X
تبلیغات
طبیب بوشهری

طبیب بوشهری

پزشکی دینی اجتماعی ادبی تاریخی

 
برترین ها: شیر مادر بدون هیچ شک و شبهه‌ای بهترین تغذیه برای نوزادی است که تازه به این دنیا پا گذاشته اما با این حال‌گاه گاهی پیش می‌آید که بنا به دلایل مختلف شیر کمکی در قالب شیشه شیر سر و کله‌اش پیدا می‌شود و بچه‌ها باید به نوعی خودشان را به این شکل از غذا خوردن عادت بدهند. این شیشه‌ها می‌توانند در کنار شیر مادر و به عنوان غذای کمکی به کار بیایند یا اینکه می‌توانند تنها منبع تغذیه نوزادان باشند. قطعا محتویات داخل شیشه که شامل انواع شیر خشک‌ها می‌شود بسیار مهم و حائز اهمیت است. با این حال خود شیشه و سر شیشه هم همانقدر که محتویات داخل آن می‌توانند مهم باشند، اهمیت دارند. با این اوصاف همه آنچه را باید درباره شیشه شیر و مسائل مربوط به آن بدانید می‌توانید در اینجا پیدا کنید. این مطلب به واقع نوعی راهنمای خرید شیشه شیر است برای مادر‌ها و پدرهایی که تازه صاحب بچه شده‌اند و البته نگرانی‌های‌شان کاملا بر حق است.



تجهیزات را خریداری کنید


اگر بناست نوزاد شما شیر را در شیشه بخورد پس باید بدانید که یک یا 2 شیشه کفایت نمی‌کند. شما باید دست‌کم 4 تا 5 عدد شیشه داشته باشید و چه بسا بیشتر از این تعداد سر شیشه. اطلاعات دقیقی وجود ندارد که بتوان با استناد به آن‌ها مدعی شد کدام نوع از انواع شیشه از دیگری بهتر است اما معمولا شیشه‌ای که حین شستشو کاملا تمیز شود و اثری از آثار شیر در آن باقی نماند جنس مرغوب‌تری دارد.

آماده شوید


همه چیزهایی را که برای غذا دادن به نوزادتان با شیشه شیر نیاز دارید قبل از این‌که کار را آغاز شود آماده کنید. تمرین کنید تا نوزاد را در بهترین حالتی که احساس راحتی می‌کند نگه دارید. شاید لازم باشد به نوزادتان وقت بدهید. بعضی از بچه‌ها کمی شیر می‌خورند بعد کمی چرت می‌زنند و بعد دوباره شیر خوردن را آغاز می‌کنند. یادتان باشد غذا دادن به نوزادتان حتی در قالب شیشه شیر بهترین زمان برای شماست تا به این موجود کوچولو به لحاظ عاطفی نزدیک شوید. این یک فرصت برای شما و نوزادتان است تا بهتر همدیگر را بشناسید. در ضمن اگر حین خوردن شیر نوزاد شما کمی چرت زد او را زمین نگذارید و صبر کنید تا او دوباره بیدار شود چون باز هم آمادگی این را دارد تا شیر خوردن را ادامه بدهد. در ضمن بهتر است بچه را در سمت چپ خود نگه دارید تا صدای قلب شما را بشنود. این لذت‌بخش‌ترین صدا برای نوزاد کوچولوی شماست.

استریلیزه فراموش نشود


مطمئن باشید شیشه شیر و سر شیشه استریلیزه باشند. به این موضوع باید حین خرید حسابی توجه کنید. در ضمن برای خرید شیرخشک هم بهتر است به محتویات داخل آن توجه ویژه‌ای داشته باشید و برچسب روی قوطی را با دقت بخوانید تا از محتویات داخل آن مطلع شوید. توصیه پزشک را درباره این‌که چه نوع شیر خشکی به نوزاد خود بدهید اصلا دست کم نگیرید.

سر شیشه را پر نگه دارید


وقتی از طریق شیشه به نوزاد شیر می‌دهید حواس‌تان باشد که سر شیشه حتما پر از شیر باشد و به هیچ عنوان یک طرف آن خالی نباشد و طرف دیگر پر، چون در این صورت نوزاد شما هوا قورت می‌دهد که نتیجه‌اش دل درد و گریه اوست. با این وصف بهتر است سر شیشه را طوری نگه دارید که کاملا قابل دید باشد. در ضمن فراموش نکنید اگر سر شیشه به هر دلیلی از دست شما به زمین افتاد آن را حتما با یک سر شیشه استریلیزه دیگر تعویض کنید و به شستن خالی آن با آب اکتفا نکنید.

بچه‌ها و آروغ!


نوزاد شما گاهی حین شیر خوردن با شیشه نیاز به استراحت دارد. بعضی اوقات هم احتیاج دارد آروغ بزند. وقتی نوزاد شما دیگر نمی‌خواهد شیر بخورد او را همان‌طور به شکل عمودی نگه دارید و آرام آرام پشت او را نوازش کنید یا اینکه خیلی آهسته به پشت او بزنید تا آروغ بزند.

چه شیشه‌ای بخریم؟


شیشه‌های پلاستیکی را ترجیح می‌دهید یا شیشه‌ای؟ خب این بستگی به نظر خودتان دارد اما در این بین شاید خیلی از آدم‌ها تصور کنند شیشه‌های پلاستیکی ارزان‌تر هستند و در نتیجه مقرون به صرفه. با این حال بهتر است صرفه جویی را حداقل برای نوزادتان متوقف کنید و در قسمت‌های دیگر زندگی از شیوه صرفه جویی استفاده کنید. اگر می‌خواهید از ریز و درشت این مهم با خبر شوید این مطلب را تا انتها دنبال کنید.

نوزاد را ترک نکنید


هرگز نوزادتان را باشیشه شیر تنها نگذارید. شاید او آنقدر بزرگ شده که بتواند شیشه را با دستان کوچک خودش نگه دارد اما این دلیل نمی‌شود که او را تنها به حال خود‌‌ رها کنید چون گاهی باید شیشه را از دهان او بیرون بیاورید تا بتواند نفس بکشد اما اگر تنها بماند ممکن است نتواند در میان شیر خوردن نفس بکشد و این می‌تواند برای بچه خطرناک باشد.




از دندان‌های کوچکش محافظت کنید!
  • بدون شک تا به حال خیلی شنیده‌اید که سر شیشه و پستانک ممکن است فرم لب و دهان و دندان‌های کودک شما را تغییر دهد. شاید دقیقا به همین منظور بوده که سر شیشه و پستانک‌های ارتودنسی وارد بازار شدند. از قرار معلوم مکیدن این سر شیشه‌ها آسیبی به فک و دندان نوزاد شما نمی‌رساند و از تک دندان‌هایی که آرام آرام سر و کله‌شان پیدا شده، محافظت می‌کنند. این سرشیشه و پستانک‌ها تاشو و متقارن با توجه به رشد طبیعی کام، دندان‌ها و لثه هستند و حتی اگر در دهان واژگون شوند این خصوصیت‌های خود را حفظ می‌کنند.
  • سر شیشه‌های دیگری که در بازار موجود است به شکل سینه مادر طراحی شده طوری که وقتی بچه این سر شیشه‌ها را می‌مکد درست مانند این است که سینه مادر را گرفته است. بنابراین روند تکامل کام و فک کودک به طور کاملا طبیعی پیش می‌رود. فراموش نکنید اگر خواستید از این سر شیشه‌ها استفاده کنید آن‌ها را طوری در دهان کودک قرار دهید که سوراخ‌هایش رو به بالا باشد تا هنگام مکیدن شیر به سمت سقف دهان کودک پاشیده شود.
  • معمول‌ترین سر شیشه‌ها انواع عادی آن هستند که همه ما آن‌ها را دیده‌ایم. با این سر شیشه‌ها نوزاد نیازی به مکیدن ندارد و شیر خیلی راحت وارد دهان او می‌شود. اتفاقا همین موضوع است که سبب می‌شود نوعی اختلال در تکامل فک و کام نوزاد ایجاد شود. شیر بسته به اندازه سوراخ‌های سر شیشه وارد دهان نوزاد می‌شود. اگر شیشه رو به پایین گرفته شود سرعتی حدود ۲ تا ۳ قطره در ثانیه تقریبا مناسب است.
  • تا به حال درباره سر شیشه‌های ضد نفخ شنیده‌اید؟ خب این سر شیشه‌ها هم در بازار موجود است. سر شیشه‌های ضد نفخ طوری طراحی شده‌اند که در لبه آن‌ها سوراخ‌هایی وجود دارد که هوا می‌تواند از آن‌ها عبور کرده و بدون اینکه کودک مجبور باشد سر شیشه را‌‌ رها کند، فشار منفی داخل شیشه را جبران کند. در نتیجه کودک می‌تواند به طور مداوم به مکیدن ادامه دهد و هوا وارد معده‌اش نشود. وقتی هم هوایی وارد معده نشود نفخی در کار نخواهد بود.
  • نوع دیگری از سر شیشه‌ها با قاعده پهن کاملا شبیه سینه مادر طراحی شده‌اند به طوری که وقتی سر شیشه در دهان نوزاد قرار می‌گیرد قاعده پهن آن در برابر لب‌ها قرار می‌گیرد و نوک آن درست مانند نوک سینه مادر در دهان نوزاد حرکت می‌کند. این سر شیشه‌ها در اندازه‌های مختلف وجود دارند که با توجه به کوچک‌تر یا بزرگ‌تر بودن نوزاد اندازه‌های آن‌ها انتخاب می‌شوند.



شیشه شیر را برای کودکان امن کنید!

اگر پنج توصیه ایمنی را درباره شیشه شیری که قرار است برای نوزادتان تهیه کنید جدی بگیرید می‌توانید با فراغ بال از سلامت تغذیه کودک به او شیر بدهید.

نکته اول: حتی الامکان از خریدن شیشه‌های پلاستیکی پرهیز کنید و جنس شیشه را در اولویت خرید خود قرار بدهید. فراموش نکنید اگر کودک شما نوپاست هرگز اجازه ندهید حین خوردن شیر با شیشه راه برود چون ممکن است زمین بخورد و شیشه در دستان او بشکند.

نکته دوم: اگر از شیشه پلاستیکی استفاده می‌کنید فراموش نکنید که هرگز برای گرم کردن شیر شیشه پلاستیکی را داخل مایکروفر نگذارید چون امواج مایکروفر خطرات شیشه پلاستیکی را بیشتر می‌کند.

نکته سوم: اگر از شیشه شیر پلاستیکی استفاده می‌کنید هرگز از مواد شوینده قوی برای شستشوی آن استفاده نکنید چون این شوینده‌ها سبب شکسته شدن بیسفنول می‌شود و در نتیجه بهتر جذب بدن بچه خواهد شد.

نکته چهارم: حین خرید شیشه شیر به خصوص از نوع پلاستیکی‌اش دقت کنید تا برچسب بدون BPA روی شیشه باشد.‌این محصولات به واقع فاقد بیسفنول هستند و می‌توانید با خیال راحت آن‌ها را خریداری کنید.
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1391ساعت 5:24  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 


یکی از دردناک‌ترین اقداماتی که والدین مجبورند برای فرزندشان انجام دهند تحمل گریه‌ها و بی‌قراری‌های او بعد از واکسیناسیون است. کودک شما در بدو تولد، 2،4، 6، 12 ماهگی باید واکسن سه‌گانه سرخجه، کزاز و سیاه سرفه را روی رانش بزند و متحمل درد شود. کودک ممکن است بعد واکسیناسیون چندان بی‌تابی نکند، اما برخی بچه‌ها چند ساعت بی‌وقفه جیغ می‌زنند. پرستاری که این تزریق را انجام می‌دهد ممکن است توصیه كند برای کاهش درد فرزندتان قطره استامینوفن استفاده كنيد. یادتان باشد این قطره دوز مشخصی برای استفاده دارد و نباید برای ساکت کردن فرزندتان هر چقدر دل‌تان خواست به او استامینوفن بدهید. نباید برای پیشگیری از تب به فرزندتان قطره استامینوفن بدهید، بلکه اگر متوجه شدید دچار درد و تب شدید است تنها به مدت 48 ساعت آن هم هر 6 ساعت( در صورت تب خیلی شدید) و هر 8 ساعت ( برای تب خفیف) یک بار آن هم 5 تا 10 قطره کافی است. تاکید می‌کنم استامینوفن را بیشتر از این مقدار به فرزندتان ندهید. هشدار دوم این‌که هیچ داروی دیگری را سر خود به فرزندتان نخورانید. برای پیشگیری از اختلال در اثر واکسن بهتر است محل درد را کمپرس سرد یا یخ بگذارید. مطمئنا تحمل جیغ‌های فرزندتان بی‌‌اندازه مشکل است. برای آرام کردنش می‌توانید او را در آغوش بگیرید تا احساس امنیت کند. دمای خانه را در حد متعادل نگه دارید و سکوت را برقرار كنيد تا راحت بخوابد و 48 ساعت از زمان واکسیناسیون بگذرد.

منبع:برترین ها

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1391ساعت 5:21  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1391 | 10:43 | نویسنده : دکتر مجید فیروزی
هنگامی که بند ناف یک نوزاد درست پس از زایمان بریده می‌شود، بخش باقیمانده آن نیاز به مراقبت مناسب برای پیشگیری از عفونت دارد.
این توصیه‌ها را برای جلوگیری از عفونت بند ناف نوزاد رعایت کنید:

منطقه اطراف بند ناف را تمیز نگهدارید. از دکترتان بپرسید چه توصیه‌هایی دارد- مثلا تمیز کردن مرتب با مالیدن الکل لازم است یا صرفا تمیز کردن با آب و یک پاک‌کننده ملایم کافی است.
اطمینان حاصل کنید که محل بند ناف خشک می‌ماند.یک پوشک بچه که وسط آن را بریده‌اید تا بندناف از آن عبور کند، روی آن قرار دهید. همچنین هنگامی که ممکن است به کودک تی‌شرت کوتاه و یک پوشک بپوشانید تا هوا به محل بند ناف برسد.
نوزاد را برای حمام کردن به طور کامل درون وان فرو نبرید- تا زمانی که بند ناف بیفتد با اسفنج مرطوب بدن نوزاد را تمیز کنید.
هرگز باقیمانده بند ناف را نکشید یا آن را دستکاری نکنید، بگذارید بند ناف خودش بیفتند.

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1391ساعت 5:19  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1391 | 10:48 | نویسنده : دکتر مجید فیروزی
پای پرانتزی تقریباً در همه بچه ها به درجات مختلف وجود دارد بطوریکه اگر بچه زیر 18 ماه پای پرانتزی نداشته باشد تا حدودی غیر طبیعی است. به این وضعیت ژنوواروم Genu varum هم میگویند.

در طول رشد زانو چگونه تغییر میکند
پرانتزی بودن پای نوزاد در بدو تولد به علت شکل قرار گرفتن وی در شکم مادر است. این وضعیت با رشد بچه کمتر شده بطوریکه در سن 18 ماهگی پاهای بچه تقزیباً مستقیم میشوند. بعد از آن بتدریج انحراف برعکس میشود یعنی پاها به سمت بیرون متمایل میشوند بطوریکه وقتی زانو ها را به هم میچسبانیم مچ پاها از هم قدری فاصله میگیرد. شکل اندام های تحتانی در این سنین به شکل حرف X انگلیسی درمیاید. این وضعیت در سنین 4-3 سالگی به حداکثر میرسد و در سنین 6 سالگی اندام های تحتانی شروع به صاف شدن کرده و بتدریج شکل اندام های یک فرد بالغ را به خود میگیرند. تمام اینها سیر طبیعی رشد انسان هستند و اگر بچه شما انطور است طبیعی بوده و نیاز به درمان ندارد.

پای پرانتزی گاهی بدنبال بیماری های خاص ایجاد میشود
ولی گاهی پای پرانتزی بعلت یک بیماری و یک اختلال ایجاد میشود. بیماری بلانت Blount disease یکی از این بیماریها است که کودکان نوپا را مبتلا میکند و موجب میشود رشد ساق در قسمت های بالای درشت نی دچار اختلال شود. در این بیماری حتی در سه سالگی هم پرانتزی شدن پا بهتر نشده بلکه پیشرفت میکند. این بیماری نیاز به درمان دارد. اگر زود تشخیص داده شود ممکن است درمان با یک بریس کفایت کند. اگر درمان با بریس موفقیت آمیز نبود ممکن است برای ممانعت از پیشرفت بیماری نیاز باشد تا از عمل جراحی استفاده شود.

این بیماری ممکن است در بچه های در سنین بلوغ هم ایجاد شود. این بچه ها معمولاً چاق هستند و معمولا درمان با بریس در این گروه سنی موفقیت آمیز نبوده و این بیماران معمولاً نیاز به عمل جراحی دارند.
گاهی پای پرانتزی در کودکان نوپا به علت بیماری های متابولیکی مثل راشیتیسم ایجاد میشود. این بیماری معمولاً به علت کمبود ویتامین D در غذا ایجاد میشود. البته علت راشیتیسم گاهی عدم توانایی بدن در جذب و یا سوخت و ساز ویتامین D است. این بیماران هم معمولا برای اصلاح تغییر شکل اندام پایینی شان نیاز به عمل جراحی دارند.

• اگر پاهای بچه بعد از سن 24 ماهگی همچنان پرانتزی است
• شدت پرانتزی بودن زیاد است
• شدت پرانتزی بودن در طرف بیش از طرف دیگر است
باید به پزشک مراجعه کنید.

ژنو والگوم به چه درمانی نیاز دارد
پای به شکل X را ژنو والگوم Genu valgum میگویند. این وضعیت در بچه ها نیاز به درمان ندارد چون با بالا رفتن سن خودبخود خوب میشود. در صورت شدید بودن ژنووالگوم که حتی تا سنین 11-10 سالگی خوب نشده است ممکن است نیاز به عمل جراحی وجود داشته باشد. گاهی ژنو والگوم به علل بیماری هایی مانند راشیتیسم یا بعضی بیماری های مادرزادی بوجود میاید که برحسب مورد پزشک معالج اقدام به درمان آنها میکند.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1391ساعت 5:17  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

کتواسيدوز زماني اتفاق مي افتد که در بدن شما انسولين کافي براي بردن قند به داخل سلولها جهت تبديل به انرژي وجود نداشته باشد. وقتي که سلولهاي بدن شما نتوانند قندي را که نياز دارند از خون برداشت نمايند قند خونتان بسيار بالا خواهد رفت و بدنتان شروع به تجزيه چربي ها براي تامين انرژي خواهد نمود اين عمل باعث آزاد شدن کتون هاي سمي بداخل خونتان خواهد شد.

اگر براي درمان در اين حالت انسولين دريافت نکنيد سه وضعيـ اتفاق خواهد افتاد:

1- قند خونتان همچنان افزايش خواهد يافت.

2- ساخته شدن کتونها در خون شما ادامه خواهد يافت و مقداري از اين کتونها وارد ادرار شما خواهد شد. نشانه اي که از افزايش خطرناک قند خون شما حکايت مي کند.

3- سلولهاي بدنتان به شدت آسيب خواهند ديد که مي تواند منجر به بيماري شديد يا حتي مرگ بشود. کتواسيدوز ميتواند به سرعت اتفاق بيافتد مخصوصا زماني که شما دچار بيماريهايي چون سرماخوردگي ، زکام ، عفونت و غيره هستيد.

دليل اینکه چرا لازم است هميشه در مواقع مبتلا شدن به بيماري يا ملاحظه کردن علامت هاي هشدار دهنده هيپرگليسمي (قند خون بالا) قندخون و کتون ادرار خود را اندازه به گيريد در همين نکته نهفته است. ما درباره نحوه آزمايش وجود کتون در ادرار صحبت کرديم. ممکن است لازم باشد شما دوباره به عقب برگرديد و آن فصل را مجددا مرور کنيد تا مطمئن شويد که نحوه آزمايش کتون در ادرار بدرستي ياد گرفته ايد.

علائم هشدار دهنده کتواسيدوز

علائم متعددي وجود دارند که مي توانند شما را از اتفاق افتادن کتواسيدوز آگاه کنند. زمانيکه شما علامت هاي زير را ملاحظه کرديد ادرار خود را آزمايش کنيد:

* احساس تشنگي خيلي زياد کنيد.
* دفعات ادرار کردنتان افزايش يابد.
* بطور ناگهاني وزنتان کاهش پيدا کند.
* احساس ناراحتي در معده خود داشته باشيد و استفراغ کنيد.
* درد معده ( دل درد ) داشته باشيد.
* از دهانتان بوي ميوه گنديده بيايد.

اگر قند خونتان خيلي بالا باشد ( بيشتر از 240 ميلي گرم در سي ليتر ) و ادرارتان کتون وجود داشته باشد بلافاصله با دکتر خود تماس بگيريد. زمان از دست ندهيد. اگر دچار کاهش سطح هوشيار شويد بايستي شخص ديگري شما را به پزشک برساند.

کتواسيدوز چگونه درمان مي شود

بلافاصله با پزشک خود تماس بگيريد او تصميم خواهد گرفت که آيا شما بايد انسولين بيشتري تزريق کنيد و آب بنوشيد يا به بيمارستان برويد. اگر تنوانستيد با پزشک خود تماس بگيريد به اورژانس نزديک ترين بيمارستان مراجعه کنيد.

چگونه ميتوان از پيدايش کتواسيدوز پيشگيري کرد

برنامه غذائي خود را بطور دقيق رعايت کنيد.برنامه فعاليت بدني روزمره خود را بطور صحيح انجام دهيد و تمام احتياط هاي لازم را حين ورزش بکار ببنديد قند خون خود را قبل و بعد از ورزش يا آنچنانکه پزشک دستور داده اندازه گيري کنيد.

زمانيکه قند خونتان از 240 ميلي گرم در دسي ليتر بيشتر است درباره اينکه آيا ورزش کردن کار درستي است يا نه با پزشک خود مشورت کنيد. ورزش باعث خواهد شد بدنتان چربي بيشتري تجزيه کنو و کتون بيشتري وارد جريان خونتان شود.

برنامه تزريق انسولين خود را بطور دقيق مراعات کنيد هميَه مقدار مناسب انسولين را طبق برنامه داده شده توسط پزشک تزريق کنيد. قند خونتان را طبق يک برنامه منظم خودتان اندازه گيري کنيد. تمام نتايج رايادداشت نموده الگوي قند خون هاي بالا را ملاحظه کنيد.

در موارد زير ادرار خود را از بابت وجود کتون آزمايش کنيد.

* زمانيکه بيمار هستيد.
* در صورتيکه قند خونتان بيشتر از 240 ميلي گرم در دسي ليتر باشد.
* زمانيکه احساس مي کنيد علائم هشدار دهنده هيپر گليسمي و کتواسيدوز در شما وجود دارد.
* زمانيکه توسط پزشک توصيه مي شود انسولين بيشتري تزريق کنيد.
اگر بمدت بيش از دو روز قند خونتان بالا باشد و يا ادرارتان کتون وجود داشته باشد حتما با پزشک معالجتان تماس بگيريد
+ نوشته شده در  دوشنبه بیستم آذر 1391ساعت 22:5  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 



چرا بعضی بچه ها دیر دندان در می آورند؟

رویش دندان های شیری از حدود هشت ماهگی شروع می شود و تا حدود ۲/۵ سالگی ادامه دارد. بسیاری از والدین با نگرانی از تاخیر رشد دندان های فرزندشان، می پرسند این تاخیر تا چه زمانی طبیعی است.

باید گفت عوامل متعددی بر رویش دندان ها تاثیر می گذارند. حرکت رویشی دندان پس از آهکی شدن کامل تاج دندان، در حالی که ریشه شروع به تشکیل می کند درون فک به سمت دهان آغاز می شود، بنابراین رشدونمو ریشه در حرکت دندان ها بسیار مهم است. تغییرات پالپ (مجموعه رگ و عصب) دندان نیز عامل دیگری در رویش دندان ها محسوب می شود. تغییرات در بافت همبند اطراف دندان، تغییرات در استخوان آلوئول فک و تغییرات در بافت انتهای ریشه دندان نیز از همین عوامل هستند. شش ماه تاخیر در رویش این دندان ها، یعنی شروع رویش اولین دندان در یک سال و دو ماهگی، نباید والدین را نگران کند.

به طور معمول مداخله دندان پزشک برای رویش دندان ها حتی پس از این سن نیز کمتر صورت می گیرد. استفاده از وسایل پلاستیکی مخصوص می تواند به تسریع در رویش دندان ها و کنار رفتن لثه از روی آن کمک کند. تاخیر در رویش دندان های شیری نسبت به دائمی ها کمتر دیده می شود. برخی بیماری ها یا عوامل دیگر در تاخیر رویش دندان ها موثر هستند.

در دندان های دائمی عوامل دیگری نیز مانند مسیر رویشی نادرست، دندان شیری انکیلوز (فک جوش)، سابقه ضربه به دندان شیری، سابقه درمان عصب دندان شیری، وجود دندان اضافه یا مواد استخوانی شبیه دندان، وجود کیست، شکل و اندازه غیرطبیعی، جوش خوردن دو دندان مجاور به یکدیگر و مشکلات ساختمان دندان، موثر هستند. لازم به ذکر است که تاخیر در رویش دندان های دائمی تا یک سال و نیم، گرچه نگران کننده نیست اما معاینات در این گروه سنی راحت تر و اقدامات مورد نیاز، آسان تر است بنابراین معاینات به موقع می تواند مفید باشد.

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آذر 1391ساعت 22:40  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

راهکارهای درمان بی اشتهایی کودکان
بی‌اشتهایی کودکان در دنیای امروز یکی از دغدغه‌های اصلی بسیاری از والدین محسوب می‌شود که نگران سوءتغذیه فرزندشان هستند...

بهبود وضعیت تغذیه،‌ گسترش و در دسترس بودن انواع خوراکی‌ها و البته تولید انبوه تنقلات متنوع اشتهای ناچیز معده‌های کوچک را به سرعت اشباع می‌کند و هنگامی که والدین مشاهده می‌کنند​ فرزندشان سر سفره غذا از خوردن امتناع دارد نگران و حیران می‌مانند که چگونه او را به خوردن تشویق کنند.

گاه اصرار والدین و امتناع کودک کار را به جای باریک می‌کشاند و بی‌اشتهایی به یک مساله بغرنج در روابط آنان تبدیل می‌شود؛ غافل از این‌که بی‌اشتهایی دلیلی دارد که باید در پی رفع آن بود.

بی‌اشتهایی یا لجبازی؟!

گاهی غذانخوردن از بی‌اشتهایی نیست، بلکه از لجبازی‌ کودک ناشی می‌شود. کودکان بویژه در سه تا شش سالگی از توجه والدین نسبت به تغذیه خود آگاهند و گاه آن را به ابزاری برای لجبازی، مقاومت و گرفتن امتیاز تبدیل می‌کنند.

این کار اگر به عادتی دائمی تبدیل نشود برای کودکان، مشکل سوءتغذیه ایجاد نخواهد کرد، چون بالاخره امتناع کودک حدی دارد و اشتهایش بر لجبازی می‌چربد.

تغذیه سالم

عادات غذایی کودکان از هشت ماهگی شکل می‌گیرد و پس از آن غذاخوردن با خلق و خو، روابط و رفتارهای کودک پیوند می‌خورد. به این معنا که از آنها تاثیر می‌پذیرد و برای مثال ممکن است به دلیل لجبازی یک غذا یا خوراکی خاص را نخورد.

بالطبع رفتارهای والدین بویژه مادران در اوایل دوره شکل‌گیری عادات تغذیه‌ای کودک در نحوه تغذیه وی در سال‌های بعد موثر است.

برخی کودکان تا نوجوانی یاد نمی‌گیرند که سر میز یا سفره بنشینند و غذا بخورند و معلوم است که مانند تمام​ ناهنجاری‌های رفتاری کودکان در این‌باره هم باید والدین را مقصر دانست!

متخصصان تغذیه معتقدند:کودکان نباید تا پیش از 2 سالگی طعم نمک را بچشند. پس از آن نیز باید همواره غذاهای کم‌نمک بخورند. عادت کردن به نمک و مصرف آن علاوه بر تغییر ذائقه کودک، مشکلات جسمی و احتمال ابتلا به بیماری‌هایی نظیر فشار خون را در آنها (در آینده) افزایش می‌دهد.

پس از نمک انواع تنقلات متهم ردیف بعدی هستند. تنقلات شور، ترش و شیرین، چرب و پرادویه و افزودنی‌های مجاز و غیرمجاز نظیر ذرت بو داده، پفک، چیپس، بستنی، بیسکویت، شکلات، کاکائو و... نه‌تنها سلامت کودک را به خطر می‌انداز​د، بلکه اشتهای وی را به قول معروف کور می‌کند.

کودکان هنگام گرسنگی برای مصرف تنقلات تمایل شدید نشان می‌دهند و اگر این خوراکی‌ها در دسترس باشند یا والدین در مقابل اصرار آنها بالاخره تسلیم شوند تنقلات را با اشتها می‌خورند و از وعده غذایی اصلی بازمی‌مانند.

انواع تنقلات برخلاف تصور برخی والدین ارزش تغذیه‌ای خاص ندارند و در تقابل به دلیل استفاده از مواد شیمیایی، نگهدارنده‌ها، طعم‌دهنده‌های مصنوعی و ... مضرند.

بدتر این که برخی والدین تنقلات بویژه بیسکویت و کیک و کلوچه را جایگزین وعده اصلی غذایی می‌پندارند و از این طریق خود را از طبخ غذا برای کودک یا خوراندن غذا به وی معاف می‌کنند.

بسیاری نیز در برابر اصرارهای کودک برای مصرف تنقلات هیچ تفاوتی نشان نمی‌دهند یا شاید چون کودک‌شان را دوست دارند نمی‌خواهند او را از آنچه دوست دارد و قابل خریداری است محروم بکنند.

گروهی از والدین هم هستند که مصرف تنقلات برای فرزندشان را مایه پزدادن می‌دانند و دوست ندارند پسر همسایه پفک بخورد و فرزندشان به دست او نگاه کند و حسرت بخورد!

نکات مهم

بی‌اشتهایی دائمی کودکان و امتناع از خوردن وعده‌های اصلی غذایی با مشکلات رفتاری والدین نسبت به کودک ارتباط مستقیم دارند.

مهم‌ترین توصیه‌های متخصصان علوم تربیتی به والدین برای مقابله با بی‌اشتهایی و عادات تغذیه‌ای نادرست کودکان عبارتند از:

ـ ماست کم‌چرب،‌ سبزیجات تازه، میوه‌ها و انواع سالاد به افزایش اشتهای کودک کمک می‌کند. در مقابل انواع سس‌ها، نوشابه‌های گازدار، خوراکی‌های چرب و تنقلات از اشتهای کودک می‌کاهد.

ـ از خوراندن انواع تنقلات به کودکان حداقل یک ساعت پیش از وعده غذایی اصلی خودداری کنید.

ـ‌ کودک را عادت ندهید​ یک نوع غذای مخصوص به خود را در وعده اصلی بخورد. از همان غذایی که برای اعضای خانواده پخته‌اید به او بخورانید مگر این که از غذایی واقعا بدش بیاید.

ـ اجازه ندهید کودکان انواع فست‌فودها را به عنوان وعده غذایی اصلی بخورند. مصرف ساندویچ، پیتزا، همبرگر و... باید به یک یا دو وعده در هفته محدود شود.

ـ به سلیقه کودک در غذا خوردن توجه کنید. اگر غذایی را دوست دارد و با لذت می‌خورد در وعده‌های بیشتری برایش بپزید. قاشق، چنگال، بشقاب و حتی وسایل مرتبط با سفره یا میز غذا را با سلیقه وی تهیه کنید.

ـ اگر بی‌دلیل از خوردن غذا امتناع می‌کند یا لج کرده است زیاد اصرار نکنید که غذایش را بخورد. فقط کافی است به او بگویید هر وقت گرسنه شد می‌تواند غذایش را بخورد.

ـ کودکان بهانه‌گیر را در تهیه مواد اولیه غذا و پخت آن مشارکت دهید. اگر کودک در پخت غذا مشارکت داشته باشد برای خوردن آن انگیزه و تمایل بیشتری خواهد داشت. چیدن میز یا سفره نیز گزینه خوبی است.

ـ طوری رفتار نکنید که انگار غذا خوردن یا نخوردن کودک برای شما امری حیاتی است.

ـ هنگام غذا خوردن محیط آرامی فراهم کنید که عاری از تنش، دعوا و بدگویی باشد.

ـ آداب غذا خوردن برای مثال شستن دست‌ها، نشستن کنار سایر اعضای خانواده و... را به کودک ​ تذکر بدهید تا بداند​ موظف است این آداب را رعایت کند. کودکان از این آداب استقبال می‌کنند و آن را به مثابه یک بازی محبت‌آمیز با اعضای خانواده و نشانه صمیمیت و همبستگی با کسانی تلقی می‌کنند که دوستشان دارند.

ـ ساعات مشخصی برای تناول ناهار و شام خانواده در نظر بگیرید تا کودک بداند وقت غذا خوردن چه زمانی است.

ـ کودک را مجبور نکنید بیش از اندازه‌ای که میل دارد غذا بخورد. احساس بدی که از پر بودن بیش از حد معده ناشی می‌شود می‌تواند برای وی نوعی مقاومت روانی در مقابل غذا خوردن بویژه در حضور والدین ایجاد کند.

ـ لازم نیست کودک زیاد غذا بخورد. اگر از نیازهای تغذیه‌ای کودک آگاهی داشته باشید می‌توانید با مقدار کمتر غذاها، پروتئین، کلسیم، آهن و سایر املاح و ویتامین‌ها را به بدن وی برسانید
+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آذر 1391ساعت 22:35  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 



استرس در کودکان, علائم استرس در کودکان, درمان استرس کودکان, داروی استرس, استرس در نوجوانان

بعضی كودكان ممکن است بسیار كلافه باشند و حالات آنها كاملاً طبيعي به نظر بيايد. و بعضی ممکن است حالات مختلفی بروز دهند؛ كه مي توان به تغییر الگوی خواب و بیداری و یا برگشت به رفتارهای خردسالی(مکیدن انگشت شصت، خیس کردن رخت خواب، چسبیدن به والدین و ...) اشاره كرد.

استرس علائم متفاوتی دارد که هر كدام از آنها مي توانند ند علائم شرایط يا بیماری های دیگری غير از استرس باشند. ولي به هر حال به هر تغییر ناگهانی در رفتار کودکان که مربوط به مراحل رشد نباشد باید توجه کرد. بعضي از این علائم و یا یک یا دو مورد ناگهانی که مدتی دراز به طول انجامند، نیازمند مراقبت های بیشتر هستند. به هر صورت هرگاه استرس وارد زندگی کودک شود به طوریکه کودک احساس سرخوردگی، پریشانی یا بیماری فیزیکی کند باید به یک متخصص( پزشک کودکان، مشاور مدرسه و یا یک روان شناس) مراجعه کرد.

علائم استرس: تا 5 سالگی

کودکان اغلب نمی توانند به شما بگویند که دچار استرس شده اند اما رفتارشان آنرا آشکار می کند. نوزادان، نوپاها و کودکان پیش دبستانی استرس خود را با چسبیدن به والدین، گریه ی بیش از حد معمول، کج خلقی و رفتارهای واپس رو (مثل مکیدن انگشت شصت، خیس کردن رخت خواب، ترس از تاریکی و ...)، جنبش، دعوا و كتك كاري و نرفتن به دستشویی، نشان می دهند. البته گریه، کج خلقی و بیدار خوابی شبانه ممکن است واکنشی طبیعی به مرحله ای از رشد هم باشد. کودکان ممکن است طی فراگیری ایستادن، صحبت کردن یا دیگر مهارت ها دچار خستگی شوند. ممکن است چند روزی بیش از حد گریه کنند و دوباره به خصوصیات معمولشان برگردند. اگر این حالت ادامه یافت ممکن است نشانه ی استرس باشد.

از دیگر علائم استرس مي توان به عصبانيت، رفتار هاي پر خطر و حتی واكنش نا متعارف به صداهای ناگهانی و بلند اشاره كرد. این واکنش تکان خوردن یک عامل بارز وجود استرس در نوزادان و كودكان نوپااست.

علائم استرس: 6 تا 11 سالگی

این گروه نسبت به گروه سني قبلي بهتر مي توانند درباره استرس خود به شما پيام بدهند و به شما بگويند كه استرس دارند. البته چه بگويند كه استرس دارند يا خير در صورت مواجه شدن با استرس بازهم رفتارهای غیرعادی از خود بروز می دهند.

کودکان مدرسه ای که استرس دارند اغلب علائمي چون شکم درد، سردرد، مشکلات تنفسی، مشکلات خواب، بی اشتهایی یا پر اشتهايي، بهبود دیر پس از بیماری، لکنت زبان، نیاز زیاد به رفتن دستشویی یا دندان غروچه کردن خصوصا هنگام خواب دارند.

آنها اغلب بینی شان را زیاد می گیرند و ناخن هایشان را کوتاه می کنند و کابوس می بینند و ممکن است به رفتارهای خردسالی برگردند( خیس کردن رختخواب، کج خلقی و حرف زدن بچه گانه).

همچنین کودکان استرس دار ممکن است دروغ بگویند، قلدری و سرکشی کنند، خشم بروز دهند، تحریک پذیر شوند، رفتارهای نامنظم داشته باشند، دیگر کودکان را بزند، از رفتن به مدرسه سرباز زنند و در مدرسه نمرات پایینی بگیرند. ممکن است حملات وحشتزدگی داشته باشند، عقب بکشند، ناله کنند، افسرده باشند، علاقه به انجام فعالیت های روزانه را از دست بدهند، نگران به نظر برسند، تمرکز نداشته باشند، گریه کنند و تنبل باشند، سانحه پذیر باشند و یا دوستانشان را از دست بدهند.

علائم استرس: 12 تا 18 سالگی

قبل از نوجوانی و جوانی گرچه فرد مستعدترین دوره را برای تقويت مهارت هاي ارتباطي مي گذراند، اما اغلب کمتر صحبت مي كنند. آنها ممکن است تاثیر همه چیز بر خود را رد کرده و از صحبت کردن سرباز زنند.

در زمان استرس، نوجوانان رفتارهای ابتدایی از خود بروز می دهند که کودکان مدرسه ای در هنگام استرس بروز می دهند. هرچند رفتار واپس رو آنها خیس کردن رختخواب و صحبت بچه گانه نیست ولي به صورت نپذیرفتن مسولیت های بزرگسالان و بازی کردن بیشتر بروز می دهند یا ممکن است نخواهند به دانشگاه بروند و آنرا به زبان بیاورند.

نوجوانان استرس دار ممکن است رفتارهایی مخاطره آمیز و یا حتی تمايل به خودکشی از خود نشان دهند.

در پايان بايد بگويم كه بچه ها قادر نیستند که براي ما استرسشان را بیان کنند يا حداقل اين كار براي آنها ساده نيست اما رفتارها و نشانه های فیزیکی از خود بروز می دهند که برای ما نشانه اي است تا با يك روانشناس يا مشاور با تجربه صحبت كنيم.

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آذر 1391ساعت 22:33  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

در اين حالت كودك به علت ديدن خوابهاي ترسناك از خواب بيدار مي شود و اغلب بخشي از خوابي كه موجب ترس وي شده و يا تمامي آن را به ياد مي آورد.

در اين زمان كودك اكثرا در رختخواب خود مي نشيند و فرياد مي كشد و يا گريه مي كند و يا به طرف اتاق خواب و تخت والدين مي آيد و از آنها تقاضاي كمك مي كند.

گاهي هم ممكن است كودك دچار وحشت شبانه در خواب شود و با صداي بلند در خواب داد بكشد و گريه كند اما از خواب بيدار نشود.

علل و موجبات اصلي كابوسها ممكن است بر اثر رويدادها و مسائل ترسناكي باشد كه كودك در طي روز در تلويزيون مي بيند يا در داستانها و كتابها مي خواند و يا اطرافيان تعريف مي كنند و يا اصولا مسئله اي باشد كه كودك خود شخصا با آن رو به رو است مانند: دعواها، مشكلات احساسي و در بچه هاي بزرگتر مشكلات در مدرسه و شايد سختي تكاليف درسي و غيره

همچنين كابوسهاي كودك مي تواند تاثيراتي از اعمال روزانه باشد، يك روز فشرده و سخت مي تواند باعث كابوس هنگام خواب شود . البته خوابهاي وحشتناك مي تواند از تخيل كودك هم شكل بگيرد بدون اينكه معناي خاصي داشته باشد .

در بچه هاي كوچك اين خوابها قسمتي از رشد آنهاست و وقتي از خواب مي پرند بلافاصله به خواب مي روند و در فردا آن روز چيزي به ياد نمي آورند.

هر كابوسي به اين معني نيست كه مسئله اي وجود دارد .

در كودكان تب، مريضي، زياد يا دير خوردن غذا مي تواند نقش مهمي در كابوس داشته باشد.

نحوه بر خورد والدين هنگام ديدن خوابهاي وحشتناك به اين گونه است كه:

هنگامي كه كودكي در دل شب فرياد كشيد، بي آن كه از خواب بيدار شود ، بايد او را نوازش كرد و آرام در گوشش لالايي نجوا كرد و در اين هنگام نبايد كودك را حتي الامكان از خواب بيدار كرد.

اما زماني كه كودكتان از صداي فرياد خودش بيدار شد ، همچنان وحشت زده و ترسيده است او را در آغوش بگيريد و يك ليوان آب به او بدهيد و او را نوازش كنيد و با صداي آهسته برايش تعريف كنيد كه اين فقط يك خواب بود و گذشت ، آنچه كه ديدي همه در خواب بود.

حتي اگر كودك معني واژه رويا (خواب) را هنوز ياد نگرفته باشد ، طنين آرام بخش صدايتان او را تسكين خواهد داد و به او خواهد فهماند كه آنچه كه ديده واقعيت نداشته است ، و اگر كودك باز هم بي قراري كرد مي توان چراغ را روشن كرد و گفت بيا به دنبال آن چيزي كه مي ترسي بگرديم و يا به او بگوييم چراغ را برايت روشن مي گذارم.

البته امكان دارد كه در بعضي موارد، صحنه هاي از آن كابوس وحشتناك در ذهنش دوباره تكرار شود و از ترس اينكه دوباره آن منظره هاي وحشتناك را ببيند از رفتن به رختخواب امتناع ورزد، توصيه اي كه در اين زمان وجود دارد اين است كه موضوع خوابي را كه كودك عنوان مي كند را به شكل ديگري به پايان برسانيم به اين شكل كه مثلا اگر خواب اژدها را ديد به او بگوييم كه در انتها تو شمشيري داشتي و اژدها را كشتي.

سعي كنيد وقتي كودك خواب ترسناك مي بيند و به طرف تخت شما مي آيد او را به تخت خودش باز گردانيد چون بعدا خيلي مشكل است كه شب هاي بعد در اتاق خودش به خواب رود و سعي كنيد پيش كودك تا به خواب رفتن وي بمانيد و بعد اتاق او را ترك كنيد.

هنگامي كه احساس مي كنيد ديدن كابوس در كودكتان به علت اين است كه ذهنش مشغول مسئله اي است بايد دقت كنيد كه چه چيزي در زندگي كودك تغيير يافته است.

البته بايد از خود كودك كمك گرفت و يك سئوال باز و دقيق پرسيد مثلا ديشب چه خوابي ديده بودي؟ يا دقيقا از چه چيزي مي ترسي؟ و بگذاريم خودش تعريف كند و سعي كنيم بين صحبتهايش حرف نزنيم با دقت گوش كنيم زيرا كودك با اين عمل ما احساس خواهد كرد كه وي را درك مي كنيم.

البته در كودكاني كه كوچكتر هستند نبايد انتظار داشته باشيم كه خوابشان را واضح بتوانند بيان كنند زيرا كودكان در سنين پائين نمي توانند دقيقا خوابي را كه ديده اند به روشني براي ديگران تعريف كنند و فقط ممكن است يك لغت بگويند مثل: زن بد جنس يا سگ بزرگ.

در اين صورت بايد به آنها گفت كه در واقعيت و در اتاق او چيزي وجود ندارد و مي توان به همراه كودك همه جاي خانه را جستجو كرد.

پيشگيري

شبها سعي كنيد هميشه يك چراغ خواب در اتاق كودك روشن باشد و در تاريكي قبل از اينكه كودك به خواب رود به وسايل در اتاق كودك نگاه كنيد كه بد نمانده باشد مثلا سايه يك صندلي ممكن است براي كودك ايجاد ترس كند. و يا مي توان يك عروسك به كودك داد و يا در اتاق او آويزان كرد و به او بگوييد كه اين عروسك جلوي خوابهاي بد را مي گيرد.

سعي كنيم كودكان قبل از به خواب رفتن فيلمهاي خشن و ترسناك نبينند و يا بازيهاي خشن و هيجان انگيز انجام ندهند ، سعي كنيد قبل از به خواب رفتن كودك برايش قصه بخوانيد(البته نه قصه هاي هيجان انگيز) و يا يك مسئله كه براي كودك جالب است برايش تعريف كنيد و به او بگوييد :اميدوارم امشب در موردش خواب ببيني.

شما مي توانيد يك موقعيت روحي خوب و آرامش قبل از خواب، براي كودكتان ايجاد كنيد.

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آذر 1391ساعت 22:27  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 


 
آرتریت بچه ها یا ورم مفاصل در کودکان از علل شایع درد و تورم مفاصل است

این بیماری را قبلاً آرتریت روماتوئید بچه ها juvenile rheumatoid arthritis مینامیدند ولی چون انواع متفاوتی از این بیماری وجود دارد و همه آنها با روماتوئید آرتریت بالغین متفاوتند امروزه بیشتر به آن آرتریت بچه ها Juvenile Arthritis میگویند. این یک بیماری مزمن است. بچه ها خیلی از اوقات از درد مفاصل شکایت دارند که میتواند علل مختلفی داشته باشد ولی اگر مفاصل بچه چیزی حدود شش هفته متورم بماند احتمالاً مبتلا به آرتریت بچه ها شده است.

سه نوع عمده آرتریت بچه ها وجود دارد
242

آرتریت پاسی آرتیکولر Pauciarticular

پاسی آرتیکولر به معنای مفاصل کم است به این معنی که در این آرتریت تعداد کمی از مفاصل مبتلا شده اند. این دسته نیمی از کل موارد آرتریت بچه ها را تشکیل میدهد. این بیماری بیشتر در دختران با سن کمتر از 8 سال است. در نیمی از این بیماران فقط یک مفصل مبتلا وجود دارد و آن هم معمولاً زانو یا مچ پا است.

به این نوع، مونوآرتیکولر Monoarthicular به معنای تک مفصلی هم میگویند. علائم در آرتریت نوع مونوآرتیکولر معمولاً خفیف است. در مواردی که چند مفصل درگیر میشوند این مفاصل معمولاً زانو، مچ پا و مچ دست هستند. ابتلاء انگشتان دست و پا در این نوع نادر است. یکی از مشکلات این نوع ار آرتریت التهاب چشم است که ممکن است موجب کوری هم بشود. این بیماران باید بطور مرتب زیر نظر متخصص چشم باشند.

آرتریت پلی آرتیکولر Polyarticular

به معنای چند مفصلی است و 30 درصد کل آرتریت بچه ها را تشکیل میدهد. در دختران شایعتر است. در این نوع، درگیری پنج مفصل یا بیشتر را داریم. بیشتر مفاصل کوچک دست و پا گرفتار میشوند. البته درگیری مفاصل بزرگتر هم وجود دارد. تمام مفاصل درگیر شده در یک طرف بدن قرار دارند. در بچه هایی که یک آنتی بادی بخصوص به نام IgM rheumatoid factor RF را در خونشان دارند بیماری شدیدتر است. ( آنتی بادی ها پروتئین هایی هستند که گلبول های سفید بدن برای مبارزه با میکروب ها میسازند ولی در این بیماری این آنتی بادی ها بر علیه خود بدن ساخته میشوند).

آرتریت سیستمیک Systemic

در حدود بیست درصد موارد را شامل میشوند. در این نوع از بیماری علائم درگیری قلب، کبد، طحال ، غدد لنفاوی و پوست هم وجود دارد. بیماران معمولاً تب دارند.

علت آرتریت بچه ها

در این بیماران سیستم دفاع ایمنی بدن بر ضد خودش وارد عمل میشود. علت آرتریت بچه ها به درستی شناخته شده نیست. بیماری از والدین به فرزندان به ارث نمیرسد.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آذر 1391ساعت 22:22  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 


والدین کودک باید به طور معمول از نشانه‌های سرطان در کودک آگاهی داشته باشند. آنها باید متوجه علایمی باشند که مدت زیادی طول می کشند و از روند طولانی و بدتر شدن علایم غافل نشوند، اما این آگاهی نباید افکار والدین را مغشوش کرده و حتی تب ساده کودکان خود را به عنوان یکی از نشانه‌های سرطان تلقی کنند.


کودکان سرطانی

نشانه‌های زیر ممکن است نشانگر سرطان در کودکان باشند:

1- اگر تب کودکان بیشتر از 14 روز به طول انجامید و هیچ کدام از والدین و پزشکان قادر به بیان دلیلی برای آن نباشند، انجام آزمایش کامل خونی و سایر تست‌ها به منظور ارزیابی حضور یا عدم حضور سرطان در کودکان، امری ضروری محسوب می‌شود.

2- حالت تهوع که بیشتر از هفت روز به طول بیانجامد و در هنگام برخاستن کودک از خواب در صبح بدتر شود. تهوعی که باعث اختلال خواب کودک و بیدار شدن او از خواب شبانه شود و هم چنین تهوعی که همراه با سردرد باشد باید به دقت ارزیابی شود.

3- سردردهای رایج در کودکان ممکن است به عنوان یک زنگ هشدار تلقی شود. چنین سردردهایی ممکن است فراتر از یک میگرن ساده باشند. این سردردها با گذشت زمان بدتر شده و به تعداد و شدت آن‌ها افزوده می‌شود.

4- تومورهای مغزی ممکن است باعث ایجاد سایر نشانه‌های نورولوژیکی همانند مشکلات راه رفتن، صرع یا تغییرات ناگهانی در شخصیت کودکان شوند.

5- درد استخوان یا عضله که به دنبال آن یک آسیب مشخص ایجاد نشده و پس از گذشت چند هفته بهبود نمی‌یابد. این نوع درد در عضلات با دردی که به طور معمول شب‌ها در کودکان ایجاد می‌شود متفاوت است. دردهای شبانه معمولاً در منطقه مشخصی ایجاد نشده، با ماساژ دادن بدن کودک برطرف شده و فعالیت کودکان را محدود نمی‌كند.

درد استخوانی که مزمن شده، به مدت چند ماه یا حتی سال‌ها به طور متناوب قطع شده و سپس ادامه یابد می‌تواند یکی از نشانه‌های تومور طناب نخاعی باشد. البته والدین باید به خاطر داشته باشند که دردهای مزمن کمر در کودکان خیلی شایع نیستند.

ورم غده ای که پس از چند هفته بهبود نمی‌یابد می‌تواند یکی از علائم سرطان باشد

6- سرفه مزمن یا مشکلات تنفسی که به درمان معمول عفونت‌ها یا آسم پاسخ نمی‌دهند، می‌توانند یکی از نشانه‌های سرطان در کودکان باشد.

7- گسترش یک توده در شکم، گردن و بازوها

سایر نشانه‌های معمول که ممکن است زنگ هشدار و علامت حضور سرطان در کودکان باشد شامل فعالیت بسیار کم، کاهش اشتها، خونریزی آسان، کوفتگی و راش‌های قرمز رنگ پوستی، تغییرات سریع در بینایی، بزرگ تر شدن کبد، طحال و یا کاهش وزن می‌باشند.

از دست دادن وزن می‌تواند یک هشدار جدی و پیش آگهی در مورد وقایع جدی‌ای باشد که ممکن است در آینده به وقوع بپیوندد، زیرا کودکان به طور طبیعی با کاهش وزن جدی مواجه نمی‌شوند.

وزن کودکان ممکن است در هنگام یک بیماری مثل آنفلوانزا یا ویروس‌های معده به اندازه نیم یا یک کیلو کم شود، اما این کاهش وزن سریعاً به حالت اولیه و طبیعی خود باز می‌گردد.

مورد دیگری که والدین را نگران می‌سازد ورم غدد یا لنف آدنوپاتی است. با این وجود در کودکان کم‌سن، غده‌های متورم مخصوصاً در ناحیه گردن تقریباً طبیعی و بدون خطر قلمداد می‌شوند.

ورم غده ای که پس از چند هفته بهبود نمی‌یابد می‌تواند یکی از علامت‌های وقوع سرطان باشد، اما در عین حال والدین باید سایر نشانه‌ها از قبیل تب ادامه‌دار یا کاهش وزن یا تورم غدد در بیش از یک نقطه از بدن (همانند گردن و کشاله ران) را نیز ارزیابی کنند.

در صورت عدم حضور سایر نشانه‌ها، یک غده متورم ممکن است برای نوجوانان بزرگ‌تر که در معرض خطر لنفوما هستند جای نگرانی به وجود بیاورد.

پزشک کودک شما ممکن است سایر نشانه‌ها از قبیل عفونت‌های ناشی از بیماری خراش پنجه گربه را ارزیابی کند. او هم چنین در ادامه معاینات خود ممکن است تست‌هایی از قبیل تست سل، شمارش کامل خونی و عکسبرداری از قفسه سینه را به منظور رد سایر خطرات جدی درخواست کند.

درد استخوانی که مزمن شده، به مدت چند ماه یا حتی سال‌ها به طور متناوب قطع شده و سپس ادامه یابد می‌تواند یکی از نشانه‌های تومور طناب نخاعی باشد

با متخصص اطفال در خصوص سرطان صحبت کنید

بسیار مهم است که در هنگام نگرانی از احتمال ابتلای کودکتان به سرطان، در مورد علایم و نشانه‌های این بیماری با پزشک کودکتان صحبت کنید. ممکن است شما برای نگرانی خود دلیل داشته باشید و در این صورت پزشک قادر خواهد بود با انجام یک سری از معاینات بدنی، تاریخچه زندگی شما و کودکتان و انجام یک سری از آزمایشات غربالگری، شما را از نگرانی آسوده سازد.

با توجه به آمار بهبودی بیشتر سرطان های اطفال، باید قدم های سریع تری در ارتباط او و خانواده اش و اجتماع برداشت. کیفیت زندگی بیمار را در مراحل تشخیص بیماری و درمان آن مورد نظر قرار داد و نشانه های افسردگی، نیاز های مالی، وضعیت شغلی و بیمه آنها بررسی کرد. ابتلا به سرطان اگر چه افکار ناخوشایندی در فرد ایجاد می کند، اما باید آموخت که مثل سابق زندگی کرد و هر روز به فکر ساختن همان روز باشد نه در اندیشه ناراحتی های فردا.

شایع‌ترین سرطان در کودکان

 

لوسمی لنفوئیدی حاد در کودکان شایع است که بین سنین دو تا شش سال تظاهر می کند.

سرطان خون یا لوسمی، نوعی بیماری پیشرونده و بدخیم اعضای خونساز بدن است که با تکثیر و تکامل ناقص گلبول های سفید خون و پیش سازهای آن در خون و مغز استخوان ایجاد می شود.

لوسمی فرایند تکثیر، خونسازی و ایمنی طبیعی بدن را مختل می کند و اجتماع این یافته های سرطانی در خارج از مغز استخوان، موجب تشکیل توده هایی در اندام‌های حیاتی بدن می شوند.

لوسمی بر اساس طیف، شدت، سرعت و پیشرفت بیماری به دو دسته حاد و مزمن تقسیم می شود که گسترش دامنه بیماری در وضیعت حاد، کوتاه تر و در مزمن طولانی تر است.

شایع ترین اشکال لوسمی بر اساس سرعت پیشرفت روند بیماری و نوع گلبول سفید خون که سرطانی شده به چهار گروه لوسمی لنفوئیدی حاد، لوسمی میلوئیدی حاد، لوسمی لنفوئیدی مزمن و لوسمی میلوئیدی مزمن تقسیم می شوند.

علائم هشداردهنده سرطان خون شامل احساس ناخوشی عمومی، تظاهر لکه های دانه اناری زیر جلدی پوست، لخته یا منعقد نشدن خون در پی ایجاد زخم یا بریدگی، ضعف یا خستگی مزمن، عفونت‌های مکرر، دردهای استخوان و مفاصل، تنگی نفس در اثر فعالیت، تب و لرز و نشانه های شبه سرماخوردگی، احساس بی اشتهایی، خونریزی مکرر بینی، ورم و خونریزی لثه ها و لاغری ممتد است.

تحقیقات، روند بدخیمی بیماری لوسمی را به عواملی مانند افراد، سابقه قبلی ابتلا به بیماری های خونی، استعداد میزبان، عوامل ژنتیکی و اعتیاد به دخانیات ارتباط می دهند. همچنین ابتلا به لوسمی با افزایش سن ارتباط مستقیم دارد

با توجه به وضعیت عمومی سلامت فرد، بررسی های تشخیص لوسمی ممکن است شامل آزمایش خون، نمونه برداری، سازگاری بافتی، بررسی کروموزومی، عکسبرداری از قفسه سینه با تابش اشعه ایکس، سی تی اسکن، پرتونگاری با استفاده از تشدید میدان مغناطیسی، سونوگرافی و معاینات بالینی باشد.

فرایند درمان لوسمی برای هر شخص معین با شرایط بیماری وی مرتبط است و الگوهای درمان لوسمی بستگی به نوع لوسمی، وضعیت بیماری در شروع درمان، سن، سلامت عمومی و چگونگی واکنش بیمار به نوع درمان دارد.

علاوه بر الگوهای رایج برای درمان انواع سرطان همچون شیمی درمان و اشعه درمانی می توان به درمان بیولوژیکی یا ایمونولوژیک، جراحی، پیوند مغز استخوان، پیوند اتولوگ، پیوند سینرژیک و پیوند آلوژنئیک اشاره کرد.

پس از تهیه بافت پیوندی از روش های ذکر شده به بیمار مقادیر بالایی داروهای شیمی درمانی همراه یا بدون پرتو درمانی می دهند تا باقیمانده مغز استخوان وی تخریب شود و در مرحله ی آخر مغز استخوان سالم را گرم گرده و بوسیله ی یک سوزن و از طریق سیاهرگ به بیمار تزریق می شود تا جانشین مغز استخوان تخریب شده شود.

پس از ورود بافت پیوندی به جریان خون، یافته های پیوند زده به مغز استخوان هدایت شده و به تولید گویچه های سفید خون، گویچه های قرمزخون و پلاکت‌های جدید می پردازند.

ابتلا به عفونت و خونریزی، تهوع، استفراغ، خستگی، بی اشتهایی، زخمهای دهانی، ریزش مو و واکنش های پوستی را از جمله عوارض جانبی پیوند مغز استخوان و پیوند سلول های پایه دانست.

امروزه با کاربردهای جدید الگوهای درمان پیوند مغز استخوان و درمان بیولوژیکی یا ایمونولوژیک و داروهای جدید ضدسرطان و پیشرفت های علم ژنتیک و ساختار ژن های انسانی امیدهای تازه ای برای غلبه بر این بیماری بوجود آمده است.

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آذر 1391ساعت 22:11  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

برای دریافت فایل بر روی دانلود کلیک نمایید
+ نوشته شده در  جمعه هفدهم آذر 1391ساعت 22:20  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

 
 

افزایش مایع مفصل زانو

همه ما در زانوهای خود مایعی داریم. با این مایع، مفاصل زانو راحت‌تر حرکت می‌کنند. اگر مقدار این مایع زیاد شود، صدمه، عفونت و شکستگی استخوان و استئوآرتریت را به دنبال خواهد داشت.

زانو درد

مفصل زانو حاوی مایع لغزانی به نام مایع مفصلی می‌باشد. این مایع، غضروف و استخوان‌ها را روغن کاری می‌کند و مانند بالشت عمل می‌کند. این مایع حاوی مواد مغذی نیز می‌باشد و برای حفظ سلامت مفاصل بسیار مهم است. محتویات مایع مفصلی شامل: موسین (ماده بزاقی)، آلبومین، چربی، اپیتلیوم (بافت پوششی) و لوکوسیت (گلبول سفید) می‌باشد.

اگر مایع مفصلی زیاد شود، محتوی مقدار کمی کریستال، باکتری و خون می‌گردد. این محتویات موجب درد مزمن و یا حاد می‌شوند.

چه عواملی باعث افزایش مایع مفصلی می‌شوند؟

1- آرتریت: علائم افزایش این مایع در اثر آرتریت شامل ورم و درد است.

اگر در هنگام لمس کردن، زانو متورم، قرمز و گرم باشد، ممکن است زانویتان صدمه دیده و یا عفونت دارید.

2- آسیب زانو ممکن است اتفاقی و یا در اثر استفاده بیش از حد رخ دهد. صدمات اتفاقی شامل: شکستگی استخوان‌ها، پاره شدن رباط‌ها و یا پاره شدن غضروف‌ها می‌باشد.

صدمات ناشی از استفاده بیش از حد در صورت دویدن، کوه‌پیمایی و یا ورزش‌های ایروبیک حادث می‌شود.

3- عفونت: زیادی مایع در زانو می‌تواند منجر به عفونت گردد. عفونت باعث تجمع چرک در مفصل زانو می‌گردد. پزشک مقداری از مایع را برمی دارد و آزمایش می‌کند تا ببیند که چه چیز باعث آن شده است.

4- استئوآرتریت: نوعی بیماری تخریب مفصل می‌باشد. در این حالت، غضروف که زانو را نگه می‌دارد، از بین می‌رود. به این ترتیب، استخوان‌ها به هم برخورد می‌کنند و موجب درد و ورم می‌شوند.

5- افزایش وزن، نقرس، کیست، بیماری شبه نقرس (pseudogout)، تورم کیسه‌های مفصلی (bursitis) و تومور نیز باعث افزایش مایع مفصلی می‌گردند.

راه کارهایی برای کاهش درد زانو

درد زانو در اثر کاهش غضروف به وجود می‌آید. غضروف مانند بالشت بین استخوان‌ها قرار دارد و حرکات آن‌ها را نرم و روان می‌سازد. گلوکزآمین سولفات، یکی از محتویات غضروف می‌باشد.

1- گلوکزآمین کندرویتین: این مکمل برای بهبود خشکی و ناراحتی مفاصل بسیار مفید است. این مکمل مفاصل را بازسازی می‌کند.

2- آب گیلاس بنوشید. آب گیلاس دارای مواد ضد التهاب می‌باشد. آب گیلاس، درد را کاهش می‌دهد و از تغییر شکل عضلات جلوگیری می‌کند.

3- ورزش زانو را انجام دهید. خم شوید و دستان‌تان را بر روی زانوهایتان قرار دهید. سپس، برای گرم شدن زانوها، آن‌ها را در جهت عقربه‌های ساعت و خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخانید. این ورزش از درد زانو جلوگیری می‌کند.

4- به نزد پزشک متخصص بروید. پزشک می‌تواند با یک سوزن، مایع را از مفصل خارج کند و درد را کاهش دهد. این روش، فقط در مواردی به کار می‌رود که مایع در حفرات مفصل زانو وجود داشته باشد.

5- زانوبند ببندید. زانوبند از کشکک زانو محافظت می‌کند. زانوبند باعث می‌شود که درد کمتری را در حین ورزش کردن داشته باشید.

6- افزایش وزن نیز یکی از علل درد زانو می‌باشد. تحقیقات نشان داده است که به ازای هر نیم کیلوگرم وزن اضافی، فشار وارده بر مفصل زانو به میزان 5 برابر آن (5/2 کیلو) زیاد خواهد شد. در نتیجه سعی کنید وزن خود را در حد طبیعی و نرمال حفظ کنید تا دچار درد زانو نگردید.

7- ورزش کنید. بهتر است همراه با برنامه کاهش وزن، ورزش نیز انجام دهید، زیرا کاهش وزن باعث کاهش درد زانو می‌شود و ورزش باعث تقویت عضلات بالا و پایین مفصل زانو می‌گردد.

8- ویتامین D و کپسول روغن ماهی، جلوگیری از درد مفاصل و استخوان‌ها می‌کند.

9- میوه هایی همچون انار و زغال اخته و گیلاس محتوی مقدار زیادی ویتامین و آنتی اکسیدان می‌باشند. آنتی اکسیدانها باعث کاهش درد مفصل زانو و کاهش تورم و التهاب زانو می‌گردند.

10- اگر دردتان با ایبوپروفن خوب نشد، ممکن است پزشک، تزریق کورتیزون را لازم بداند.
تخم شنبلیله آغشته به روغن تخم خردل، درمان موثری برای درد زانو می‌باشد. آن را بر روی زانوی خود بمالید و کمی صبر کنید تا خشک شود

درمان‌های خانگی برای درد زانو

* یخ درمانی یکی از بهترین درمان‌ها برای التهاب می‌باشد. بین یخ و پوست، یک حوله و یا پارچه قرار دهید تا از سرد شدن شدید پوست جلوگیری کند. حدود 20 دقیقه یخ (به همراه پارچه) را روی زانو قرار دهید و سپس آن را بردارید. 5 دقیقه صبر کنید و بعد دوباره تکرار کنید. این کار را به مدت یک ساعت انجام دهید.

* استراحت کردن: موقعی که نشسته‌اید، زانو را بالا نگه دارید تا گردش خون بهتر انجام گیرد.

هنگامی که دراز کشیده‌اید، زانوی خود را بالا نگاه دارید. برای این کار می‌توانید از یک بالشت استفاده کنید. در این صورت، مایع اضافی از مفصل زانو دور می‌شود.

* پانسمان: بستن محکم زانو جلوگیری از تجمع زیادی مایع مفصلی مفید است. پانسمان را محکم کنید، اما نه به آن اندازه که جلوی گردش خون را بگیرد.

* دارچین و عسل: پودر دارچین و عسل را با هم مخلوط کنید و بر روی زانوی خود بمالید. هنگامی که زانو گرم شد، آن را از روی زانو بردارید.

* روغن خردل و روغن زیتون: یک قاشق روغن خردل با یک قاشق روغن زیتون مخلوط کنید. این مرهم را روزی چند بار به زانوی خود بمالید و ماساژ دهید.

* سرکه: قبل از خواب، مقداری سرکه بر روی زانوی خود بمالید.

* تخم شنبلیله آغشته به روغن تخم خردل، درمان موثری برای درد زانو می‌باشد. آن را بر روی زانوی خود بمالید و کمی صبر کنید تا خشک شود. این مرهم، زانو را گرم می‌کند و جریان خون را به آن افزایش می‌دهد و مفصل را نرم و غضروف را سالم می‌کند.

* ویتامین های D، E و B3 برای کاهش درد مفیدند. روغن ماهی، بادام زمینی و روغن تخم کتان بسیار مفید است.

* یک قاشق مرباخوری پودر علف هرزه اسقف را با یک لیوان آب ولرم، هر روز صبح مصرف کنید.

* زیاد آب بنوشید. مفاصل، عضلات و بافت غضروفی در هنگام کم آبی، درد می‌گیرند.

* شیر گرم، آرد گندم، روغن کرچک و پودر زردچوبه را با هم مخلوط کنید. مخلوط حاصل را بر روی زانو بمالید.

 

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم آذر 1391ساعت 5:27  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

 

 

من چگونه مي توانم بفهمم فرزندم به عفونت گوش مبتلا شده است؟

درد اولين علامت است. ممكن است فرزند شما بگويد كه گوش درد دارد يا خود شما متوجه شويد كه او گوشش را مي كشد. ابتلاء اخير به سرماخوردگي يا سينوزيت نيز در تشخيص كمك كننده است. او ممكن است تب داشته باشد يا اصلا تب نداشته باشد.

علائم زير را ممكن است در او ببينيد:

  • كاهش اشتها. عفونت گوش ممكن است جويدن و بلع را دردناك كند.
  • تغيير در عادت خوابيدن. دراز كشيدن و خوابيدن ممكن است موجب افزايش درد در سمت گوش بيمار شده و اختلال در خوابيدن بوجود آورد.
  • اسهال و استفراغ. ويروسي كه موجب عفونت گوش مي شود ممكن است بر دستگاه گوارش نيز اثر بگذارد.
  • خروج مايع زرد يا نسبتا سفيد از گوش. البته در اكثر بچه ها ااتفاق نمي افتد اما مي تواند نشانه اي از وجود سوراخ كوچك در پرده گوش باشد كه از طريق آن چرك و عفونت به بيرون تخليه مي شوند. در اكثر موارد بعد از بهبود و پاك شدن گوش از عفونت، اين سوراخ خود به خود ترميم خواهد شد.
  • بوي نامطبوع. شما ممكن است يك بوي عفونت و نامطبوع از گوش عفوني شده احساس كنيد.
  • اشكال در شنيدن صداها. تجمع مايع در گوش مياني ممكن است مانع شنيدن اصوات شود.
  • ايجاد اختلال در حفظ تعادل بدن. گوش در حفظ تعادل، كمك كننده است. بنابراين ممكن است شما احساس كنيد كه فرزندتان قادر به حفظ تعادل خودش نيست و نسبت به قبل كمي دچار مشكل شده است.

عفونت گوش چقدر شايع است؟

عفونت گوش بعد از سرماخوردگي شايع ترين بيماري كودكان است. در حقيقت سه چهارم كودكان قبل از اينكه به 3 سالگي برسند، يكبار دچار عفونت گوش شده اند.

عامل عفونت گوش چيست؟

عفونت گوش معمولا توسط باكتري ايجاد مي شود. اما ويروس ها نيز مي توانند عامل آن باشند. اين وضعيت هنگامي رخ مي دهد كه مايع پشت پرده گوش تجمع پيدا مي كند و سپس عفوني مي شود. بطور طبيعي هر مايعي كه در اين ناحيه جمع شود، توسط شيپور استاش (لوله يا مجرايي كه گوش مياني را با حلق ارتباط مي دهد) تخليه مي شود. اما اگر شيپور استاش دچار انسداد شود – كه در سرماخوردگي، سينوزيت و حتي آلرژي بطور شايعي اين اتفاق مي افتد– اين مايع در گوش مياني گير مي افتد و تخليه نمي شود. ميكروبها محيطهاي تاريك و گرم و مرطوب را دوست دارند، بنابراين گوش مياني كه از مايع پر شده است، محل خوبي براي رشد و تغذيه آنها به حساب مي آيد. همانطور كه عفونت بدتر مي شود، التهاب در پشت و پرده گوش بيشتر شده و ايجاد درد مي كند. تب در صورتي ديده مي شود كه بدن فرزند شما سعي كند بر عليه عفونت مبارزه كند. در چنين شرايطي كه التهاب گوش مياني با تجمع مايع، درد، قرمزي پرده گوش و بعضي اوقات تب بروز مي كند، در پزشكي عفونت حاد گوش مياني يا acute otitis media ناميده مي شود. (AOM) از آنجا كه در بچه ها شيپور يا لوله استاش كوتاه است (كمتر از يك و نيم سانتيمتر) و بطور افقي است آنها خيلي مستعد به عفونت گوش مياني هستند.همينطور كه آنها بزرگ مي شوند، لوله بلندتر شده و بيشتر عمودي مي شود و خروج يا تخليه مايع آسانتر صورت مي گيرد.

چه وقت من بايد با دكتر تماس بگيرم؟

اولين علائم عفونت گوش را كه ديديد با دكتر تماس بگيريد. او از شما مي خواهد كه نزد او برويد و گوش فرزندتان را با وسيله اي كه اتوسكوپ ناميده مي شود معاينه مي كند. اگر پرده گوش كودك قرمز، متورم و مرطوب به نظر برسد، به احتمال بسيار زياد عفون گوش مياني را مطرح مي كند. ممكن است او بخواهد گوش فرزندتان را با دستگاهي بنام pneumatic otoscope معاينه كند. در اين معاينه حركت پرده گوش را در پاسخ به جريان هاي كوچك هوا كه توسط دستگاه آزاد مي شود، ملاحظه مي كنند. اگر پرده گوش در مقابل اين جريان هاي هوا حركتي نداشت بدين معني است كه تجمع مايع در گوش مياني وجود دارد و ممكن است گوش مياني عفوني شده باشد.

پزشك براي درمان عفونت فرزند من چكار مي كند؟

درمان به علائم بستگي دارد. توصيه مي شود كه اگر كودك بين 2 تا 12 سال باشد به او آنتي بيوتيك داده شود. اگر علائم حاد است و پزشك به تشخيص عفونت حاد گوش مياني اطمينان دارد بهتر است تخليه انجام شود. اگر پزشك اطمينان ندارد يا كودك علائم حاد ندارد، پزشك مي تواند او را به مدت 48-24 ساعت تحت نظر بگيرد و ببيند آيا بدون مصرف آنتي بيوتيك علائم او بهتر شده است يا نه؟ 80% بچه ها با تشخيص عفونت حاد گوش مياني بدون دريافت آنتي بيوتيك بهتر مي شوند. اما معمولا پزشك براي اينكه نمي تواند كودك را به دقت تحت نظر داشته باشد و براي جلوگيري از بروز عوارض در صورت شك قوي هم آنتي بيوتيك تجويز مي شود. هر چه كودك بيمار تر به نظر برسد لازم است اقدامات احتياطي بيشتري بكار برد و دارو را زودتر شروع كنيد. اگر براي فرزند شما دارو تجويز شده است آن را بطور كامل به او بدهيد و دوره درمان را كامل كنيد. بعد از يك هفته او را براي ويزيت مجدد نزد پزشك معالج ببريد تا از موثر بودن داروها اطمينان پيدا كند. بخاطر داشته باشيد آنتي بيوتيك سبب كاهش درد در 24 ساعت اوّل نمي شود، در واقع اثر تسكين دهندگي آن به تدريج و بعد از 24 ساعت اول شروع مي شود. براي كاهش درد بهتر است از مقدار مناسب استامينوفن يا ايبوپروفن استفاده كنيد. (هرگز به فرزندتان آسپرين ندهيد زيرا او را مستعد سندرم Reye’s مي كند كه نادر اما كشنده است).

كمپرس گرم يا قطره گوش نيز ممكن است براي او مفيد باشد (از پزشك فرزندتان در مورد بهترين قطره گوش سؤال كنيد) بالا نگه داشتن سرش هنگاميكه دراز كشيده يا خوابيده است نيز مي تواند كمك كننده باشد. اگر درمان با آنتي بيوتيك را شروع كرده ايد و يا هنوز شروع نكرده ايد و حال عمومي او بعد از چند روز بهتر نشد  اگر هنوز تب دارد، يا هر يك از علائم هنوز وجود دارد و حالش بدتر شده است  به پزشكش اطلاع دهيد. ممكن است او لازم بداند آنتي بيوتيك فرزندتان را تغيير دهد.

برا ي پيشگيري از عفونت گوش چه مي توانيم بكنيم؟

عفونت گوش به خودي خود مسري و واگيردار نيست، اما عفونت دستگاه تنفسي كه قبل يا به همراه آن است مسري است. بچه هاي سنين مدرسه بيشتر در معرض ابتلا به عفونت گوش هستند زيرا با ميكروبهاي بيشتري در تماس هستند. براي كاهش سرايت و پخش ميكروب دستهايتان را هميشه بعد از رفتن به توالت و قبل از آماده كردن غذا بشوئيد؛ همينطور به كودكانتان آموزش دهيد هر بار قبل از غذا خوردن دستهايش را بشويد.

راههاي ديگري كه مي تواند از عفونت گوش جلوگيري كند:

  • اگر فرزند شما مكررا دچار عفونت گوش مي شود، بخصوص بعد از ابتلا به آنفولانزا موضوع را با پزشك معالجش در ميان بگذاريد شايد او لازم بداند كه فرزندتان واكسن آنفولانزا دريافت كند. (اگر چه واكسن آنفولانزا براي تمام كودكان توصيه نمي شود)
  • فرزندتان را از تمام انواع دودهاي تنباكو و سيگار دور نگه داريد. دود سيگار ريسك ابتلا به عفونت گوش را بالا مي برد. در حقيقت اگر او بطور معمول در معرض دود قرار دارد بيشترين ريسك را براي ابتلا به عفونت هاي عود كننده گوش دارد. اجازه ندهيد كسي در منزل شما سيگار بكشد و فرزندتان را از محيط هاي آلوده به دود سيگار دور نگه داريد.

فرزند من مكررا عفونت گوش مي گيرد، آيا جراحي يا روش ديگري براي درمان وجود دارد؟

اكثر بچه ها يكبار عفونت گوش مي گيرند اما اگر كودكي عليرغم مصرف درست آنتي بيوتيك، مكررا دچار عفونت گوش مياني شود ممكن است كانديد خوبي براي قرار دادن لوله در گوش باشد.اين عمل كه به نام ميرنگتومي (myringotomy) ناميده مي شود براي جلوگيري از عود مكرر بيماري در بسياري از كودكان مورد استفاده قرار مي گيرد. اين عمل با بيهوشي انجام مي شود. متخصص گوش و حلق وبيني يك برش كوچك روي پرده گوش ايجاد مي كند و يك لوله كوچك در آن شكاف قرار مي دهد. اين لوله فشار را آزاد مي كند و مانند يك دريچه عمل مي كند و اجازه مي دهد هوا داخل شود و مايعات خارج شوند، در نتيجه باكتري نمي تواند در آن محيط رشد كند. اين لوله در واقع يك مجراي استاش مصنوعي است كه اجازه مي دهد گوش تنفس كند تا اينكه شيپور استاش اصلي بتواند عمل خود را به درستي انجام دهد. ممكن است پزشك معالج فرزند شما اين روش را براي او توصيه كند زيرا كودكي كه دائما مايع در گوشش وجود دارد نه تنها مورد مناسبي براي عفونت مكرر گوش است بلكه ممكن است دچار كاهش شنوايي نيز بشود. البته هنوز تمام پزشكان بر ضرورت انجام اين عمل توافق ندارند و بعضي پزشكان اعتقاد دارند كه اين عمل واقعا ضروري بنظر نمي رسد.

كودكاني كه عفونت مكرر گوش يا عفونت مقاوم به درمان هاي عادي دارند ممكن است در آينده دچار كاهش شنوايي و مشكلاتي در زندگي مي شوند، بخصوص وقتيكه در محيط شلوغي مثل كلاس درس بخواهند به صدايي گوش دهند. بعضي از اين كودكان، بخصوص آنهايي كه تأخير رشد دارند يا كسانيكه تأخير در گفتار دارند، بيشتر مستعد ابتلا به مشكلات رفتاري هستند. البته طول مدت اختلال شنوايي و شدت آن، هر دو از عوامل مهمي در انتخاب روش ميرنگوتومي به حساب مي آيند. در مورد اينكه شما چه تصميمي بگيريد، آيا از لوله گوش براي فرزندتان استفاده كنيد يا خير، بطور كلي هنوز نمي توان جواب قطعي داد. با پزشك معالج فرزندتان صحبت كنيد، مزايا و مضرات آن را در نظر بگيريد و سپس تصميم گيري كنيد.

آيا عفونت گوش مساله جدي است؟

بله، مي تواند جدي باشد. عفونت گوش درمان نشده يا حاد مي تواند منجر به پارگي پرده گوش كودك شود. البته پارگي پرده گوش اغلب اتفاق نمي افتد و معمولا در صورتيكه اتفاق بيفتد خود به خود و به سرعت ترميم پيدا مي كند. اما به اين نكته توجه داشته باشيد در صورتيكه اين مساله براي فرزندتان رخ داد، او را جهت پيگيري و اطمينان از ترميم پارگي پرده گوشش مجددا نزد پزشك ببريد. عفونت مكرر گوش مي تواند منجر به كاهش شنوايي و به جا گذاشتن زخم و اثر آن شود. در موارد نادر عفونت گوش درمان نشده، مي تواند منجر به عفونت استخوان جمجمه در پشت گوش (ماستوئيديت) يا مننژيت شود.

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم آذر 1391ساعت 23:16  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

لوسمي لنفوبلاستي حاد کودکان چيست ؟
لوسمي لنفوبلاستي حاد کودکان ( که تحت عنوان لوسمي لنفوبلاستي حاد يا ALL نيز ناميده مي شود ) بيماريي است که در آن تعداد بسيار زيادي از گلبولهاي سفيد که وظيفه مبارزه با عفونت را بعهده دارند و " لنفوسيت " ناميده مي شوند و هنوز به طور کامل تکامل نيافته اند در خون و مغز استخوان کودک يافت مي شود . ALL شايعترين نوع لوسمي در کودکان و همينطور شايعترين سرطان در اطفال مي باشد .
لنفوسيتها توسط مغز استخوان و ساير اندامهاي دستگاه لنفاوي ساخته مي شوند ، مغز استخوان بافت اسفنجي شکلي است که داخل استخوانهاي بزرگ بدن قرار دارد و وظيفه آن ساخت گلبولهاي قرمز ( که حامل اکسيژن و ساير مواد به بافتهاي بدن هستند )
گلبولهاي سفيد ( که با عفونت مبارزه مي کنند ) و پلاکتها ( که خون را منعقد مي سازد ) مي باشد .
بطور طبيعي مغز استخوان ابتدا سلولهايي را بنام " بلاست " توليد مي کند . اين سلولها در اثر رشد و تکامل ، انواع مختلف سلولهاي خوني را با وظايف جداگانه ، بوجود مئ آورند .

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم آذر 1391ساعت 20:37  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

مایع درمانی در سوختگی

سرمهای مورد نیاز در مایع درمانی
برای مایع درمانی در سوختگیها از محلول رینگر لاکتات و در صورت موجود نبودن ، از سرم فیزیولوژی (نرمال سالین یا سرم نمکی 9/0 درصد) استفاده می‌شود. همچنین سالین هیپرتونیک در 8 ساعت اول بیشتر بکار می‌رود.

نحوه تزریق مایعات
برای تزریق مایعات باید از یک کاتتر داخل وریدی بزرگ ( آنژیوکت 14تا16gaue) استفاده کرد. کاتتر تزریق مایع را در ناحیه‌ای از پوست که دچار سوختگی است قرار ندهید مگر اینکه یک سیاهرگ مناسب در منطقه‌ای دیگر پیدا نکرده باشید. همیشه ارجحیت دارد که به عوض سیاهرگهای اندام تحتانی (پاها) کاتتر تزریق مایع را درون سیاهرگهای اندام فوقانی (‌دستها) قرار دهید حتی اگر اندام فوقانی دچار سوختگی بوده و اندام تحتانی سالم باشند. این به دلیل التهاب تقریباً حتمی در سیاهرگهای اندام تحتانی بوده و با ایجاد عفونت خطر مرگ و میر را زیاد خواهد کرد.

اگر زمان انتقال مصدوم تا مرکز درمانی کمتر از 60 دقیقه باشد ایجاد یک راه داخل وریدی و شروع مایع درمانی در صحنه حادثه برای یک مصدوم دچار سوختگی بندرت مورد دارد، اما اگر زمان انتقال بیش از این طول بکشد باید در مصدومی که وسعت سوختگی‌اش بیش از 15 الی 20 درصد است، تزریق مایعات را شروع کرد. اگر در یک مصدوم سوخته شواهدی از وجود شوک در 30 دقیقه اول پس از وقوع آسیب کشف شود باید سریعاً در جستجوی خونریزی مخفی برآیید، زیرا زمان لازم برای ایجاد شوک کمبود حجم ناشی از خود سوختگی بیشتر از این مدت است.

نحوه محاسبه مایع مورد نیاز برای بالغین
نحوه محاسبه میزان مایع مورد نیاز به وسعت سوختگی و وزن مصدوم بستگی داشته و برای بالغین و اطفال متفاوت است.
یکی از فرمولهای معروف که در بیشتر مراکز سوختگی برای محاسبه مایع درمانی مصدوم به کار می‌رود فرمول پارکلند است که بر طبق آن باید 4 میلی لیتر محلول رینگر لاکتات به ازای هر کیلو گرم وزن بدن و هر یک درصد سوختگی (فقط سوختگی درجه دو و درجه سه) در طول 24 ساعت اول به بیمار داد. البته حداکثر وسعت سوختگی را 50% در نظر می‌گیرند. بنابراین فرمول به طریق زیر است:


کل مایع مورد نیاز در 24 ساعت اول (میلی لیتر) = در صد سوختگی x وزن بدن مصدوم به کیلوگرم 4x


نصف این مقدار مایع را در 8 ساعت اول و بقیه را در طی 16 ساعت بعد تزریق می‌کنند.

توجه کنید: منظور از 8 ساعت اول ، 8 ساعت اول پس از وقوع آسیب است، نه از موقعی که مصدوم پیدا می‌شود یا درمان آغاز می‌گردد.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم آذر 1391ساعت 20:12  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

مایعات بدن

حدود 60-55 % درصد بدن بالغین و 78% وزن بدن نوزادان را آب تشکیل می دهد که البته با افزایش سن میزان مایعات بدن بدلیل افزایش میزان چربی کاهش می یابد، علاوه بر این، میزان مایعات بدن در زنان بدلیل تجمع بیشتر چربی کمتر از مردان است.

مصرف روزانه آب

 آب از دو راه عمده به بدن اضافه می شود:

1- به شکل مایعان یا آب موجود در غذاها که رویهم بطور طبیعی حدود 2100 میلی لیتر در روز است

2- در نتیجه اکسیداسیون کربوهیدراتها که بطور طبیعی در حدود 200 مبلی لیتر است.

دفع روزانه آب

1- دفع نامحسوس مایع: الف: تبخیر از راه مجاری تنفسی

ب: انتشار از طریق پوست

2- تعریق: دفع آن بستگی به میزان فعالیت بدنی و دمای محیط دارد ولی بطور طبیعی در حدود 100 میلی لیتر است.

3- مدفوع: میزان آن بسیار کم و در حدود 100 میلی لیتر است

4- کلیه ها: باقیمانده دفع آب از طریق کلیه ها صورت می گیرد.

نکته:

1- مایعاتی که از بدن دفع می شود از رابطه یک سوم و دو سوم تبعیت می کنند.

2- حدود یک سوم آب از طریق نامحسوس و دو سوم از طریق ادرار دفع می شوند.

3- حدود یک سوم دفع نامحسوس از طریق تنفس و دو سوم از طریق پوست صورت میگیرد.

بخشهای مایع بدن:

1- مایعات داخل سلولی : 60% مایع بدن را در بر می گیرد(28 لیتر).

2- مایعات خارج سلولی : 40% مایع بدن را تشکیل می دهد(14 لیتر) که خود از دو قسمت؛ مایع میان بافتی(11 لیتر) و پلاسمای خون(3 لیتر) تشکیل شده است.

3- مایع ورای سلولی: مایع موجود در فضای سینوویال، صفاقی، پریکارد، داخل چشمی و...(2-1 لیتر)

 

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم آذر 1391ساعت 19:43  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

پنومونی

به التهاب بافت ريه که همراه با تراکم فضای آلوئولی باشد ، پنومونی گفته می شود .

اتيولوژی :

شايعترين اتيولوژی پنومونی درکودکان عفونتهای ويروسی است . عفونتهای باکتريايی 30-10 % پنومونی های اطفال راشامل می شوند . ميکرو ارگانيسم ها ازراه انتشار خونی يا گسترش موضعی ازسيستم برونشيال به طرف پايين ، به ريه می رسند .

عفونتهای تنفسی ويروسی اغلب پيش درآمد عفونتهای باکتريايی می باشد. شير خواران 1تا 3 ماهه اغلب به پنومونی بدون تب مبتلا می شوند ، که اکثرا" ناشی از عوامل مادرزادی يا کسب شده از محيط می باشند ، نظير اوره پلاسما اوره ليتيکوم ، کلاميديا تراکو ماتيس ، سيتو مگالو ويروس ، پنوموسيستيس کارينی ، RSV ويروس آنفلوانزا ، پارا انفلوانزا ازعلل شايع پنومونی ويروسی هستند . آدنو ويروس و سرخک می توانند سبب بيماری شديد شوند . استرپتوکوک پنومونيه شايعترين علت پنومونی باکتريال است . استافيلوکوک اورئوس ازعلل نادر پنومونی در شيرخواران است ولی پنومونی آن با امپيم ، پنوماتوسل ، نارسايی تنفسی و حال عمومی وخيم همراه است . پنومونی در کودکان مبتلا به فيبروز کيستيک غالبا" به علت استافيلوکوک اورئوس ( درشيرخوارگی ) ، سودو موناس آئرو زينا يا بور خولدريا سپاسيا ( دربچه های بزرگتر ) است .

علايم بالينی

تظاهرات بالينی پنومونی های ويروسی وباکتريايی غالبا" تفاوت دارند .تاکی پنه ، سرفه ، ضعف و بی حالی ، درد پلورتيک قفسه سينه و رتراکسيون عضلات تنفسی درهردو نوع مشترک است .پنومنی های ويروسی بيشتر باسرفه ، ويز يا استريدور همراه هستند و تب کمتر ازپنومونيهای باکتريايی می باشد . CXR درشکل ويروسی ، انفيلتراسيون های منتشر خطی ناشی از برونکو پنومونی رانشان می دهد وتعداد گلبول های سفيد اغلب تغييری نمی کند ( اکثريت با سلولهای لنفوسيت است ) .

پنومونی های باکتريايی به طور مشخص همراه با سرفه ، تب زياد ، تنگی نفس و يافته های سمعی تراکم بافتي ( کاهش صدا های تنفسی يا پيدايش صدای توبولر ، ماتيته در دق و اگوفونی دريک ناحيه محدود ) می باشند . CXR درپنومونی باکتريايی اغلب تراکم لوبر و افوزيون پلور ( 30-10% ) رانشان می دهد . تعداد گلبولهاي سفيد نيز ، افزايش می يابند که اکثريت بانوتروفيل ها می باشد.

تشخيص

برای تشخيص قطعی پنومونی مشخص کردن ارگانيسم عامل بيماری الزامی است.

درمان

درمان پنومونی به سن بيمار وعلايم بالنی بستگی دارد . پنومونی های مادرزادی يا دوره نوزادی

انديکاسيون بستری در پنومونی در کودکان

  1. ديسترس تنفسی متوسط يا شديد
  2. عدم پاسخ به آنتی بيوتيک های خوراکی
  3. عدم توانايی در مصرف خوراکی آنتی بيوتيک ها در منزل به علت استفراغ يا عدم مصرف صحيح
  4. تراکم لوبر در بيش از يک لوب
  5. ضعف ايمنی
  6. آمپيم
  7. آبسه يا پنوماتوسل
  8. وجود بيماری زمينه ای قلبی – ريوی( مانند ديسپلازی برونکو پولمونر يا هيپرتانسيون)

نکته : پنومونی در کودکان 5 تا 10 ساله به علت مايکو پلاسما پنومونيه يا استرپتوکوک پنومونيه ايجاد می گردد وبا اريترومايسين يا کلاريترو مايسين درمان می گردد .

پيش آگهی : کودکانی که به پنومونی مبتلا می گردند ، اغلب سريع و به طور کامل بهبود

می يابند و يافته های CXR در عرض 8-6 هفته به وضعيت طبيعی باز می گردند .

نکته : اگر پنومونی بيشتر از يک ماه ادامه يابد يا عود نمايد ، احتمالا بيماری زمينه ای وجود دارد لذا در اين بيماران بايد آزمون توبر کولين ، اندازه گيری کلر در عرق ، اندازه گيری ايمونو گلوبين های سرم و زيرگروههای IgG ، برونکوسکوپی و بلع باريوم انجام شود.

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم آذر 1391ساعت 0:13  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

بلوغ زودرس (Precocious Puberty) هنگامي است كه قبل از رسيدن به سن بلوغ صفات ثانويه جنسي بروز نمايد. حداقل سن شروع بلوغ معمولا در پسران 9 سال در دختران 8 سال است. از نظر كلينيكي بلوغ زودرس را مي‌توان به دو دسته بلوغ زودرس حقيقي (true) و بلوغ زودرس كاذب (Pseudo Precocious puberty) تقسيم كرد. در بلوغ زودرس حقيقي علت بلوغ فعاليت هيپوفيزي و افزايش ترشح گونادوتروپين به‌طور زودرس و در نتيجه فعاليت زودرس ولي طبيعي گونادهاست. در صورتي كه در بلوغ كاذب فعاليت طبيعي سيستم هيپوفيزي- گونادي موجود نيست.
بلوغ زودرس كاذب
بلوغ زودرس كاذب را مي‌توان به دو دسته تقسيم نمود: بلوغ زودرس ايزوسكوال (Iso sexuall) و بلوغ زودرس هتروسكوآل (Heterosexual) كه در نوع ايزوسكوآل بروز صفات جنسي ثانويه منطبق با جنس بيمار (پسر يا دختر) و در نوع هتروسكوآل مربوط به جنس مخالف بيمار است. بلوغ زودرس همچنين ممكن است كامل و يا ناكامل باشد در نوع ناكامل بعضي از صفات ثانويه جنسي ظاهر مي‌شود كه عبارتند از قاعدگي زودرس در دخترها- رشد زودرس موهاي زائد در پسر يا دختر و بزرگ شدن پستان‌ها.
علل بلوغ زودرس
مهم‌ترين علل بلوغ زودرس حقيقي عبارتند از:
‌ ضايعات مغزي: از قبيل تومورهاي مغزي به دنبال عفونت‌ها و تروماهاي مغزي و بعضي از سندرم‌ها از قبيل نوروفيبروماتوز و مكون آلبرايت (Macune Albright) و‌هامارتوما. ‌ تومورهاي ترشح‌كننده گونادوتروپين: از قبيل تراتوما و كوريوايپتليوما و هپاتوبلاستوما (در پسرها) ‌ هيپوتيروييدي درمان‌نشده تجويز گونادوتروپين ايديوپاتيك
به‌طور كلي بلوغ زودرس در پسرها حدود 50 درصد و در دخترها حدود 80 درصد موارد ايديوپاتيك است. اشكال ايديوپاتيك فاميليال بلوغ زودرس در مواردي در پسرها ديده مي‌شود.
مهم‌ترين علل بلوغ زودرس كاذب ايزوسكوآل عبارتند از:
الف-‌ علل مربوط به غده آدرنال مانند سندرم آدرنوژينيتال (بخصوص در پسرها) تومور ترشح‌كننده آندوژن (در پسرها) و استروژن (در دخترها)
ب-‌ علل مربوط به گونادها
تومور تخمدان بخصوص تومور سلول گرانولوزا و سلول تكاي تخمدان و تراتوم (در دخترها) و تومور بيضه (در پسرها)
ج-‌ تجويز هورمون‌هاي جنسي
مهم‌ترين علت بلوغ زودرس كاذب هتروسكوال عبارتند از:
الف-‌ در پسرها تومورهاي مونث‌كننده آدرنال (Adrenal Feminizing) و تجويز استروژن
ب-‌ در دخترها سندرم آدنوژنيتال- تومور ترشح‌كننده آندوژن ادرنال آرنوبلاستوما و تراتوماي تخمدان- تجويز آندوژن
بلوغ زودرس ناكامل و گذرا
بلوغ زودرس ناكامل و گذرا (Premature puberty) مانند قاعدگي زودرس در دخترها- رشد زودرس موهاي زهار در پسر يا دختر و بزرگ شدن پستان‌ها است. در بلوغ زودرس ناكامل ممكن است بعضي از صفات ثانويه جنسي بدون هيچ علايم پيشرفت سن استخواني و رشد قدي و تغييرات رحم و تخمدان‌ها در دخترها و دستگاه تناسلي (آلت و بيضه) در پسرها و تغييرات هورموني در هر دو جنس ديده شود.اين اتفاق قبل از سن 8 سالگي در دخترها و سن 9 سالگي در پسرها اتفاق مي‌افتد. در بررسي كلي به اين نتيجه مي‌رسيم كه:
1-‌ رشد آنها طبيعي و افزايش ندارد. 2-‌ در آنها استروژن و LH به‌طور مداوم بالا نيست. 3-‌ در پاسخ LH به تحريك LHRH افزايش قبل از بلوغ را دارد. در نهايت بايد تومورهاي تخمدان و آدرنال را كنار بگذاريم و اگر با آزمايشات فيزيكي و هورموني دقيق در تخمدان‌ها و آدرنال مشكلي نباشد در صورتي كه استروژن بالا باشد فكر تراتوم هم در مدياستن و رتروپريتوآن و لگن بايد باشيم.
فرضيه پاتوژنزدر دخترها
1-‌ كيست‌هاي تخمداني و آزاد شدن استروژن داخل آنها در خون و ايجاد علايم زودگذر در دخترها است. 2-‌‌ حساسيت بيشتر گيرنده‌ها به استروژن كم است.
3-‌ درجات خفيفي از كورني فيكشن (Cornification) در سلول‌هاي اپي‌تليال واژن اتفاق مي‌افتد. 4-‌ استروژن از تخمدان‌ها به‌طور گذرا بيشتر ترشح مي‌شود. 5-‌ در پسرها افزايش ترشح ژنتيكي DHEAS از غده فوق كليوي قبل از شروع به موقع بلوغ مي باشدكه در اين موارد ممكن است كتواستروئيد ادرار و DHEAS خون بالا باشد و سن استخواني كمي پيش رفته باشد. 6- ممكن است مصرف هورمون‌هاي استروژن، پروژسترون و هورمون رشد و تستوسترون كه در پرورش رشد زودرس دام‌ها و طيور در بعضي كشورهاي جهان انجام مي‌شود علت آن باشد.
درمان:
به جز بلوغ زودرس مركزي كه درمان خاص خود را دارد و به‌طور كامل توضيح داده خواهد شد درمان بستگي به تشخيص علت دارد كه با درمان مناسب بهبودي حاصل مي‌شود.
موارد تجويز آنالوگ‌هاي LHRH در بلوغ زودرس
در بلوغ زودرس مركزي ايديوپاتيك كه در گذشته سن دخترها 8 سال يا كمتر و در پسرها 9 سال يا كمتر محسوب مي‌شد، اكنون در آمريكا در دختران سياه‌پوست 6 و دختران سفيدپوست 7 سال گزارش شده است. همچنين مشاهده مي‌شود كه سن بلوغ در ايران هم رو به كاهش گذاشته و لذا بايد براي دخترها و پسرهايي كه بلوغ زودرس مركزي دارند، علاوه بر سونوگرافي لگن، جهت بررسي رحم و تخمدان‌ها در دخترهاي پايين 6 سال و در پسرها در هر سني MRI مغزي انجام شود.چون در دخترها، علت بلوغ زودرس در 80 درصد موارد ايديوپاتيك است در سنين بالاي 6 سال لزومي به سي‌تي‌اسكن يا MRI نيست .ولي در پسرها، چون بلوغ زودرس بيشتر مربوط به اعصاب مغز مي‌باشد، لذا بهتر است در سنين كمتر از 9 سال MRI انجام شود.البته براي بررسي تكميلي، اندازه‌گيري استروژن و تست تحريكي LHRH را نيز انجام مي‌دهيم تا بعد از 30 تا 60 دقيقه تزريق وريدي، بررسي مجدد LH-FSH نيز انجام شود.در نهايت براي بررسي سن استخواني، در اين موارد گرفتن عكس از مچ دست نيز لازم مي‌باشد.
عملكرد LHRH Agonist
عملكرد LHEH Agonist، شبيه LHRH هيپوتالاموس است. عملكرد آنالوگ LHRH با اثرات مداوم و طولاني روي هيپوفيز، باعث Down Regulation نسبت به هيپوتالاموس شخص شده و در نتيجه مانع ترشح FSH و LH هيپوفيزي مي‌شود كه ماحصل آن، عقب افتادن بلوغ خواهد بود.با عقب افتادن بلوغ، فرصتي به شخص داده مي‌شود تا رشد قدي او در مرحله قبل از بلوغ همچنان ادامه يابد، ولي آيا در عمل، اين اقدام در رشد قد نهايي او تاثير خواهد گذاشت؟ اين مساله‌اي است كه پاسخ قاطع به آن، بررسي بيشتري را مي‌طلبد. در مورد عوارض LHRH Agonist، به‌طور كلاسيك، جز آلرژي و منع مصرف در بيماري آسم، عارضه ديگري ذكر نمي‌شود. عود آسم و واكنش موضعي نيز مطرح است و يك شوك آنافيلاكتيك نيز در مصرف آن ديده شده است. در بلوغ زودرس ايديوپاتيك مركزي، حتي در سن‌هاي پايين، تا مدت‌ها اين دارو تا رسيدن به سن بلوغ مصرف مي‌شود و بعد از قطع آن، پس از چند هفته يا چند ماه، دوره بلوغ عادي شروع شده و كامل مي‌شود، بدون آنكه تاكنون عوارضي از آن ذكر شده باشد.مصرف آن در طول اولين سال درمان، رشد قدي (Height Velocity) را حدود 60 درصد برحسب سانتي‌متر كاهش مي‌دهد، ولي از سال دوم رشد قدي مساوي سن استخواني مي‌شود. تكامل استخواني (Skeletal Maturation) به‌طور واضح در طول سه سال اول درمان، به كمتر از سن تقويمي مي‌رسد، درمان با GnRH Agonist باعث مي‌شود كه سوماتومدين C ن(C(ICFI پايين بيفتد و متناسب با سن استخواني شود. كاهش در ترشح GH و كاهش در پاسخ به تست‌هاي تحريكي GH از اثرات منفي ديگر آن است.با توجه به نكات فوق، بايستي در موقع مصرف اين هورمون، هر هشت ماه يكبار، شخص را از نظر GH و IGFI بررسي كرد تا در صورت كاهش، به وسيله هورمون جبران شود.
موارد استعمال معمولي LHRH Agonist
به‌طور كلي، موارد استعمال معمولي LHRH Agonist به شرح زير است:
1-‌ در بلوغ زودرس ايديوپاتيك مركزي تا سن بلوغ، در موقعي كه سن استخواني به 11 سال برسد. 2-‌‌ در بيماراني كه كمبود هورمون رشد دارند، اين بيماران كه GH دريافت مي‌كنند، ممكن است با پيشرفت سن استخواني، بلوغ زودرس پيدا كنند، لذا تجويز LHRH Agonist در حوالي بلوغ، از سرعت رشد استخواني و بلوغ زودرس جلوگيري مي‌كند. 3-‌ در بلوغ زودرس با مشخصات سني كلاسيك، به خاطر دوري از عوامل روحي و اجتماعي و خانوادگي و همچنين زود بسته شدن صفحات رشد استخواني و در نهايت كوتاهي قد، بايد از هورمون LHRH آنالوگ استفاده كرد، ولي در مورد كساني كه در سنين بالاتر بوده و با پيشرفت سن استخواني قبل از سن طبيعي بلوغ، صفات ثانويه جنسي پيدا مي‌كنند، با توجه به كوتاهي قد نهايي در بزرگسالي (PAH) و نيز با توجه به وضع روحي، اجتماعي و خانوادگي آنان، بايستي در مورد تزريق LHRH آنالوگ تصميم مقتضي اتخاذ كرد. ولي نظريه ديگر اين است كه حتي در اين افراد، اگر پيش‌بيني قد نهايي آنها مطابق قد والدين بوده و طبيعي باشد و از نظر اجتماعي و رواني مشكلي براي فرد ايجاد نكند، بهتر است بدون تزريق اين هورمون، تحت نظر قرار
گيرند.

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم آذر 1391ساعت 4:52  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

هرگز چیزی را بر زبان نیاورید که از ارزش شما بکاهد (امام حسین علیه السلام )
+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم آذر 1391ساعت 4:44  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

 
فرزندم تمایلی به خوردن صبحانه ندارد. آیا خوردن صبحانه برای کودکان ضروری است؟ اگر چنین است یک صبحانه خوب برای کودکم شامل چه مواد غذایی می باشد؟

بنابر تحقیقات انجام گرفته، 40% کودکان وعده صبحانه را مصرف نمی کنند.پس کودک شما تنها این مشکل را ندارد، ولی باید برای حل این مشکل فکری داشته باشید. حتما این ضرب المثل قدیمی را شنیده اید که صبحانه را تنها بخور، ناهار را با دوستت و شام را با دشمنت. این مثل دلالت بر اهمیت صبحانه دارد و صد البته در مورد کودکان نیز صدق می کند. به صراحت میتوان گفت صبحانه مهم ترین وعده غذایی در طول روز می باشد. شروع یک روز خوب با یک صبحانه سالم برای تمام کودکان بسیار ایده آل است . در مورد اهمیت مصرف صبحانه و فواید آن مطالعات زیادی انجام گرفته است که خلاصه ای از نتایج آن از قرار زیر است:

  • مطالعه ای که در دانشگاه مینیسوتا انجام گرفته نشان می دهد، دانش آموزانی که قبل از شروع مدرسه صبحانه می خورند، در درس ریاضی و روخوانی نمره بالاتری کسب کرده ، تمرکز بیشتری داشته و در ضمن کمتر به پزشک مدرسه مراجعه کرده اند و رفتار و خلق و خوی آنها بهتر از همکلاسی های آنان است که صبحانه صرف نکرده اند.
  • کودکانی که یک صبحانه سالم می خورند، قادرند نیازهای تغذیه ای روزانه خود را تامین و وزن خود را کنترل کنند. این کودکان سطح کلسترول پایین تری داشته، کمتر از مدرسه غیبت دارند .
  • احتمال اینکه کودکانیکه صبحانه می خورند، غذاهایی با سطح مناسب از املاحی چون کلسیم، فسفر، منیزیم و ویتامین ها مانند ریبو فلاوین، ویتامین آ ، ث ، ب12 و فولات دریافت کنند بیشتر از کودکانی است که وعده صبحانه را حذف می کنند.
  • عدم مصرف صبحانه دلیل چاقی و لاغری کودکان: در کودکانی که کاهش وزن دارند با عدم مصرف صبحانه ، نمی توانند میزان کالری از دست رفته را در وعده های دیگر جبران کنند. و بالعکس در مورد کودکانی که افزایش وزن دارند عدم مصرف صبحانه باعث پرخوری بیش از حد آنها در ساعات بعدی روز میگردد.
  • صبحانه و تمرکز فکری: بررسی ها نشان داد که با مصرف صبحانه ، تمرکز فکری و قدرت مغزی در هنگام صبح بهبود می یابد و اگر کودکان صبحانه را حذف کنند سطوح قند خونشان تا زمان ناهار افت پیدا خواهد کرد.این مشکل بویژه در عصر بیشتر خواهد بود و در نهایت باعث افت تحصیلی دانش آموزان می شود.

پس چرا کودک شما هر روز صبح، صبحانه خود را نمی خورد؟

در مورد عدم مصرف صبحانه کودکان مهمترین دلیل عدم اهمیت دادن به صبحانه توسط والدین است. علاوه بر این خیلی از والدین که خود نیز شاغل هستند وقت کافی برای تهیه صبحانه را ندارند. هنگام صبح تمام افراد خانواده عجله دارند و در ضمن شما نیز وقت کافی برای آماده کردن یک صبحانه مقوی در اختیار ندارید. اما به خاطر داشته باشید که نباید حتما هر روز صبحانه شما از موادی که خود در خانه تهیه کرده اید باشد. مواد مختلفی وجوددارند که سریع و آسان آماده می شوند و در عین حال مقوی و سالمند.در ضمن اگر نگران ضیق وقت برای تهیه صبحانه هستید میتوانید وسایل لازم برای تهیه صبحانه را شب قبل در دسترس قرار دهید و یا کمی زودتر از خواب بیدار شوید. مطمئن باشید صرف یک صبحانه سالم توسط فرزندتان ارزش صبح زودتر بیدار شدن را دارد.

یک صبحانه خوب می بایست شامل مقادیر زیادی از کربوهیدرات پیچیده باشد. این نوع کربوهیدراتها علاوه بر آنکه محتوای انرژی بالایی داشته و مقداری پروتئین و میزان کمی چربی را نیز دارا می باشند. علاوه بر این حاوی مقادیر کافی از ریز مغذیها می باشند.کربوهیدرات های صبحانه می توانند شامل: نان، غلات، پوره، موز و میوه خشک باشند.

پروتئین صبحانه می تواند شامل: شیر، ماست، مغزها و دانه ها، لوبیای پخته و تخم مرغ باشد.

ویتامین ث در صبحانه می تواند از طریق میوه و یا آبمیوه تامین گردد.

و کمی چربی نیز با یک پوشش نازک کره بر روی نان و نیز از چربی موجود در خوراکی ها تامین خواهد شد . به طور مثال شیر ، ماست و مغزها و دانه ها حاوی مقداری چربی هستند.

در ادامه برخی ایده ها برای یک صبحانه سالم ارائه می گردد:

  • غلات آماده صبحانه همراه با میوه و شیر
  • نان تست سبوس دار و پنیر
  • مخلوطهای ماست و میوه
  • ترکیب شیر و میوه( که در مخلوط کن با هم ترکیب کرده اید مثل شیر و توت فرنگی)
  • کره بادام زمینی و نان تست سبوس دار
  • نان تست با تخم مرغ پخته و یک پوشش کم چرب و آب پرتقال
  • فرنی و آب پرتقال

اگر کودک شما از صرف یک صبحانه سالم لذت ببرد ، می تواند یک کاسه غلات با شیر و تکه های میوه داشته باشد. و سپس در ادامه یک برش نان و کمی مربای کم شیرین یا مارمالاد مصرف کند. و در غیر این صورت می توان نان را حذف کرد. اگر کودک صبحانه را دوست ندارد می توانید مخلوطی از شیر با چربی متوسط و موز و میوه های هم خانواده توت و عسل تهیه کنید و آن را خوب ترکیب کنید.

خوردن هر چیزی برای صبحانه بهتر از ترک صبحانه است. ولی بهتر است در کنار دادن صبحانه به کودکانتان سعی کنید سالمترین صبحانه را برای او تهیه کنید.

برای تشویق کودکتان به خوردن صبحانه از اهمیت آن بگوید. برای او توضیح دهید که بدن انسان مانند یک ماشین است که بعد از ساعتها خواب شبانه ، سوختش به پایان رسیده و نیاز به سوختگیری دارد. صبحانه همان سوخت بدن برای آغاز حرکت در جاده روزانه است.

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 19:18  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

 

برخی پزشکان عقیده دارند برای کودکان بسیار جوان انجام تمرینات قدرتی با وزنه ها و یا تجهیزات بدنسازی مناسب نیستند، چرا که بدن و استخوان های آنها به سرعت در حال رشد است و برخی شواهد مبنی بر اینکه چنین ورزش هایی ممکن است سبب جراحت و دیگر مشکلات گردند وجود دارند .

در هر حال در هرم فعالیت بدنی کودکان در ایالات متحده امریکا ، با استفاده از متخصصین گروهای مختلف علوم پزشکی، الگوهایی برای فعالیت بدنی کودکان ارائه گشته است که پیشنهاد می کنند تمرینات بدنی منظم در جهت تقویت عضلات، برای همه کودکان مهم می باشد، چرا که نه تنها به ساخت یک فیزیک بدنی خوب و سوختن کالری در آنها کمک می کند، بلکه ریسک ابتلا به استئو پروز یا پوکی استخوان را در سالهای بعدی زندگی آنان کاهش می دهد. این پزشکان می گویند تا زمانی که وزن متعادل است تمرینات بدنسازی و پرورش اندام را می توان با احتیاط های لازم انجام داد و و با تکرار تمرینات ،قدرت عضلات افزایش می یابند. آنها همچنین انجام تمرینات کششی را نیز توصیه می کنند. ولی بر طبق گفته های آکادمی اطفال امریکا ، کو دکان نمی بایست تلاش هایی در جهت انجام ورزش هایی چون بلند کردن وزنه های سنگین و ورزش های قدرتی و بدنسازی و استفاده مکرر از وزنه هایبسیار سنگین انجام دهند. به عنوان قاعده کلی باید تاکید نمود که با یک حساب سرانگشتی رشد اغلب دختران تا سن 16 سالگی و رشد اغلب پسران نیز تا 18 سالگی به اتمام نمی رسد و تا رشد نوجوانان کامل نشود ، انجام فعالیت های بدنسازی خیلی سنگین توصیه نمی گردد.

همچنین کودکان زیر 6 سال نمی بایست در ورزش های تیمی شرکت کنند، چرا که تا این سن ممکن است به خوبی نتوانند معنی کار گروهی را درک نمایند . ممکن است بچه های کوچکتر برای دویدن مسافت های طولانی و یا تمرینات سنگین آمادگی نداشته باشند و آسیب هایی به ماهیچه های عصلانی-اسکلتی آنان وارد شود و هر کودکی که در دو های استقامتی و تمرینات سنگین شرکت می کند می بایست مرتبا تحت نظر متخصص باشد و دریافت مواد غذایی او به خوبی تنظیم گردد.

واضح است که برخی از فعالیت ها خطرناک تر از بقیه هستند ، برای مثال ورزش اسب سواری بیشترین احتمال تصادف و اتفاق را در میان تمام ورزش ها دارد .کوهنوردی، فوتبال و حتی دوچرخه سواری نیز احتمال برخی خطرات و صدمات را در کودکان دارند و بدون شک بسیاری از ورزش ها به هرحال می توانند گاها موجب تصادف و آسیب به کودک شوند و تقریبا کمتر ورزشی است که به هیچ وجه امکان حادثه یا صدمه نداشته باشد. نکته قابل ذکر آنست که به طور کلی انجام هر تمرین بدنی در کودکان و بزرگسالان که ممکن است خطرات بالقوه ای را داشته باشد می بایست تحت نظارت و مراقبت انجام گردد .

بر همین اساس، توصیه متخصصین علوم پزشکی بر این است که بهتر است به کودکتان اجازه دهید زندگی فعالی را به همراه هیجان و ورزش داشته باشد تا اینکه بخواهید او را در خانه محبوس کنید تا تلویزیون تماشا کند که مبادا آسیبی به او برسد چرا که با این کار کودک فقط برای مدت زمانی کوتاه در امان است ولی در طولانی مدت ریسک چاقی و بیماری در وی افزایش می یابد و لذا در طولانی مدت، طول عمرش کوتاه تر می گردد.

سوال: بهترین ورزش برای کودکی که از ورزش گریزان است، چیست؟

این امر اساسا بستگی به علت عدم علاقه کودکان دارد. اگر کودک شما ورزش را سخت می پندارد در این صورت می بایست او را با ورزشهای خانوادگی مانند دو چرخه سواری و شنا و پیاده روی تشویق کنید.

از ورزش های رقابتی یا موقعیت هایی که کودکتان را مجبور می کند تا با کودکانی که آنها را به خوبی نمی شناسد ورزش کند ، اجتناب کنید.

شاید بهترین راه حل این باشد که یک الگوی پیاده روی در راه مدرسه را شروع کنید .در انگلستان پیشنهاد می شود که کودکان می بایست در راه مدرسه از دو چرخه سواری و یا پیاده روی استفاده کنند و مدارس می بایست برای نظارت بر انجام پیاده روی های روزانه در بچه ها، همکاری کنند. به نظر می رسد که اغلب کودکانی که به ورزش تمایل دارند به سرعت در می یابند که حقیقتا از ورزش لذت می برند.

داشتن اضافه وزن تقابلی با ورزش کردن ندارد ولی اگر کودکی اضافه وزن دارد ابتدا او را به نزد یک پزشک ببرید تا یک بررسی فیزیکی بر روی وی انجام دهد. آنچه مسلم است شیوع چاقی و افزایش وزن در کودکان اهمیت ورزش منظم را برای ارتقاء سلامت نسل جدید بیش از پیش نموده است، اما مانند هر کار دیگری که برای کودکان آغاز می نمایید شروع و ادامه ورزش، نیاز به برنامه ریزی منظم دارد.

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 19:10  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

 

شما پدر و مادر عزیز حتما در مورد نیاز کودکان به آهن بسیار شنیده اید. در ایران بیشتر متخصصان اطفال از ماههای اول زندگی نوزاد، برای کودک قطره آهن تجویز میکنند. نیاز کودکان به آهن در سنین مختلف متفاوت است.در ابتدا بهتر است به طور اختصار در مورد اینکه آهن چیست توضیحاتی داده شود.

هموگلوبین بخش حمل کننده اکسیژن در گلبول های قرمز است .گلبول های قرمز برای رساندن اکسیژن به تمام سلولها در بدن گردش می کنند. آهن ماده مغذی است که برای ساخت هموگلوبینضروری می باشد .عدم وجود آهن کافی باعث میشود، بدن قادر به سنتز کافی گلبول های قرمز نباشد و بافتها و ارگان ها اکسیژنی که نیاز دارند دریافت نکنند. بنابراین مهم است که کودکان و نوجوانان مقدار کافی آهن در رژیم روزانه دریافت کنند.

کودکان چه مقدار آهن نیاز دارند؟

همان طور که قبلا گفتیم کودکان در سنین و مراحل مختلف رشد میزان متفاوتی آهن نیاز دارند. دراینجا مقادیری که باید در حین رشد دریافت کنند آورده شده است:

  • شیرخوارانی که از شیر مادر استفاده می کنند تا 6 ماهگی، آهن کافی را از شیر مادرانشان دریافت می کنند. نوزادانی که از شیر خشک استفاده می کنند، بایدشیر خشک غنی شده با آهن دریافت کنند.
  • شیرخواران 7 الی 12 ماهه روزانه11 میلی گرم آهن نیاز دارند. بچه های کوچکتر از یکسال باید غلات غنی شده با آهن علاوه بر شیر مادر یا شیر خشک غنی شده با آهن دریافت کنند.
  • کودکان 1 الی 12 ساله ، 10-7 میلی گرم آهن در روز نیاز دارند.
  • پسران جوان باید mg11 و دختران جوان mg15 آهن در روز دریافت کنند.دوره بلوغ زمان رشد سریع می باشد و دختران نوجوان برای جایگزینی آهن از دست رفته در هنگام قاعدگی به آهن اضافی احتیاج دارند.
  • ورزشکاران جوانی که مرتبا مشغول تمرینات شدید می باشند آهن بیشتری مصرف می کنند و ممکن است نیاز به آهن اضافی در رژیم غذایی خود داشته باشند.

کمبود آهن چیست و چه علائمی دارد؟

کمبود آهن(زمانی که منابع ذخیره آهن در بدن شروع به تخلیه شدن می کنند) می تواند مشکل برخی کودکان بویژه کودکان نوپا و نوجوانان باشد. این مشکل خصوصا مشکل دخترانی است که دوره های قاعدگی خیلی سخت دارند. در حقیقت ، بسیاری از دختران نوجوان، حتی اگر دوره قاعدگی معمولی داشته باشند، در صورتیکه رژیم شان حاوی میزان کافی آهن نباشد، در معرض خطر کمبود آهن می باشند. ورزشکاران نوجوان آهن را حین عرق ریختن و هنگام تمرینات شدید از دست می دهند.

بعد از 12 ماهگی ، کودکان نوپا در معرض خطر کمبود آهن هستند زیرا شیرخشک غنی شده با آهن نمی خورند و ممکن است غلات غنی شده با آهن شیرخواران یا غذاهای حاوی آهن کافی به منظور جبران این تفاوت آهن نیز دریافت نکنند.

هم چنین نوشیدن مقدار زیاد شیر گاو ( بیشتر از 710میلی لیتر در روز) میتواند کودکان نوپا را در معرض خطر بروز کمبود آهن قرار دهد، زیرا:

  • شیر گاو مقدار آهن کمی دارد.
  • کودکان بویژه کودکان نوپا ، که مقدار زیادی شیر گاو می نوشند ممکن است کمتر گرسنه شده وکمتر مایل به مصرف غذاهای غنی از آهن باشند.
  • شیر جذب آهن را کاهش میدهد و هم چنین می تواند با تحریک سطح روده باعث خونریزی خفیف و از دست دادن آهن در مدفوع گردد.

کمبود آهن میتواند بر رشد اثر بگذارد و منجر به اختلالات یادگیری و رفتاری شود وهم چنین به سمت کم خونی فقر آهن (کاهش تعداد گلبول های قرمز در بدن) پیشرفت کند.

بسیاری از مردم مبتلا به کم خونی فقر آهن علائمی نشان نمی دهند، زیرا ذخیره آهن بدن به کندی تخلیه می شود. با پیشرفت کم خونی،ممکن است برخی از این علائم ظاهر شوند:

  • ضعف وخستگی
  • رنگ پریدگی پوست و غشاهای موکوسی
  • ضربان قلب بالا یا یک صدای جدید در قلب ( که بوسیله پزشک با معاینه تشخیص داده می شود )
  • تحریک پذیری
  • کاهش اشتها
  • گیجی یا احساس گیج بودن

اگر کودک شما هریک از این علائم را دارد، با پزشکتان صحبت کنید که یک آزمایش خون به منظور تشخیص کم خونی فقر آهن انجام داده و احتمالا مکمل های آهن را تجویز کند. با این حال ، بعلت اینکه دریافت زیادی آهن می تواند باعث مشکلاتی شود، شما هرگز نباید قبل از مشورت با پزشک به کودک خود مکمل های آهن بدهید.

منابع آهن در رژیم روزانه

آهن منابع گوشتی، جذب راحتتری از غذاهای گیاهی دارد.در زیر لیستی از غذاهای غنی از آهن آورده شده است:

  • گوشت قرمز
  • گوشت پرندگان
  • ماهی تن
  • سالمون
  • تخم مرغ
  • حبوبا ت غنی
  • لوبیا و نخود خشک شده
  • میوه خشک
  • سبزیجات برگ سبز
  • غلات صبحانه غنی شده با آهن

در اینجا روش های دیگری است که می توانید مطمئن شوید کودکان آهن کافی دریافت می کنند:

  • شیر دریافتی شان را به حدود 710-473 میلی لیتر در روز محدود کنید.
  • دادن غلات غنی شده با آهن را تا 24-18 ماهگی کودکان ادامه دهید.
  • غذاهای غنی از آهن را همراه غذاهای حاوی ویتامین c مثل گوجه فرنگی، بروکلی،پرتقال، توت فرنگی، که جذب آهن را بهبود می بخشند، سرو کنید.
  • از دادن چای و قهوه به کودک اجتناب کنید.

برای وعده های اصلی غذایی و میان وعده ها، غذاهای غنی از آهن یا غنی شده تهیه کرده و هرروز مقداری از آن استفاده کنید. و مطمئن شوید که به کودکان آموزش داده اید که آهن بخش مهمی از یک رژیم سالم است.


+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 18:34  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

 

یکی از مواد مورد نیاز بدن کودکان ویتامین ها هستند.ویتامین ها ترکیبات ارگانیکی هستند که به مقدار جزئی در رژیم های غذایی وجود دارند، این ترکیبات برای سلامت جسم و عملکرد روزانه بدن ضروری می باشند.

ویتامین های گروه Bو Cمحلول در آب هستند، دریافت اضافی این ویتامین ها از طریق ادرار دفع می گردد، همچنین زمانی که در تهیه یا پخت غذا آب استفاده می شود، از غذا خارج می گردند. از آنجایی که این ویتامین ها در بدن ذخیره نمی شوند، باید روزانه دریافت شوند.

ویتامین های E,D,Aو Kمحلول در چربی هستند و می توانند در بدن ذخیره شوند، بنابراین میزان اضافی آن ها از طریق ادرار دفع نمی شود.

12 نوع ویتامین مختلف وجود دارد که هر کدام نقش متفاوتی را در بدن ایفا می کنند و کمبود آنها سبب مشکلات بسیاری در بدن می گردد. برای اطمینان از این که رژیم غذایی کودک، تمامی انواع ویتامین ها را دارا می باشد، نیاز به رژیمی متنوع و متعادل می باشد. آگاهی والدین از این که چه ویتامین هایی در چه غذاهایی یافت می شوند، می تواند کمک کننده باشد.چنانچه کودکتان میزان کمی غذا می خورد، می توانید ویتامین هایی را که ممکن است کمبود داشته باشد را شناسایی کنید و از منابع جایگزین استفاده نمایید.

جذب ویتامین ها نیز مانند مواد معدنی ‌از طریق غذا بهتر از مکمل ها صورت میگیرد. در این قسمت، نقش انواع ویتامین ها و میزان توصیه شده برای کودکان بیان می گردد:

ویتامین A:

نقش: در بینایی، سلامت چشم، پوست و رشد

علایم کمبود: کم بینی در شب، مشکلات مربوط به چشم و کاهش مقاومت در برابر عفونت.

منابع غذایی: کبد، لبنیات، تخم مرغ ، روغن ماهی میوه ها و سبزیجات سبز تیره، زرد، نارنجی و قرمز

توجه: ویتامین Aاضافی در بدن، سمی می باشد. این ویتامین که در کبد ذخیره می شود، می تواند سبب آسیب به کبد و استخوان گردد. میزان بالای ویتامین Aبا نقص مادرزادی در ارتباط است، بنایراین باید از دریافت بالای این ویتامین در دوران بارداری اجتناب کرد (کمتر از روز/میکروگرم 3300).

طبق توصیه های صورت گرفته، میزان دریافت روزانه ویتامین Aنباید بیش از روز/میکروگرم 900 برای نوزادان، روز/میکروگرم 1800 برای کودکان سنین 3-1 سال، روز/میکروگرم 3000 برای کودکان سنین 6-4 سال، روز/میکروگرم 4500 تا 12 سال و روز/میکروگرم 6000 برای نوجوانان باشد.

ویتامین B1:

نقش: به رهایی کربوهیدرات از غذا کمک می کند و برای مغز و اعصاب گلوکز لازم را فراهم می نماید.

علایم کمبود: بیماری بری بری.

منابع غذایی: انواع متنوع از غذاها شامل گوشت ومغزدانه ها.

توجه: میزان اضافی این ویتامین مضر نیست. از آنجایی که ویتامین های گروه Bمحلول در آب هستند در حین تهیه یا پخت غذا با آب، از غذا خارج می گردند.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 9-0 ماه: میلی گرم 2/0، برای 12-10 ماه: میلی گرم 3/0، برای 3-1 سال: میلی گرم 5/0، برای 10-4 سال: میلی گرم 7/0، برای 14-11 سال: میلی گرم 9/0 (پسران) و میلی گرم 7/0 (دختران)، برای 18-15 سال: میلی گرم 1/1 (پسران) و میلی گرم 8/0 (دختران).

ویتامین B2:

نقش: به رهایی چربی و پروتئین از غذای خورده شده کمک می کند و به انرژی مورد استفاده بدن تبدیل می نماید. در ضمن به حفظ پوستی سالم و غشای موکوسی کمک می کند.

علایم کمبود: مشکلات مربوط به دهان وچشم.

منابع غذایی: لبنیات و غلات صبحانه غنی شده.

توجه: ویتامین محلول در آب بوده و محدودیت دریافتی ندارد.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 12-0 ماه: میلی گرم 4/0، برای 3-1 سال: میلی گرم 6/0، برای 6-4 سال: میلی گرم 8/0، برای 10-7 سال:‌ میلی گرم 1، برای 14-11 سال: میلی گرم 2/1(پسران) و میلی گرم 1/1 (دختران)، برای 18-15 سال: میلی گرم 3/1 (پسران) و میلی گرم 1/1 (دختران).

ویتامین B3:

نقش: به رهایی انرژی از غذا کمک می کند، و میزان نیاز آن با مقدار انرژی مصرف شده مرتبط می باشد.

علایم کمبود: بیماری پلاگر، پوستی شبیه آفتاب سوختگی که نادر است، اما کشنده می باشد.

توجه: دریافت مقادیر بسیار بالای نیاسین (بیش از 3 گرم برای بزرگسالان و کمتر برای کودکان)، سبب صدمه به کبد و کلیه می گردد.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 6-0 ماه: میلی گرم 3، برای 9-7 ماه: میلی گرم 4، برای 12-10 ماه: میلی گرم 5، برای 3-1 سال: میلی گرم 8، برای 6-4 سال: میلی گرم 11، برای 10-7 سال: میلی گرم 12، برای 14-11 سال: میلی گرم 15 (پسران) و میلی گرم 12 (دختران)، برای 18-15 سال: میلی گرم 18 (پسران) و میلی گرم 14 (دختران).

ویتامین B6:

نقش: این ویتامین نقش مهمی در متابولیسم پروتئین دارد ، همچنین در سلامت خون نیز موثر است.

علایم کمبود: سبب افزایش سطح اسید آمینه هموسیستئین در خون می گردد؛ که با بیماری قلبی مرتبط می باشد.

منابع غذایی: گوشت، ماهی، تخم مرغ، دانه های کامل، غلات غنی شده و برخی سبزیجات.

توجه: این ویتامین به کاهش علایم سندرم پیش از قاعدگی کمک می کند، اما مصرف مقادیر بالای آن (بیش از میلی گرم 50 در روز) توصیه نمی گردد، چون سبب آسیب اعصاب می شود.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 6-0 ماه: میلی گرم 2/0، برای 9-7 ماه: میلی گرم 3/0، برای 12-10 ماه: میلی گرم 4/0، برای 3-1 سال: میلی گرم 7/0، برای 6-4 سال: میلی گرم 9/0، برای 10-7 سال: میلی گرم 1، برای 14-11 سال: میلی گرم 2/1 (پسران) و میلی گرم 1 (دختران)، برای 18-15 سال: میلی گرم 5/1 (پسران) و میلی گرم 2/1 (دختران).

ویتامین B12:

نقش: برای تشکیل سلول های خونی و اعصاب ضروری است.

علایم کمبود: کم خونی کشنده، صدمه به اعصاب

منابع غذایی: گوشت، ماهی، فرآورده های حیوانی

توجه: از آنجایی که این ویتامین تنها در فرآورده های حیوانی یافت می شود،‌ گیاهخواران احتمالا"نیاز به دریافت مکمل B12خواهند داشت.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 6-0 ماه: میکروگرم 3/0، برای 12-6 ماه: میکروگرم 4/0، برای 3-1 سال: میکروگرم 5/0، برای 6-4 سال: میکروگرم 8/0، برای 10-7 سال: میکروگرم 1، برای 14-11 سال: میکروگرم 2/1، برای 18-15 سال: میکروگرم 5/1.

فولات:

نقش: برای ساخت سلولهای خونی و تکامل نوزاد ضروری می باشد.

علایم کمبود: نقص مادرزادی مانند اسپینا بیفیدا، کم خونی مگالوبلاستیک

منابع غذایی: سبزیجات برگی، مغز دانه ها و غلات صبحانه غنی شده.

توجه: دریافت بسیار بالای فولات، مانع جذب روی می گردد. همچنین پژوهش های جدید نشان دادند که دریافت مکمل فولات در دوران بارداری، شانس ابتلا به لوسمی در کودکان را کاهش می دهد.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 12-0 ماه: میکروگرم 50، برای 3-1 سال: میکروگرم 70، برای 6-4 سال: میکروگرم 100، برای 10-7 سال: میکروگرم 150، برای 18-11 سال: میکروگرم 200.

ویتامین C:

نقش:آنتی اکسیدانی است که سیستم ایمنی بدن را بالا می برد. به سلامت دندان ها، استخوان و بافت های اتصالی کمک می کند، در بهبود جراحات و شکستگی ها و جذب آهن موثر می باشد.

علایم کمبود:خونریزی لثه، تاخیر در التیام جراحات، کاهش مقاومت در برابر عفونت و بتدریج بیماری اسکوروی که امروزه نادر است.

منابع غذایی: میوه ها و سبزیجات.

توجه: در شرایط استرس نیاز بدن به ویتامین Cافزایش می یابد.از آنجایی که این ویتامین محلول در آب بوده و در بدن ذخیره نمی شود، باید بصورت روزانه دریافت گردد. مقدار بالای ویتامین Cممکن است سبب اثرات ملینی و یا سوزش معده گردد. دریافت این ویتامین از غذا بهتر از مکمل می باشد. دریافت 100-60 میلی گرم در روز برای کودکان در سنین مدرسه بهتر می باشد.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 12-0 ماه: میلی گرم 25، برای 10-1 سال: میلی گرم 30، برای 14-11 سال: میلی گرم 35، برای 18-15 سال: میلی گرم 40.

ویتامین D:

نقش: به جذب ویتامین ها در بدن کمک می کند و برای ساخت استخوان ها ضروری می باشد.

علایم کمبود: بیماری ریکتزیا در کودکان.

منابع غذایی: تخم مرغ، ماهی های روغنی، غلات صبحانه غنی شده، مارگارین غنی شده و تابش نور خورشید به بدن.

توجه: این ویتامین محلول در چربی در سال های اولیه زندگی کودکان ضروری می باشد، در سال های بعد با تابش نور خورشید، این ویتامین به میزان کافی برای کودکان تامین می گردد. ویتامین Dاضافی سبب آسیب به کلیه می گردد.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 6-0 ماه: میکروگرم 5/8، برای 12-7 ماه: میکروگرم 7، برای 3-1 سال: میکروگرم 7، برای 4 سال به بالا نیاز به دریافت رژیمی ندارند.

ویتامین E:

نقش: آنتی اکسیدان بوده که از غشای سلولی محافظت می کند و از تشکیل پلاک در سرخرگ ها جلوگیری می نماید؛ خون را رقیق می کند و بنابراین ازبیماری های قلبی پیشگیری می کند. سیستم ایمنی را بالا می برد و از بدن در برابر سرطان محافظت می کند. به بهبود شرایط پوست، التیام زخمها و باروری کمک می کند. همچنین از اکسیداسیون چربی ها با چند زنجیره اشباع پیشگیری می کند.

علایم کمبود: مشکلات خونی در نوزادان نارس و مشکلات عصبی در کودکان بزرگتر.

منابع غذایی: سبزیجات برگ سبز، دانه های کامل، مغز دانه ها، دانه ها، زرده تخم مرغ و غذاهای دریایی.

توجه: میزان نیاز به ویتامین Eکاملا"با دریافت چربی های با چند زنجیره اشباع مرتبط می باشد. با افزایش چربی، میزان نیاز به ویتامین Eنیز افزایش می یابد.

مقادیر توصیه شده روزانه: برای 6-0 ماه: UI3، برای 12-6 ماه: UI4، برای 3-1 سال: UI6، برای 10-4 سال: UI7، برای 18-11 سال: UI10 (پسران) و UI8 (دختران).

ویتامین K:

نقش: در انعقاد طبیعی خون ضروری است.

علایم کمبود: بندرت اتفاق می افتد، اما ممکن است سبب فیبروز کیستیک یا بیماری کبدی گردد. کمبود این ویتامین در هنگام تولد سبب اختلالات خونریزی می گردد.

منابع غذایی: سبزیجات با برگ سبز منابع عمده این ویتامین می باشند.

توجه: بدن قادر به سنتز ویتامین Kمی باشد برخی نوزادان تازه متولد شده کمبودهایی دارند که باید مکمل هایی بصورت روتین دریافت نمایند.

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 18:23  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

حساسیت یا آلرژی پاسخ افراطی سیستم ایمنی بدن در برابر برخی عوامل است که این مشکل (بویژه حساسیت غذایی)در بین بزرگسالان و حتی کودکان بسیار شایع است. حساسیت ها ممکن است ارثی باشند و بعضی از کودکان با داشتن حساسیت به ترکیبات خاصی متولد می شوند اما برخی حساسیت ها نیز در طول زمان یا دوران رشد در فرد به وجود می آیند. اخیرا محققین عنوان کرده اند که کمبود ویتامین Dبا بروز آلرژی در فرد مرتبط است.

مطالعه ای در این زمینه با هدف بررسی سطح ویتامینDدر خون کودکان و بزرگسالان و ارتباط آن با پاسخ افراد به برخی ترکیبات حساسیت زا انجام شده که نتایج آن درJournal of Allergy and Clinical Immunologyمنتشره شده است.

در این مطالعه، محققین به بررسی سطح سرمی ویتامین Dدر نمونه های خونی بیش از 3100 کودک و نوجوان و 3400 بزرگسال شده پرداختند. در یکی از آزمایش های انجام شده ، بوسیله اندازه گیری میزان ایمونوگلوبولین Eحساسیت به 17 ترکیب آلرژن مختلف مورد بررسی قرار گرفت. (IgE) پروتئینی است که سیستم ایمنی بدن در پاسخ به آلرژن ها تولید می کند.

در بزرگسالان هیچ ارتباطی بین سطح ویتامین Dو بروز حساسیت دیده نشد. اما بعد از در نظر گرفتن فاکتورهای مداخله گری مثل سن، جنس، نژاد، چاقی، سطح اقتصادی اجتماعی پایین، میزان دریافت شیرو مکمل، ساعات بی تحرکی مشخص شد پایین بودن سطح ویتامین Dدر خون با احتمال ابتلای کودک به آلرژی ارتباط دارد.کودکان و نوجوانانی که سطح ویتامین Dپایین داشتند ،نسبت به ۱۱نوع از ۱۷نوع ماده آلرژی زایی که روی آن ها آزمایش شد، حساسیت نشان دادندکه شامل آلرژن های غذایی و محیطی می شد.برای مثال کودکان مبتلا به کمبود ویتامین D(کمتر از 15 ng/mL) نسبت به کودکان دارای مقادیر کافی ویتامین D( بیشتر از 30 ng/mL)، 4/2 برابر بیشتر در معرض ابتلا به حساسیت به بادام زمینی بودند.

نکته عملی:با وجود ارتباط روشن سطح ویتامین Dدر خون و بروز واکنش های حساسیتی، و همچنین به دلیل محدودیت منابع غذایی این ویتامین، باید کودکان را به فعالیت بدنی و تحرک بویژه زیر نور آفتاب، دریافت روزانه از منابع غذایی ویتامین Dو در صورن نیاز مکمل ویتامینی تشویق نمود. میزان توصیه شده رژیمی برای کودکان در مورد این ویتامین IU600 در روز می باشد.

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 18:9  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

یبوست یکی از مشکلات بسیار رایج در کودکان می باشد . کودکی را مبتلا به یبوست می گوییم که :

1.در طی هفته کمتر از 3 مرتبه اجابت مزاج داشته باشد

2. با سختی و دشواری اجابت مزاج را انجام می دهد

3. وقتی که مدفوع او خیلی سخت و خشک و به طور غیر عادی ای بزرگ می باشد.

یبوست معمولا نگران کننده نمی باشد، چرا که معمولا قابل پیش گیری می باشد و با رژیم غذایی سالم و کسب عادات صحیح در زمینه افزایش فعالیت بدنی درمان می گردد.

علت یبوست:

در اغلب موارد یبوست در کودکان به دلیل رژیم غذایی نامناسب که حاوی آب و فیبر غذایی کافی نیست، ایجاد می گردد. که در هر 2مورد: آب و فیبر به حرکت های روه و تسهیل اجابت مزاج کمک می نمایند.

در کودکانی که رژیم های غذایی آنها حاوی چربی بالا است ( مانند: برگر ها، تنقلات پر چرب، سرخ کردنی ها، بستنی های مخلوطو...) و کودکانی که محصولات شیرین فراوری شده شکردار را مصرف می نمایند ( مانند : شیرینی ، شکلات، نوشیدنی های شیرین مثل شربت و نوشابه)، احتمال ابتلا به یبوست بالاتر است.

گاهی اوقات درمان های دارویی مانند: داروهای ضد افسردگی و داروها یا مکمل هایی که به منظور درمان کم خونی فقر آهن تجویز می شوند، می توانند منجر به یبوست گردند. ممکن است در هنگام انتقال کودکان کوچک از شیر مادر به شیر خشک و یا در هنگامی که غذای جامد برای کودک شروع میشود ، یبوست ایجاد گردد.

در نظر داشته باشید برخی کودکان از رفتن به دستشویی امتناع می ورزند چرا که : نمی خواهند بازی سرگرم کننده شان را به خاطر اجابت مزاج قطع کنند ، یا شاید نمی خواهند ازدستشویی های بیرون از منزل استفاده کنند و یا نمی خواهند از بزرگتر ها جهت کسب اجازه برای رفتن به دستشویی، درخواست کنند.

وقتی کودکان از اصرار بدنشان برای اجابت مزاج ، غفلت و چشم پوشی می کنند ، انجام اجابت مزاج برای دفعات بعد سخت تر می گردد.

استرس نیز می تواند منجر به یبوست گردد. ممکن است هنگامی که کودکان درباره چیزی عصبانی هستند( مانند رفتن به مدرسه جدید و یا برخی مشکلات در منزل و خا نواده) به یبوست مبتلا گردند. تحقیقات نشان داده اند که آشفتگی های روحی می تواند بر عملکرد مطلوب دستگاه گوارش اثر بگذارد و منجر به یبوست گردد .

برخی کودکان ممکن است به علت ابتلا به عارضه ای به نام سندرم روده تحریک پذیر به یبوست دچار گردند که این مشکل اغلب در زمانی که کودکان دچار استرس شده و یا غذاهای محرک خاص که اغلب حاوی ادویه و چربی بالا هستند را مصرف می کنند،ایجاد میشود. یک کودک دارای سندرم روده تحریک پذیر ممکن است به موازات ابتلا به دردهای شکمی و نفخ به هریک از موارد : یبوست و یا اسهال دچار گردد.

در موارد نادر ، یبوست می تواند نشانه ای از سایر بیماری ها باشد لذا اگر مشکلات کودک شما ادامه پیدا کرد و یا یبوست برای بیش از 2-3 هفته ادامه پیدا کرد حتما پزشک معالج تان را در جریان بگذارید.

نشانه های یبوست:

در نظر داشته باشید کودکی که در طی روز اجابت مزاج ندارد را نباید الزاما مبتلا به یبوست فرض کرد. یک کودک ممکن است تا 3 بار در روز اجابت مزاج داشته باشد و کودکی دیگر ممکن است هر سه روز یکبار اجابت مزاج کند. معمولا یک کودک را زمانی مبتلا به یبوست فرض می کنیم که کمتر از میزان معمول اجابت مزاج دارد.

کودک شما ممکن است از پری شکم یا نفخ شکایت داشته باشد و یا بگوید که دفع کردن باد شکمش ، او را آزار می دهد و برای دفع باد باید به خود فشار بیاورد و زور دهد و یا اگر مشاهده می کنید اندکی خون از کودک شما دفع میگردد.

روش های مقابله با یبوست:

شما می توانید از اقدامات زیر برای پیش گیری و درمان یبوست استفاده کنید.

_به فرزندتان مایعات بیشتری بدهید: نوشیدن مکفی آب و مایعات حرکت دستگاه گوارش تسهیل می نماید . مقدار آب مورد نیاز کودکان بر اساس وزن و سن آنان متفاوت است. ولی اغلب کودکان سنین مدرسه به 3-4 لیوان آب در طی روز نیاز دارند. ارائه اندکی آب آلو را در طی روز امتحان بفرمایید، اگر یبوست ادامه پیدا کند و یا موجب ناراحتی و پریشانی کودکتان گردد می تواند منجر به یک عارضه در روند سلامتی وی گردد و حتما باید به پزشک اطلاع دهید.

_به کودکتان فیبر بیشتری را ارائه نمایید : غذاهای غنی از فیبر مانند : میوه، سبزی و نانهای سبوس دار می تواند به پیش گیری از یبوست کمک نماید. فیبر، قابل هضم نمی باشد لذا تنها با افزایش دادن حرکات گوارشی به تخلیه روده ها کمک می نماید، در حالی که رژیم غذایی غنی از : چربی، شکر ویا غذاهای نشاسته ای می تواند سرعت حرکات گوارشی را آهسته نماید. فیبر نباید برای کودک یک ماده غذایی کسل کننده و انزجار آور تلقی شود، می توانید خوراکی های فیبر داری مانند : سیب، پرتقال، موز ، سیب زمینی پخته و ذرت بوداده و ... را امتحان نمایید.

_اطمینان حاصل کنید که فرزندتان از فعالیت بدن یکافی برخوردار است : فعالیت بدنی محرکی برای عملکرد دستگاه گوارش بدن می باشد لذا کودکتان را تشویق نمایید تا فعالیت بدنی زیادی را داشته باشد. فعالیت بدنی می تواند به سادگی شامل مواردی نظیر : بازی های دویدنی، دوچرخه سواری و توپ بازی و... باشد.

_برنامه غذایی منظم و زمان بندی شده داشته باشید: از آنجا که غذا خوردن یک محرک طبیعی برای گوارش می باشد ، مصرف وعده های غذایی منظم و زمان بندی شده در روز ممکن است به شکل گیری عملکردها و عادات منظم روزمره در دستگاه گوارش کودک کمک نماید. در صورت نیاز، زمان صرف صبحانه را کمی زودتر قرار دهید تا فرزندتان قبل از رفتن به مدرسه اش شانس بیشتری را برای یک اجابت مزاج آسوده را در دستشویی داشته باشد.

_به کودکتان عادت دست شویی رفتن را بیاموزید : سعی کنید کودکی که با تمایل بدنش برای داشتن اجابت مزاج مقابله می کند را در یک زمان مشخص در طی روز ( ترجیحا بعد از یک وعده غذایی) به دستشویی بفرستید.

قبل از ارائه هر یک از انواع داروهای بدون نسخه درمان یبوست به کودکتان، باید با پزشک مشورت نمایید. در اغلب موارد اجرای تغییرات کوچکی که در این مقاله گفته شد می تواند کمک بسزایی را در جهت بهبود احساس کودکتان و بازگشت حرکات گوارشی اش به روال طبیعی داشته باشد.

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 17:32  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

پیشگیری:

* رژیم غذایی با فیبر بالا را مصرف کنید. غذاهای با فیبر بالا شامل میوه ها و سبزیجات تازه، دانه ها و حبوبات کامل هستند.

غذاهایی که اصلا یا به مقدار کمی فیبر دارند شامل پنیر، گوشت و غذاهای فرایند شده هستند.

* فعالیت فیزیکی مرتب. فعالیت فیزیکی مرتب که می تواند شامل پیاده روی، دوچرخه سواری یا شنا باشد را برای کمک به تحریک عملکرد روده انجام دهید.

حداقل 30 دقیقه ورزش در بیشتر روزهای هفته توصیه می شود.

* به اجابت مزاج فیزیولوژیک خود اهمیت بدهید. به بهانه ی تلفن و یا هر چیز دیگر دستشویی رفتن خود را منتفی نکنید. هر چه قدر که این موضوع را به تاخیر بیندازید آب بیشتری از مدفوع تان جذب می شود و آن را سخت تر می کند.

* از مکمل های فیبر دار استفاده کنید. محصولاتی که بدون نسخه دکتر وجود دارند می توانند مدفوع را نرم و دفع آن را به صورت مرتب نگه دارند.

مطمئن شوید کهآب یا نوشیدنی های دیگر را به فراوانی در طول روز می نوشید، چون مصرف مکمل های فیبر به تنهایی ممکن است یبوست را بدتر کند.

* درباره ی مصرف ملین های تحریک کننده مراقب باشید. استفاده مداوم از موادی مانند Correctolو Dulcolaxمی تواند باعث شود که کولون شما به آن ها وابسته شود و ممکن است به تدریج نیاز پیدا کنید که دوز آن ها را بالا ببرید تا آن جا که حتی عملکرد طبیعی روده ی شما متوقف و مختل شود.

برای کسب آسودگی موقت از ملین نمک دار مانند شیر- منیزیم که آب را به داخل کولون برای روان سازی مدفوع می کشد، استفاده کنید.

ذکر این نکته ضروری است که بدون تجویز دکتر از دادن ملین ها به اطفال خودداری کنید.

به موازات افزایش دادن محتوای فیبر غذایی باید دریافت مایعات را نیز افزایش داد

تغذیه در درمان یبوست

برای بهبود یبوست توصیه می شود که فیبر دریافتی را به تدریج افزایش دهید. البته تدریجی و آهسته افزایش دادن فیبر غذایی بسیار مهم است چرا که افزایش سریع فیبر غذایی منجر به نفخ و ناراحتی می گردد و بالعکس عوارض نامطلوبی را به همراه دارد.

در ضمن باید توجه داشت که به موازات افزایش دادن محتوای فیبر غذایی باید دریافت مایعات را نیز افزایش داد. شما می بایست روزانه 20 تا 35 گرم فیبر دریافت کنید.

برای مثال چند نمونه از غذاهای حاوی فیبر به شرح زیر می باشند:

غذاها محتوای فیبر غذاها به گرم

لوبیا چیتی (سه چهارم فنجان) 4/10

30 گرم از غله سبوس گندم 10

موز 8/3

3 عدد آلو 5/3

یک سیب کوچک 8/2

توصیه های غذایی برای بهبود یبوست:

مصرف غذاهای فیبردار و مایعات در کنار فعالیت بدنی و ورزش کافی به تخفیف علایم یبوست کمک شایانی می نمایند.

غذاها و نوشیدنی های مفید برای یبوست عبارتند از:

* برخی غذاهای غنی از فیبر مانند: کشمش، انواع سبزیجات خام، سبزیجاتی مانند کلم و اسفناج، سالادهای سبزیجات، سبوس غلات، نان سبوس دار و میوه ی تازه.

* از جمله میوه های مفید و غنی از فیبر عبارت هستند از: آلو، انجیر، زردآلو، سیب، کیوی و...

* جو و آرد سبوس دار جو

* تخم کتان نرم کننده ی بسیار خوبی است و شما می توانید بذر کتان را خریداری نمایید و خودتان آن را آسیاب کنید و آن را مصرف کنید و یا روی غذاهای تان بپاشید. روغن بذر کتان برای بهبود یبوست مفید است.

* مقادیر فراوانی آب و مایعات بنوشید. روزانه حداقل 8 لیوان آب و مایعات بنوشید. نوشیدن مقادیر فراوان آب و چای در صبح مفید است. آب و چای گیاهی بهترین نوشیدنی ها هستند. مصرف زیاد آبمیوه توصیه نمی شود و مصرف نوشیدنی هایکافئین دار نیز توصیه نمی شود.

* هر روز فعالیت بدنی داشته باشید. برای شروع، نیم ساعت پیاده روی می تواند در تنظیم حرکات روده مفید باشد.

* در صبح برای 15 دقیقه در توالت بنشینید حتی اگر قادر به اجابت مزاج نباشید.

این زمان به شما آرامش می دهد و فعالیت دستگاه گوارش شما را تحریک می کند.

* به منظور کمک به هضم بهتر غذاها بعد از صرف هر وعده ی غذایی 15 دقیقه با آرامش بنشینید.

غذاهای مُضر در ابتلای به یبوست:

برخی از مواد غذایی می توانند شانس ابتلا به یبوست را افزایش دهند. که رایج ترین آن ها عبارت هستند از:

* غذاهای پروتئینی فرآوری شده(اعم از پخته یا بخارپز، سرخ شده یا کنسرو شده)

* محصولات لبنی به ویژه انواع پُرچرب(شیر، پنیر، ماست و هر محصول لبنی حیوانی دیگری)

* محصولات گندم تصفیه شده و بدون سبوس(نان، ماکارونی، انواع شیرینی جات)

* برخی مواقع مکمل های آهن نیز ممکن است شانس ابتلا به یبوست را افزایش دهند.

* مکمل های کلسیم

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 17:30  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

زنبورها مهمترین گروه جانوران زهرآگین و قابل توجه از نظر پزشکی هستند.

در حال حاضر در ایالات متحده و اروپا زنبور گزیدگی مهمترین علت مرگ ناشی از گزش جانوران زهرآگین
محسوب میشوند. اصولا زنبورها با اهداف دفاعی و به منظور دفع مهاجمان از زهر خود استفاده میکنند.

علائم و نشانه ها:

واکنش معمول به زنبور گزیدگی تورم دردناک و قرمز رنگی به قطر حداکثر 10 سانتی متر در محل
گزش می باشد که ممکن است تا چند روز ادامه یابد.

اکثر بیمارانی که بر اثر زنبور گزیدگی فوت نموده اند از نواحی سر، گلو و گردن مورد حمله قرار گرفته اند.

مرگ به دلایل زیر رخ میدهد:

- واکنش ازدیاد حساسیت(در کسانی که سابقه زنبور گزیدگی دارند)

- سمیت زهر(در کسانی که به یکباره مورد صدها گزش همزمان واقع می شوند)

- خفگی بر اثر تورم شدید ناحیه گلو(در کسانی که از ناحیه گردن دچار گزش شده اند)

کمکهاي اوليه:

در اغلب موارد زنبور گزیدگی، دستگاه تزریق به همراه کیسه زهر در محل گزش در پوست باقی میماند.

بنابراین جداسازی سریع کیسه زهر از محل تزریق بسیار مهم میباشد.

بهتر است محل گزش با آب و صابون شسته شود.

بی تحرک نمودن عضو گزیده شده و بالا نگهداشتن آن نسبت به بدن در کاهش تورم موثر خواهد بود.

درمان:

بطور کلی افراد غیر حساس که مورد یکبار گزش قرار گرفته اند، نیازی به درمان ندارند.

مصرف قرص های آنتی هیستامین برای کاهش تورم و کهیر موثر خواهد بود.

در مسمومیت های شدید سیستمیک، علاوه بر آنتی هیستامین استفاده از کورتون و آدرنالین نیز مفید
خواهد بود.
افرادیکه سابقه حساسیت به نیش زنبور را دارند بایستی آمپول آدرنالین را بطور دائم همراه داشته
باشند.
گزیدگی
اگر زنبور نیش زد چه کنیم؟

نیش زنبور موجب درد و ناراحتی موقتی می ‌شود، اما مشكل جدی یا همیشگی برای سلامت ایجاد نمی کند.

با این حال گاهی ممکن است موجب عفونت‌ هایی شود كه نیاز به درمان دارد و یا واكنش‌های آلرژیكی (حساسیت) را به وجود آورد که می ‌تواند جدی و یا حتی كشنده باشد.

والدین باید علامت ‌های متفاوت عفونت یا واكنش آلرژیك را تشخیص دهند و در همان لحظه مراقبت‌ های پزشكی را فراهم سازند.

زنبور عسل کیسه زهر خود را پس از نیش ‌زدن، به همراه نیش در پوست جا می‌ گذارد؛ به عبارتی زنبور عسل می‌ كوشد تا نیش را با سرعت هر چه بیشتری رها كند، در حالی که زنبور وحشی نیش خود را پس از گزیدن در پوست رها نمی‌ کند، بنابراین می‌ تواند بیش از یك بار نیش بزند.

اقدامات لازم برای نیش زنبور عسل و زنبور وحشی


* با آب و صابون آن ناحیه را با دقت شستشو دهید. این كار را دو تا سه بار در روز انجام دهید تا پوست التیام یابد.

* از كیسه‌ یخ پوشانده شده در پارچه یا سرما و رطوبت لیف حمام برای چند دقیقه استفاده كنید.

* از استامینوفن یا ایبوپروفن برای كاهش درد استفاده كنید.

* برای درد و خارش از قرص آنتی ‌هیستامین استفاده کنید. چنانچه پزشك برای كودك شما آن را تجویز کرده باشد، دستورالعملی بر حسب سن و وزن كودك شما خواهد داد.

* شما می توانید از كرم کورتونی یا لوسیون کالامین برای ناحیه‌ ی زنبورگزیدگی استفاده كنید.

نیش‌زدگی در هر جایی از دهان، نیاز فوری به مراقبت پزشكی دارد، زیرا مخاط دهانی غشایی است كه می تواند به سرعت سبب تورم شدید شود و ممکن است مسیر عبور جریان هوا را ببندد.


اگر متوجه محل وسیع خارش یا تورم اطراف ناحیه نیش‌زدگی شدید، و یا چنانچه برای بیش از سه روز تورم یا درد شدیدی داشتید، به پزشک مراجعه کنید، زیرا این علامت می تواند نشان دهنده‌ عفونت باشد.
هرگاه متوجه هر یک از نشانه‌های زیر که ممکن است بیانگر واکنش وخیم و بالقوه مرگبار آلرژی باشد، گشتید به پزشک مراجعه نمایید:

1- خس ‌خس سینه یا اختلال در تنفس

2- احساس سنگینی در گلو یا قفسه سینه

3- متورم شدن لب‌ ها، زبان یا صورت

4- تهوع یا استفراغ
Marshal آفلاین
ناظم انجمن
***
ناظم انجمن
ارسال‌ها: 3,191
تاریخ عضویت: ۱۵-۷-۱۳۹۰
اعتبار: 148
سپاس ها: 18047
سپاس شده 15995 بار در 3406 ارسال

وفاداریمدیر نمونههنرمند برتر
ارسال: #1
زنبور گزیدگی
اگر زنبور نیش زد چه کنیم؟

نیش زنبور موجب درد و ناراحتی موقتی می ‌شود، اما مشكل جدی یا همیشگی برای سلامت ایجاد نمی کند.

با این حال گاهی ممکن است موجب عفونت‌ هایی شود كه نیاز به درمان دارد و یا واكنش‌های آلرژیكی (حساسیت) را به وجود آورد که می ‌تواند جدی و یا حتی كشنده باشد.

والدین باید علامت ‌های متفاوت عفونت یا واكنش آلرژیك را تشخیص دهند و در همان لحظه مراقبت‌ های پزشكی را فراهم سازند.

زنبور عسل کیسه زهر خود را پس از نیش ‌زدن، به همراه نیش در پوست جا می‌ گذارد؛ به عبارتی زنبور عسل می‌ كوشد تا نیش را با سرعت هر چه بیشتری رها كند، در حالی که زنبور وحشی نیش خود را پس از گزیدن در پوست رها نمی‌ کند، بنابراین می‌ تواند بیش از یك بار نیش بزند.

اقدامات لازم برای نیش زنبور عسل و زنبور وحشی


* با آب و صابون آن ناحیه را با دقت شستشو دهید. این كار را دو تا سه بار در روز انجام دهید تا پوست التیام یابد.

* از كیسه‌ یخ پوشانده شده در پارچه یا سرما و رطوبت لیف حمام برای چند دقیقه استفاده كنید.

* از استامینوفن یا ایبوپروفن برای كاهش درد استفاده كنید.

* برای درد و خارش از قرص آنتی ‌هیستامین استفاده کنید. چنانچه پزشك برای كودك شما آن را تجویز کرده باشد، دستورالعملی بر حسب سن و وزن كودك شما خواهد داد.

* شما می توانید از كرم کورتونی یا لوسیون کالامین برای ناحیه‌ ی زنبورگزیدگی استفاده كنید.

نیش‌زدگی در هر جایی از دهان، نیاز فوری به مراقبت پزشكی دارد، زیرا مخاط دهانی غشایی است كه می تواند به سرعت سبب تورم شدید شود و ممکن است مسیر عبور جریان هوا را ببندد.


اگر متوجه محل وسیع خارش یا تورم اطراف ناحیه نیش‌زدگی شدید، و یا چنانچه برای بیش از سه روز تورم یا درد شدیدی داشتید، به پزشک مراجعه کنید، زیرا این علامت می تواند نشان دهنده‌ عفونت باشد.
هرگاه متوجه هر یک از نشانه‌های زیر که ممکن است بیانگر واکنش وخیم و بالقوه مرگبار آلرژی باشد، گشتید به پزشک مراجعه نمایید:

1- خس ‌خس سینه یا اختلال در تنفس

2- احساس سنگینی در گلو یا قفسه سینه

3- متورم شدن لب‌ ها، زبان یا صورت

4- تهوع یا استفراغ
امضای Marshal
+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 5:47  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 





نام تجاری و شکل دارو:

clexane - سرنگ های پر شده آماده تزریق ؛ 20 , 40, 60 و 80 میلی گرم

اندیکاسیونهای درمانی:

1- پیشگیری از اختلالات ترومبوآمبولیک وریدی در بیماران جراحی عمومی و ارتوپدی

2- پیشگیری از اختلالات ترومبوآمبولیک وریدی در بیماران داخلی که به واسطه شدت بیماریشان , استراحت مطلق دارند.

3- درمان اختلالات ترومبوآمبولیک وریدی شامل DVT و آمبولی ریه.

4- درمان آنژین ناپایدار قلبی (UA) و انفارکتوس های قلبی (NSTEMI).

5- درمان دارویی انفارکتوس های قلبی (STEMI) یا بیماران PCI.

6- جلوگیری از تشکیل ترومبوز در زمان دیالیز (PTECH)

دوزاژ و اندیکاسیون:

پروفیلاکسی VTE

Lowrisk

20 میلی گرم ، یک بار در روز به مدت 7 تا 10 روز زیر جلدی

moderate risk

20 میلی گرم ، یک بار در روز به مدت 7 تا 10 روز - زیر جلدی

High risk

40 میلی گرم ، یک بار در روز به مدت 28 تا 35 روز- زیر جلدی

پروفیلاکسی بیماران داخلی:

40 میلی گرم ، یک بار در روز ، حداقل 6 و حداکثر 14 روز- زیر جلدی

درمان VTE :

1 میلی گرم یه ازای هر کیلوگرم ، دو بار در روز ، حداقل 5 روز - زیر جلدی تا زمانی که ضدّانعقاد خوراکی به میزان مؤثر برسد

درمان UA و NSTEMI :

1 میلی گرم یه ازای هر کیلوگرم، دو بار در روز، حداقل 2 روز و تا زمان پایداری علايم حیاتی بیمار

درمان STEMI :

30 میلی گرم تزریق وریدی یک بار، سپس1 میلی گرم یه ازای هر کیلوگرم، دو بار در روز ، زیر جلدی

توصیه میشود در افراد بالای 75 سال ، به جای 1 میلی گرم، 0.75 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم تجویز شود.

 
 

دستورالعمل تزریق آمپول کلگزان CLEXANE

آمپول اناکساپرین سدیم هنگامی که بعنوان درمان طبی یا درمان پروفیلاکسی تجویز می شود بایستی بصورت زیر جلدی عمیق تزریق شود deep subcutaneous و در موقع همودیالیز بصورت داخل وریدی Intravascular تزریق میگردد. تزریق داخل عضلانی آن ممنوع است. آمپول اناکساپرین سدیم بصورت آماده تزریق در سرنگ هایی که از قبل پر شده اند قابل دسترسی می باشد.

حباب هوای داخل سرنگ نبایستی قبل از تزریق از داخل سرنگ خارج گردد یعنی سرنگ را هواگیری نکنید زیرا:
1- موقع هواگیری کردن سرنگ ممکن است چند قطره از دارو هم خارج گردد که باعث کاهش دوز دارو می گردد.
2- هواگیری باعث کبود شدن محل تزریق می گردد زیرا هوای داخل سرنگ باعث تخلیه کامل سر سوزن شده و منجر به قفل دارو در داخل بافت زیر جلدی می گردد.
تزریق زیر جلدی ترجیحا بایستی زمانی که بیمار در بستر (تخت) دراز کشیده است انجام شود.
اناکساپرین سدیم در بافت زیر جلدی پهلوی قدامی Anterolateral یا پهلوی خلفی Postolateral دیواره شکم بطور تناوبی در سمت راست یا چپ بدن بیمار تزریق می گردد.

تکنیک تزریق آمپول اناکساپرین سدیم به این صورت است که بایستی سوزن بطور کاملا عمود (و نه مماس یا کج) بداخل یک چین پوستی که بین انگشت شست و انگشت سبابه Index finger بوجود آمده است فرو شود تمام طول سوزن در داخل چین پوستی وارد می شود و چین پوستی بایستی در تمام طول مدت تزریق بین انگشتان دست نگه داشته شود.

نکته: آنتی دوت اناکساپرین سدیم سولفات پروتامین می باشد که بصورت داخل وریدی تزریق می گردد.

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 1:21  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

 

نام ژنریک: کابرگولین

شکل دارویی : قرص 1و0.5میلیگرم

اثرات: مهار کننده پرولاکتین

موارد مصرف

  1. پیشگیری یا توقف شیردهی
  2. موارد افزایش پرولاکتین در مواردی مثل پریود های نامنظم یا آمنوره
  3. ناباروری
  4. کاهش لیبیدو

موارد توجه

  1. حساسیت به آلکالوئید های ارگو مثل بروموکریپتین
  2. نقص کبدی و کلیوی
  3. مصرف داروهای ضد سایکوز
  4. مصرف یک سری داروها مثل متوکلوپرامید ضد جنون ها آلکالوئید های ارگو (داروهای ضد میگرن و ضد خونریزی مثل مترژن) آنتی بیوتیک ها مثل اریترومایسین
  5. سابقه افزایش فشار خون یا ناراحتی کلیه که منجر به ادم شده استمثلا ورم دوره بارداری
  6. سابقه کاهش فشار خون
  7. بیماریهای قلبی و عروقی
  8. فنومن رینود فرد در هوای سرد احساس سوزن سوزن شدن در نواحی انتهایی بدن میکند و رنگ پریدگی یا آبی شدن در آن نواحی ایجاد میشود
  9. زخم معده
  10. موارد خونریزی گوارشی
  11. به علت کند شدن واکنش های بدن از رانندگی و کار با ماشین آلات خودداری شود
  12. از یک روش کنتراسپتیو استفاده شود و در صورت حاملگی یا شیر دهی مصرف دارو سریعا قطع شود

دوز مصرف

  1. پیشگیری از شیر دهی: 1میلی( 2 قرص 0.5میلی) روز اول بعد زایمان
  2. توقف شیردهی هر 12 ساعت نصف قرص 0.5میلی تا 2 روز
  3. جهت کاهش پرولاکتین:2-1 بار در هفته دوز اولیه 1- 0.5 طبق دستور پزشک

مدت مصرف : بسته به وضعیت معالجه بیمار

عوارض جانبی : سرگیجه یبوست افسردگی تهوع ضعیف شدن عضلات دردشکمی احساس سوزن سوزن شدن استفراغ خونریزی از بینی گرگرفتگی مختصر از دست دادن بینایی افزایش ضربانات قلب کاهش فشار خون احساس خستگی و خواب آلودگی درد سینه ها سوئ هاضمه و اختلالات معده صدای شکم در شروع درمان فشار خون باید مرتب چک شود در صورتی که عوارض دارو زیاد بود با دوز کم دارو را شروع کرده سپس هر هفته 0.25میلی اضافه میکنند تا عوارض ناپدید شود.

 

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم آذر 1391ساعت 1:9  توسط دکتر ساسان اسدپور  | 

مطالب جدیدتر
مطالب قدیمی‌تر