یکشنبه بیست و سوم تیر ۱۳۹۲

در رفتگی مادرزادی لگن در ناحیه مفصل ران

در رفتگی مادرزادی لگن در ناحیه مفصل ران که نام کامل آن ( Developmental Dysplasia of the Hip ( DDH است جزو بیماریهای مادرزادی است و در آن سر استخوان ران به درستی در داخل حفره استابولوم لگن قرار نگرفته است.


شدت در رفتگی مادرزادی لگن در ناحیه مفصل ران در افراد مختلف متفاوت است. در اکثر این افراد حفره استابولوم در دوران جنینی به درستی تشکیل نشده و شکل و یا عمق کافی را نداشته و نمیتواند سر استخوان ران را در خود نگه داری کند. در بعضی از افراد سر استخوان ران در بدو تولد کاملا خارج از حفره استابولوم است که به آن دررفتگی مادرزادی سر ران استخوان هم میگویند. در بعضی دیگر سر ران در حفره استابولوم هست ولی ناپایدار بوده و به آسانی از آن خارج و به آن داخل میشود. در بعضی از افراد هم لقی و ناپایداری مفصل ران با رشد بچه بیشتر میشود.

تمام نوزادان بلافاصله بعد از تولد باید توسط پزشک از لحاظ وجود این بیماری معاینه شوند و در صورت لزوم از روش های تصویر برداری مثل سونوگرافی یا رادیوگرافی برای بررسی بیشتر استفاده میشود.

 

علل دررفتگی مادرزادی لگن

 علت این بیماری به درستی شناخته شده نیست. بعضی از محققین معتقدند در  بعضی از جنین ها حفره استابولوم به درستی تشکیل نشده و عمق کافی برای نگه داشتن سر استخوان ران در درون خود را ندارد. بعضی دیگر هم عقیده دارند که شلی کپسول مفصل ران علت بروز این بیماری است.

در رفتگی مادرزادی لگن در بعضی خانواده ها بیشتر است. به نظر میرسد در جوامعی که نوزاد را قنداق میکنند شیوع این بیماری بیشتر بوده و در مناطقی که مادر بچه را در پشت کمر یا جلوی شکم خود آویزان میکند این بیماری شیوع کمتری دارد. این اختلاف احتمالا به علت نزدیک بودن و دور بودن ران های بچه در دو نوع متفاوت بستن و حمل کردن وی است.

 1676 31676 2 1676 4 
 


در رفتگی مادرزادی لگن بیشتر مفصل ران چپ را گرفتار میکند. بیشتر در دختر ها دیده میشود (شیوع دررفتگی مادرزادی مفصل ران در دختران 9 برابر پسران است) و در نوزادانی که در شکم مادر در وضعیت برعکس معمول قرار گرفته اند (سر به طرف بالا و پا به پایین) بیشتر است. بیماری در نیمی از موارد دو طرفه است.

دررفتگی مادرزادی مفصل ران در موارد زیر هم بیشتر دیده میشود

  • فرزندان اول خانواده
  • نژاد سفید
  • وجود ناهنجاری های مادرزادی دیگر مانند تورتیکولی و یا پا چنبری (کلاب فوت)

وقتی سر استخوان ران نوزاد مدتی در خارج از حفره استابولوم میماند هم رشد سر و هم رشد حفره استابولوم دچار اختلال میشود. حفره استابولوم کوچک باقی میماند و عمق کافی هم پیدا نمیکند. سر استخوان ران هم کوچک مانده و خوب رشد نمیکند. گردن استخوان ران نازک مانده و تنه استخوان ران هم لاغر و کم قطر میشود.

این تغییرات نشان میدهند که رشد استخوان ها وقتی سیر طبیعی خود را طی میکند که آنها به درستی در کنار هم قرار داشته باشند. در کنار هم بودن است که رشد و تکامل مناسب را تضمین میکند.

تغییرات دیگری هم بتدریج در اندام کودک بوجود میاید. کپسول مفصل ران این بچه ها کلفت و ضخیم شده و عضلات اطراف مفصل ران بخصوص عضلات ادکتور (نزدیک کننده ران) و عضله ایلیوپسواس کوتاه میشوند. هر چه مدت زمان بیشتری از تولد نوزاد بگذرد و درمان به تاخیر بیفتد این تغییرات بیشتر شده و درمان بچه را مشکل تر میکند.

در صورتی که بیماری زود تشخیص داده شده و سر استخوان ران در درون حفره استابولوم گذاشته شود رشد استخوان ها در دو طرف مفصل سیر طبیعی خود را باز یافته و در بسیاری اوقات عقب ماندگی خود را جبران میکنند ولی در صورتی که سر استخوان ران در بیرون استابولوم بماند هر چه سن بچه بیشتر میشود عقب ماندگی رشد مفصل و تغییر شکل آن بیشتر میشود.

این امر نشان میدهد که تشخیص ای بیماری و درمان آن هر چه زودتر باید شروع شود.

63 363 2


 در هر دو رادیوگرافی بالا دررفتگی مفصل ران دیده میشود. مشاهده میشود که سر کروی شکل استخوان ران در داخل حفره استابولوم قرار ندارد.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 14:4 |  لینک ثابت   • 

سه شنبه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۱

حواس پنج گانه‌ نوزادان

منو می‌بینه؟ صدامو می‌شنوه؟
دوست دارید زودتر از همه بچه‌ها بایستد، بخندد و راه برود. دوست دارید شما را زودتر از هرکسی بشناسد و هرچه را که می‌گویید انجام دهد. شما هم مثل بسیاری از مادر‌ها، آنقدر از حضور این قدم نو رسیده هیجان‌زده‌اید که نمی‌توانید برای بزرگ شدن و توانا شدنش صبر کنید. اما چه بخواهید و چه نخواهید، فرزند‌تان در هر ماه از زندگی‌اش، مهارت تازه‌ای را یاد می‌گیرد و هیجان شما، نمی‌تواند او را یک‌شبه از این راه چند ماهه و چند ساله عبور دهد. اگر می‌خواهید بدانید که نوزادتان تا چه اندازه طبیعی است و در چه دوره‌ای چه مهارتی را باید کسب کند، در ادامه این مطلب با ما باشید؛ اما فراموش نکنید که برخی از بچه‌ها، کمی زودتر یا کمی دیرتر این ویژگی‌ها را به دست می‌آورند. پس بدون زدن هیچ مهری روی کودک‌تان، تنها منتظر رشدش باشید و در صورت تاخیر چشمگیر، با یک متخصص مشورت کنید.

چند کیلو باشد سالم است؟
وزن طبیعی یک نوزاد در زمان تولد معمولا 3 تا 5/3 کیلوست اما اگر فرزند شما در حدود یک‌ کیلو کمتر یا بیشتر از این مقدار بود هم نباید نگران باشید. تنها کافی است پزشک او سلامتش را تضمین کند و به شما اطمینان دهد که این کم‌وزنی یا سنگینی نمی‌تواند مشکلی را برای فرزند‌تان ایجاد کند. البته نوزاد شما در ده روز اول تولد، احتمالا در حدود 300 گرم از وزنش را از دست می‌دهد و بدن خود را با محیط زندگی‌اش سازگار می‌کند. این کم شدن وزن از هفته دوم جبران می شود اگر فرزندتان بتواند خوب شیر بخورد و خوب غذایش را هضم کند، احتمالا در ۶ ماهگی وزنش به دوبرابر روزی می‌رسد که به دنیا آمده. وزن کودک شما تا حدود یک سالگی تقریبا به 3 برابر زمان تولدش می‌شود و در پایان ۲ سالگی معمولا به حدود ۱۴ برابر وزن زمان تولد (یعنی در حدود ۱۲ کیلوگرم) می‌رسد.

کوتاه است با بلند؟
درست است که نوزادان مختلف با قد و وزن متفاوتی به دنیا می‌آیند اما آمار‌ها می‌گوید اگر قد نوزاد شما در زمان تولد۴۰ تا۴۵ سانتی‌متر بود خوشحال باشید چون فرزند شما از این نظر کاملا طبیعی است. فرزند شما در 4 ماه اول زندگی‌اش، معمولا به قدی در حدود ۵۷ تا۶۰ سانتی‌متر می‌رسد و در۸ ماهگی قدش تا ۶۰ تا۶۸ سانتی‌متر رشد می‌کند. یک کودک طبیعی در یک سالگی ۶۸ تا۷۳ سانتی‌متر است و در۲ سالگی توانسته به قد ۷۸ تا۸۳ سانتی‌متر برسد. پزشکان معتقدند کودکی که خوب تغذیه شده و رشد طبیعی دارد، از تولد تا یک سالگی ۵۰ درصد به قد و ۲۰۰درصد به وزنش افزوده می‌شود.

چند ماه بعد دندانش در می‌آید؟
درست است که مدتها قبل از این‌که دندان‌ها نمایان شود، دندان‌های فرزند شما در لثه‌اش وجود دارد اما نخستین دندان کودک حدود ۶ تا ۸ ماهگی سر می‌زند. اولین دندان آسیایی او بین یک تا 5/1 سالگی و دندان‌های طرفی بین 5/1 تا ۲ سالگی می‌روید و معمولا  فرزند شما تا پایان 2 سالگی‌ صاحب 20 دندان می‌شود. البته اگر فرزندتان دیرتر از این زمان صاحب اولین دندانش شد نگران نشوید. رویش دندان‌ها هیچ ارتباطی با هوش فرزند شما ندارد و این زمان در کودکان مختلف با هم متفاوت است.

برای نشستن دیر نشده؟
عضلات گردن فرزند شما تا 3 ماهگی قدرت چندانی ندارد و او در این زمان حتی نمی‌تواند سرش را صاف نگه‌دارد. بچه‌ها معمولا در ۵ ماهگی می‌توانند با کمک دیگران به مدت یک دقیقه یا کمتر بنشینند. اما مراقب باشید! اگر فرزند شما در این سن نمی‌نشیند او را وادار به این کار نکنید چون ممکن است ستون فقراتش طاقت نگهداری بدن او را داشته باشد. اما اگر از آن زمان فرزند شما نشستن‌های کوتاه و همراه با کمک شما را آغاز کرد، می‌توانید امیدوار باشید که در 8-7 ماهگی حتی بدون کمک شما هم بنشیند و در ۹ ماهگی زمان این نشستن‌های بدون کمک را تا 10 دقیقه و حتی بیشتر هم بالا ببرد.

من را می‌بیند؟
درست است که نوزاد شما در هفته اول توانایی کامل برای دیدن را ندارد و تا حدودی نابینا تلقی می‌شود، اما او حتی از آن زمان هم می‌تواند مادرش را بشناسد. محققان می‌گویند حتي نوزادان 4 روزه، نسبت به افراد غريبه و ناآشنا زمان بيشتري را به مادرشان خيره مي شوند. در هفته‌های اول تولد اشيايي كه 20تا 30 سانتي‌متر از صورت او دورترند، براي کودک تار و مبهم به نظر می‌رسند و توانایی تشخیص آنها برایش آسان نیست. پس اگر می‌خواهید با نوزاد کوچک‌تان گپ بزنید، بهتر است صورت‌تان را نزدیک ببرید و به چشم‌هایش نگاه كنيد. نوزادان 3 يا 4 ماهه می‌توانند چشمهای‌شان را به اين سو و آن سو بچرخانند و حرکت اشیا را دنبال کنند. آنها فاصله دور‌تری را می‌بینند و به رنگ‌ها هم واکنش نشان می‌دهند. در 3 ماه اول، فرزند شما قبل از هر چيز «حركت» را مي‌بيند و در هفته‌های اول می‌تواند خنده و اخم مادرش را هم درک کند. او در این زمان تماس‌های چشمی منظمی را برقرار می‌کند و با نگاهش منتظر دیدن واکنش شما می‌ماند. اگر در 4  تا 6 ماهگي‌اش اسباب بازی را به طرفش بگیرید، احتمالا می‌تواند آگاهانه دستش را برای گرفتن آن دراز کند اما در حدود 8 تا 12 ماهگي، نوزاد درک کافی از عمق ندارد و نمی‌تواند اختلاف سطح پله‌ها با پایین را درک کند. پس با این توجیه که بینایی‌اش کامل شده، او را روی بلندی نگذارید. اما بینایی فرزند شما در یک سالگی آنقدر تقویت شده که به کتاب‌های مصور هم واکنش نشان می‌دهد.

صدایم را می‌شنود؟
حتی در ماه اول تولد، فرزند شما می‌تواند صدای پدر و مادرش را بشناسد. از 6 ماهگى فرزند شما به شکل بارز‌تری به سمت منبع صدا بر می‌گردد و در پاسخ به سروصداهای بلند و ناگهانی ازجا مى‌پرد. فرزند شما در این سن صحبت‌های‌تان را درک می‌کند و در زمان حرف زدن به چهره شما خیره می‌شود. او از این زمان می‌تواند ارتباط بهتری را با شما برقرار کند و برای نشان دادن این موضوع در پاسخ به لبخند يا خنده شما او نيز لبخند زده يا می‌خندد و از صدای سرفه يا صداهای مختلف تقليد می‌کند. در 9 ماهگی کودک نسبت به نام خودش واکنش نشان می‌دهد و در عین شنیدن می‌تواند کلمات را درک کند و درک بهتر شنوایی کودک در یک ‌سالگی باعث می‌شود از دستورات شما پیروی کند.

مزه شیر را می‌فهمد؟
حتما برای‌تان جالب است که چرا بعضی از کودکان، به محض خوردن شیر خشک دیگر شیر مادرشان را قبول نمی‌کنند. حس چشایی متهم اصلی این اتفاق است. این حس از همان هفته یازدهم بارداری‌تان در فرزند شما رشد می‌کند و بعد از تولد هم همان‌طور که شما طعم‌ها را می‌شناسید، او به مزه‌های مختلف واکنش نشان می‌دهد. نوزادها عاشق طعم شیرین هستند و میلی به خوردن چیز‌هایی که ترش یا تلخ باشند ندارند. به همین دلیل اگر شیر خشک را امتحان کنند، ترجیح می‌دهند به جای هر خوراک دیگری، این نوشیدنی شیرین را بنوشند.

بوی مرا می‌شناسد؟
حس بویایی هم از آن حواسی است که با کودک متولد می‌شود. او از همان لحظه‌ای که نفس کشیدن را آغاز می‌کند، بوهای مختلف را می‌شناسد و به بوی خوب و بد واکنش نشان می‌دهد. یکی از نشانه‌هایی که نوزادان با کمک آن مادرشان را می‌شناسند، همین بوست. از نظر یک نوزاد بوی مادرش بهترین بوی دنیاست و از 6 روزگی موفق به درک آن می‌شود. پس در همان دوره نوزادی، هر زمان که فرزند‌تان بی‌تابی کرد او را در آغوش بگیرید یا تکه‌ای از لباس‌تان را در کنارش بگذارید تا با بویش آرام شود. وجود حس بویایی در نوزادان، می‌تواند حال و هوای‌شان را هم وابسته به بویی کند که به شامه آن‌ها می‌رسد. شاید تعجب کنید اما یک بوی خوشایند می‌تواند آن‌ها را در همان ماه‌های اول هم آرام کند و یک بوی ناخوشایند می‌تواند اشک‌شان را در بیاورد.

می‌فهمد که نوازشش می‌کنم؟
برای آرام کردن نوزادتان او را نوازش کنید و مراقب باشید تا اشیا زبر در کنارش نباشند چون حس لامسه، اولین حسی است که در او رشد می‌کند. فرزند شما از همان آغاز تولد، از به تن کردن یک لباس نرم خوشحال می‌شود و با نوازش‌های شما آرام می‌شود. وجود حس لامسه در نوزادان باعث می‌شود از همان ابتدا، متوجه گرمی یا سردی اشیایی که لمس می‌کنند بشوند و نسبت به جنس آن‌ها هم واکنش بدهند. شاید به همین دلیل باشد که آنها از در دست گرفتن بعضی اسباب‌بازی‌ها لذت بیشتری می‌برند و تمایلی به بازی با بعضی‌های دیگر را ندارند.
نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 8:5 |  لینک ثابت   • 

سه شنبه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۱

شیرگرفتن کودکان

.

پیشنهاداتی که برای زمان از شیرگرفتن کودکان وجود دارد بسته به فرهنگ و منابع علمی مورد استناد کشورهای مختلف متفاوت است، اما اکثرا سنین بین 2 تا 4 سالگی را پیشنهاد می کنند. تصمیم گرفتن در مورد از شیر گرفتن به شرایط جسمی و روانی مادر و کودک و ویژگی های خانواده بستگی دارد.

بهترین روش از شیر گرفتن، روش تدریجی است که همراه با عشق و علاقه بوده و هم برای مادر و هم کودک بسیار راحت تر است و بدون مشکل و طی چند ماه انجام می شود. بنابراین بعد از 2 سال کامل که کودک از شیر مادر بهره مند شده و در روز 5 وعده غذا (3 وعده غذای اصلی و 2 میان وعده) می خورد و مایعات را هم با لیوان می نوشد، می توان یک تا دو وعده شیر پاستوریزه یا آبمیوه را جایگزین شیر مادر نمود. در این زمان نقش مادر آن است که خود پیشنهاد شیر دادن نکند و اگر زمانی هم کودک تمایل به شیرخوردن داشت از او دریغ ننماید، بویژه وقتی کودک بیمار باشد زیرا ممکن است در زمان بیماری کودک هیچ غذایی را به جز شیر مادر تحمل ننماید.

در این روش چون از شیرگرفتن آرام آرام است، مشکلات عصبی، روانی و تغییرات هورمونی مادر که در یکباره از شیرگرفتن بوجود می آید، کمتر بروز می کند و کودک نیز دچار ضربه روحی نمی شود. بدین ترتیب کودک کم کم علاقه خود را به شیر خوردن از دست می دهد و ممکن است خودش یکباره آن را کنار بگذارد.

بنابراین پیشنهاد می شود مادران از توصیه های زیر که فقط به عنوان یک راهنماست استفاده نمایند:

  • به کودک قبل از خواب و صبح هنگام بیدار شدن شیر خودتان را بدهید.
  • به تدریج وعده های شیر قبل و بعد از ظهر را کم کنید یعنی فاصبه شیردادن ها را بیشتر نمائید تا خودبخود یک وعده شیردهی حذف شود.
  • برنامه همیشگی روزانه را عوض کنید مثلا اگر او را از مهدکودک برمی دارید به جای اینکه به منزل بیایید به فروشگاه یا پارک بروید تا سرگرم شود و هوس شیرخوردن نکند.
  • سرگرمی های جدیدی برایش پیدا کنید.
  • زمان شیرخوردن او را پیش بینی کنید و چیزی در دسترس داشته باشید تا زمانی که شیرخواست به جای شیر به او بدهید.
  • اگر در صندلی یا محل مخصوصی به کودک شیر میدادید، از این محل استفاده نکنید تا کودک به یاد شیرخوردن نیافتد و تقاضای شیر نکند.
  • اجازه ندهید کودم شما را بدون لباس ببیند و هوس شیر خوردن کند.
  • درصورت امکان از سایر اعضای خانواده کمک بگیرید و هنگامی که می خواهید وعده شیر صبحگاهی را قطع کنید، سعی کنید زودتر از او از خواب بیدار شوید و از سایر اعضای خانواده بخواهید تا هنگام بیدار شدن او در کنارش باشند.
  • وعده های شیرخوردن در ساعات شب را به ترتیب یک شب در میان و دو شب در میان و ... کنید تا کودک خود دیگر تقاضای شیر نکند.

 

بعداز شیردهی چه تغییراتی بوجود می آید و وظیفه مادر چیست؟

  • دانه های چربی روی پستان به تدریج کم می شوند.
  • مقداری آب از بدن دفع می شود که این خود سبب کاهش وزن مادر می شود.
  • ممکن است ترشح شیر تا چند ماه وجود داشته باشد که شبیه کلستروم بوده، بعد غلیظ تر شده و بالاخره قطع می شود.
  • مادر باید دریافت کالری روزانه خود را کاهش دهد تا بتواند چربی های ذخیره شده را از دست بدهد.
  • برای جلوگیری از شل شدن و افتادگی پستان ها مادر باید ورزش کند بویژه شنا کردن  در جلوگیری از این امر بسیار مؤثر است.
  • قطع شیر دادن به عنوان قطع ارتباط عاطفی تلقی نمی شود، بلکه در مواقعی که کودک نیاز به در آغوش گرفته شدن دارد، یا خسته یا افسرده است یا درد دارد مادر باید با مهربانی او را در آغوش گرفته و آرام کند و عشق و علاقه خود را اینبار نه از طریق شیردادن بلکه از طریق نوازش و محبت به او هدیه نماید.
نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 7:50 |  لینک ثابت   • 

سه شنبه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۱

رژیم غذایی در کودک مبتلا به اسهال

 

برخی از والدین بنابر یک سنت قدیمی هنگام ابتلای فرزندشان به اسهال رژیم غذایی وی را محدود می کنند به این صورت که شیر ویا کلیه غذاهای مورد علاقه کودک را از برنامه غذائیش حذف می کنند.

 این روش هرچند ممکن است به نظر برخی معقول باشد، امروزه روشی قدیمی و به قولی خارج از رده محسوب می شود. امروز متخصصان براین باورند که کودکان در زمان ابتلا به اسهال باید رژیم غذایی عادی روزانه خود را ادامه دهند. براساس راهنمای آکادمی متخصصین کودکان آمریکا، اغلب کودکان باید در زمان ابتلا به اسهال رژیم غذایی روزانه خود شامل شیر را ادامه دهند. مرکز کنترل بیماری ها (CDC) نیز توصیه می کند کودکان در زمان ابتلا به اسهال غذاهای جامد یا نیمه جامد مصرف نمایند.

ماست های پروبیوتیک حاوی لاکتوباسیل نیز ممکن است در زمان ابتلا به اسهال برای کودک مفید باشند.

 

غذاهایی که باید از آنها اجتناب کرد

اینطور نیست که تمامی کودکان در زمان ابتلا به اسهال تمایل به خوردن غذاهای همیشگی داشته باشند. از طرفی در برخی شرایط نیز دادن برخی غذاها ممکن است سبب تشدید اسهال در کودک شوند. از این لحاظ به نظر می رسد خودداری از دادن غذایهای زیر در حین ابتلای کودک به اسهال بسیار مفید باشد:

  • نوشیدنی های گازدار
  • آبمیوه و مایعاتی که حاوی مقادیر زیادی شکر هستند
  • دسرهای حاوی ژله

اما مصرف شیر در کودک مبتلابه اسهال را باید داد و نباید آن را قطع کرد، مگر اینکه سبب استفراغ، نفخ، درد شکم یا تشدید اسهال شود که در این صورت نیز باید به پزشک متخصص کودکان مراجعه نمائید تا در مورد لزوم یا عدم لزوم تغییر موقت رژیم غذایی تصمیم بگیرد.


رژیم BRAT

از سال ها قبل توصیه هایی مبنی بر استفاده از رژیم BRAT در کودکان وجود داشته است و هنوز هم بنابراین توصیه قدیمی بسیاری از والدین از این رژیم در زمان ابتلای فرزندشان به اسهال استفاده می کنند، اما باید به یاد داشته باشیم که استفاده از این رژیم معمولا ضرورتی ندارد.

اما رژیم BRAT چیست؟

این رژیم شامل مواد زیر می باشد:

  • موز (Bananas)
  • برنج (Rice)
  • پورت سیب (Applesauce)
  • نان تست (Toast)

اما آیا این رژیم کمکی به درمان اسهال می کند؟ باتوجه به اینکه موز و برنج که در این رژیم وجود دارند عوامل یبوست زا محسوب می شوند، ممکن است در درمان اسهال نیز مؤثر باشند، اما باید توجه داشته باشید که اگر می خواهید آنها را به علت این خواص یبوست زایشان به کودک مبتلا به اسهالتان بدهید، باید حتما آنها را به غذای روزانه کودک اضافه نمایئد نه اینکه رژیم غذایی کودک را محدود به آنها نمائید.


باورهای نادرست پیرامون درمان اسهال

علاوه بر محدود کردن رژیم غذایی کودک، مطلب نادرست دیگری که بسیاری نیز آن را باور دارند این است که ORS یا دیگر محلول های الکترولیتی سبب درمان اسهال می شوند. ORS درمانی برای هیچ یک از انواع اسهال نمی باشد، بلکه تنها سبب جلوگیری از کم آب شدن بدن می شود (که این خود بسیار مهم است).

پس، در بیشتر موارد، وقتی کودک شما به اسهال ناشی از یک عفونت ویروسی ساده مبتلا شده است، شما باید رژیم غذایی معمولی وی را ادامه دهید و وقتی مقدار اسهال زیاد و آبکی است ORS نیز به کودک بدهید. اگر کودک استفراغ زیادی دارد در این حالت ORSرا با مقادیر کم مثلا یک قاشق مربا خوری یا غذا خوردی هر 5 تا 10 دقیقه شروع کنید، به مرور که استفراغ کودک کمتر شد مقادیر  ORSتجویزی را زیاد نمائید و هنگامی که استفراغ کم شد و کودک تحمل پیدا کردرژیم غذایی عادی را برایش شروع نمائید.

این نکته را به یاد داشته باشید که معمولا نباید برای بیش از 12 ساعت به کودک فقط ORS داد (منظور استفاده صرف از ORS و عدم تغذیه با سایر غذاها یا شیر است) مگر اینکه این توصیه پزشک متخصص کودکان فرزندتان باشد.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 7:15 |  لینک ثابت   • 

جمعه بیست و پنجم اسفند ۱۳۹۱

بیماریهای مادرزادی قلب

سوال – در مورد بیماری مادرزادی قلبی کودکان توضیحاتی بدهید .
پاسخ – بیماری قلبی کودکان به دو دسته تقسیم می شوند . دسته ی اول بیماری مادرزادی قلب است . دسته ی دوم بیماری اکتسابی قلب است . بیماری مادرزادی قلب یعنی نواقص قلبی در درون رحم مادر بر روی جنین ایجاد می شود و آنها با همان مشکلات قلبی بدنیا می آیند . در بیماری اکتسابی قلب ، قلب جنین در دوران بارداری سالم است و سالم بدنیا می آید ولی در طی دوره ی زندگی شیرخوارگی کودکی نوجوانی به دلیل بیماری های دیگر قلب مبتلا می شود . مثل بیماری رماتیسم قلبی که بر اثر یک گلودرد چرکی که درمان نشود یا بد درمان بشود بوجود می آید و می تواند سه درصد بیماران را مبتلا بکند . دریچه ی آئورت و دریچه ی میترال را نارسا می کند و می تواند عضله ی قلب بگیرد و این بیماری اکتسابی است . بچه ای هست که تا پانزده سالگی قلبش سالم بوده و بعد متعاقب یک بیماری که درمان نشده قلبش گرفتار می شود . البته زمینه ی اولیه هم باید باشد . هشت در هزار کودکانی که متولد می شوند مبتلا به بیماری مادرزادی قلب هستند. شایع ترین بیماری مادرزادی قلب سوراخ بین دو بطن قلب هست و حدود بیست درصداز بیماری مادرزادی قلب را تشکیل می دهد . این رقم بالایی است. بیماری مادرزادی قلب به دو گروه تقسیم می شوند . یک گروهی از بیماریها هست که در بچه ایجاد کبودی نمی کند مثل سوراخ بین دوبطن ، دهلیز و تنگی دریچه آئورت . گروه دیگر از بیماریهای مادرزادی قلب ایجاد کبودی می کنند . مثل جابجایی عروق بزرگ که بجای اینکه آئورت در بطن چپ قرار بگیرد و خون روشن را به بدن برساند ، در بطن راست قرار می گیرد و خون تیره را به بدن می رساند که از اول تولد می بینند که بچه لبها و بستر ناخن هایش کبود است . بیماری بنام بیماری تی اف است که چهار مشکل در قلب هست که این هم بیماری کبود دهنده است. سوراخ بین دیواره ی دو بطن است . قرار گرفتن آئورت روی این سوراخ که هر دو بطن می توانند خونشان را وارد آئورت بکنند به همین خاطر در این بچه ها در شش ماهگی کبودی غالب می شود . ممکن است که دیواره ی بطن اصلا تشکیل نشده باشد و خون روشن و تیره باهم قاطی بشوند . ممکن است دیواره ی بین دو دهلیز هم تشکیل نشده باشد . در مورد بیماری سوراخ بین دو بطن باید گفت که بیماری کبود دهنده نیست . معمولا علائمی که ایجاد می کنند بستگی به اندازه ی سوراخ دارد . این سوراخ ها را به سه دسته تقسیم می کنند . سوراخ های کوچک ، متوسط و بزرگ . سوراخ های کوچک بین دو بطن حجم خونی که از بطن چپ می خواهد عبور بکند وبه بطن راست و شریان ریوی برسد خیلی کم است .بخاطر همین اثرات بالینی در بچه دیده نمی شود . ولی وقتی برای اسهال و استفراغ به پزشک مراجعه می کنند و به مجرد اینکه پزشک گوشی روی قلب بچه می گذارد صدای اضافی را می شنود. و می گوید که بچه ی شما مبتلا به بیماری قلبی است . اینها علائم ظاهری ندارند و وزنشان خوب است و این بچه ها باید اکو بشوند تا اندازه ی سوراخ مشخص بشود و از اندازه ی سوراخ کمتر از دو میلیمتر باشد می گوییم که سوراخ کوچک است و برای ما و بیمار اهمیتی ندارد . این بچه ها هرسال باید اکوبشوند و موقع اعمال دندانپزشکی باید حتما آنتی بیوتیک بگیرند تا عفونت وارد قلبشان نشود. این عفونت قلب مرگ و میر بالایی را ایجاد می کند. درمان آن هم طولانی است و بیمار باید یک ماه بستری بشود . 
سوال – در چه سنی شما تشخیص می دهید که بچه دچار بیماری قلبی است؟ 
پاسخ – بعد از تولد اگر دقت بشود می توان این صدای اضافه را تشخیص داد . حتی در جنین هم می شود این صدای اضافی را تشخیص دارد . اگر در مراحل اولیه تشخیص داده بشود بهتر است زیرا ما می توانیم اندازه ی آن را مشخص کنیم .اگر سوراخ کوچک است می گوییم که مشکلی ایجاد نمی کند . در عرض یک سال هشتاد درصد این سوراخ ها بسته می شود ولی باید پیگیری سالانه را داشته باشند و در دندانپزشکی آنتی بیوتیک بگیرند . سوراخ های متوسط و بزرگ حجم زیادی از خون را از بطن چپ به بطن راست و شریان ریوی می فرستند و خون کمتری به طرف آئورت می رود و به همین خاطر این بچه ها وزن کمتری دارند . خونی که به ریه می رود به قلب برمی گردد و در عکس می بینیم که بطن راست و چپ بزرگ است در نتیجه قلب بچه بزرگ است . کم وزنی بچه ها به این علت است که خون کمتری به سمت آئورت می رود و آئورت خون را به همه ی سلولها می رساند و پرخونی خود ریه زمینه را برای عفونت های مکرر ریوی مساعد می کند . چون ریه پرخون است مساعد عفونت است . این بچه ها نباید به کسانی که بیماری واگیر دارد دارند نزدیک بشوند زیرا برای گرفتن بیماری مساعد هستند . بچه یک ساله است ولی وزن بچه ی یک ساله را ندارد. بچه یکساله بطور متوسط باید ده کیلو باشد ولی این بچه پنج کیلو است و وزن نمی گیرد یا وقتی شیر می خورد خیلی خسته می شود و شیر خوردن را رها می کند یا تند تند نفس می زند یا وقتی شیر می خورد زیاد عرق می کند که اینها غیر طبیعی است . ممکن است که بچه تنگی نفس داشته باشد زیرا ریه پرخون است و حجم زیاد خون از بطن چپ که باید بطرف آئورت برود به طرف بطن راست می رود و به طرف شریان ریوی می رود . این پرخونی ریه عروق ریه را گشاد می کند و در نتیجه مسیری که راههای هوایی در کنارش هست را فشار می دهد و افت اکسیژن در بافت ها را کمتر می کند و از طرفی حجم زیاد خون که به ریه می رود مقداری از این حجم زیادوارد کیسه های هوایی می شود . در کیسه ی هوایی باید هوا باشد ولی مقداری از این خون وارد کیسه های هوایی می شود و در تبادل خون و دی اکسید کربن اختلال ایجاد می شود و بخاطر همین در هنگام شیر خوردن تنگی نفس در آنها ظاهر می شود . اینها همه علائم هشداردهنده است که بچه را نزد پزشک ببرند . 
سوال – منیک دختر هفت ماهه داشتم و وقتی بدنیا آمد بیماری قلبی داشت .او را عمل کردیم وفوت کرد . الان باردار هستم و با همسرم هم فامیل هستم . آیا رابطه ی فامیلی تاثیری دارد ؟اکوی جنین هم رفته ام ولی گفته اند که دیر شده است . راهنمایی بفرمایید
پاسخ – بچه ای که فوت شده ممکن است که بیماریهای قلبی متعددی در او بوده باشد . اگر یک سوراخ در قلب باشد این مشکلی ایجاد نمی کند. ممکن است که چندین نقص در داخل قلب بوده باشد که این عمل ها سنگین می شود و ممکن است که بچه در حین عمل فوت کند. فامیل بودن درصد خیلی کمی اثر گذار است . اکوی قلب بچه در هفته ی هجدهم حاملگی انجام می شود . اگر نقصی باشد مشخص می شود . ایشان حتما باید اکو را انجام بدهند . الان برای اکو دیر نشده است . 
سوال – در مورد تشخیص بیماری مادرزادی قلب توضیحاتی بدهید . 
پاسخ – ما ابتدا بچه را معاینه ی فیزیکی می کنیم . بعد با گوشی قسمتهای مختلف قلب و ریه اش را گوش می دهیم وصدای اضافی را مشخص می کنیم . نوار قلبی گرفته می شود و اگر نیاز به اکو باشد ،اکو هم انجام می شود و بر حسب شرایط بیمار تعداد نقص ها را می گوییم . اگر یک مشکل داشت سالی یک بار اکو می کند ولی اگر چندین مشکل داشت باید آنژو بشود و عمل جراحی بشود . غالبا عمل های ما موفقیت آمیز است مگر اینکه خیلی مشکلات عدیده ای در قلب باشد که عوارض در قلب ایجاد بکند یا بچه دیر مراجعه کرده باشد که نشود کاری کرد . بچه هایی که سواخ قلب متوسط و بزرگ دارند اگر دیر مراجعه بکنند ، عوارضی است که دست ما را بسته نگه می دارد و سندرمی است که وقتی حجم زیاد خون از بطن چپ به طرف بطن راست و شریان ریوی می رود فشار زیادی بر ریه وارد می کند و این فشار زیاد روی ریه باعث می شود که عروق ریه تصلب شرائین پیدا بکنند و مقاومت زیادی را ایجاد بکنند و فشار ریوی را بالا ببرند ، اگر فشار ریوی بالاتر از آئورت باشد این سندرم است و نمی توانیم برای بیمار کاری بکنیم. قبل از اینکه فشار ریوی بالا برود ما باید کارهایی را انجام بدهیم . بطور طبیعی فشار ریوی شانزده تا هجده میلیمتر است . اگر فشار تا هشتاد هم باشد ما می توانیم کاری بکنیم و کودک را عمل بکنیم ولی بعد از این فشار ، خون برعکس می شود و خون تیره از بطن راست به طرف بطن چپ و آئورت می رود و بچه کبود می شود و در اینجا تنها راهش این است که قلب و ریه را دربیاوریم و یک قلب و ریه دیگر بگذاریم یعنی پیوند قلب و ریه که این کار سنگینی است . پس ما نباید بگذاریم به این مرحله برسد . همین که مادر فهمید که بچه هنگام شیر خوردن تنگی نفس دارد یا بچه وزن نمی گیرد یا عفونت های مکرر ریوی می گیرد یا تپش قلب دارد ، باید به پزشک مراجعه بکند تا قلب بچه مورد بررسی قرار بگیرد . 
سوال – من یک زایمان زودرس هشت ماهه داشته ام . بچه که بدنیا آمد مشکل تنفسی داشت. الان هم یک سوراخ خفیف در قلبش است . آیا زایمان زودرس بخاطر بیماری مادرزادی بوده است؟ آیا این سوراخ خوب می شود ؟
پاسخ – سوراخ کوچک نیاز به درمان ندارد . اگر پزشک متخصص قلب این را دیده و اکو کرده و گفته که سوراخ کوچک است نیاز به درمان ندارد و هشتاد درصد در سال اول خودشان خوب می شوند و بقیه درسال های بعد خوب می شوند . نواقص قلبی در دو تا ده ده هفته ی اول بارداری ایجاد می شود . در سه ماه ی اول بارداری تمام قسمت های قلب تشکیل می شود حتی جمجمه و مغز هم تشکیل می شود . در ده هفته ی اول همه ی ارگانها کامل شده اند . اینکه بچه دو هفته زودتر بدنیا آمده ایجاد مشکل قلبی نمی کند. مشکل قلبی مجرای بین شریانی در بچه هایی که نارس بدنیا می آیند بیشتر است . درصد خیلی کمی هم ممکن است که ما در سنین بالا این بیماری را داشته باشیم ولی سوراخ کوچک موردی ندارد و جای نگرانی نیست . فقط در جراحی و دندانپزشکی آنتی بیوتیک بگیرند. میکروب ممکن است که در بین سوراخ دو بطن بنشیند و عفونت را به قسمتهای دیگر می فرستد . و مشکلات عدیده ای را ایجاد می کند . 
سوال – عوارض دیگر بیماری مادرزادی قلب را توضیح بدهید . 
پاسخ – عوارض دیگر نارسائی خود قلب است بعلت سوراخ های بزرگ که حجم زیاد خون وارد بطن و دهلیز می شود و نارسائی قلبی ایجاد می کنند که باید تحت درمان دارویی قرار بگیرند . عوارض دیگر سوراخ هایی که نزدیک دریچه ی آئورت بین دیواره ی دو بطن است ، اینها ممکن است که آرام آرام دریچه ی آئورت را خراب بکنند و باعث نارسائی دریچه ی آئورت می شود . آئورت بزرگترین سرخرگ بدن است و تمام اکسیژن و مواد غذایی را به بافتها و نسوج بدن می رساند و وقتی ایننارسا بشودصدمه ی سنگینی برای بیمار بوجود می آید . اگر ما در معاینه یا در اکو بفهمیم که دارد نارسائی دریچه ی آتورت شروع می شود و خفیف است باید تحت عمل جراحی قرار بگیرند که این نارسائی افزایش پیدا نکند . اگر این نارسائی افزایش پیدا بکند مجبور هستیم که هم این سوراخ بسته بشود و هم دریچه ی آئورت باید ترمیم بشود و اگر دیر مراجعه کرده باشند باید دریچه ی آئورت تعویض بشود . پس باید هر شش ماه به پزشک مراجعه کنند . گاهی تنگی ریوی اینقدر زیاد می شود که خون را از بطن راست به بطن چپ منتقل کند و بچه کبود بشود . ما می توانیم با عمل جراحی کلفتی عضله ی قلب را بر می دارند و سوراخ را می بندند و مشکلی ایجاد نمی شود زیرا ریه سالم مانده است و کبودی برطرف می شود . عفونت از عوارض این بیماری است و بیمار باید آنتی بیوتیک بگیرد. 
سوراخ های کوچک درمان خاصی ندارد و فقط سالیانه پیگیری می خواهد و این سوراخ ها خودبخود بسته می شود . از نظر بالنی هیچ علائمی ندارد . سوراخ های بزرگ معمولا احتیاج به عمل قلب دارند و باید زیر یکسال عمل جراحی روی آنها انجام بشود . اگر این کار انجام نشود ممکن است پرفشاری شریان ریوی پیدا بکنند . سوراخ بزرگ سوراخی است که به اندازه ی آئورت است . اگر این سوراخ به اندازه ی نصف آئورت باشد ما به آن سوراخ متوسط می گوییم. ما سعی می کنیم تا زمانی که فشار ریوی بالا نرود ، سوراخ متوسط را با داروهایی که داده می شود نگه داریم و خودبخود شروع به بستن این سوراخ بکند . اگر دیدیم که فشار ریوی بالا رفته ، ما توصیه ی به عمل می کنیم و سوراخ را می بندیم. بهتر است که قبل از مدرسه این عمل برای آنها انجام بشود. 

سوال – دختر من نه سال دارد و اخیرا متوجه شده ام که صدای اضافی در قلبش دارد . پزشک گفته که نیازی به درمان خاص نیست . و سال دیگر باید اکو بشود . آیا نیاز به پیگیری دوره ای دارد ؟
پاسخ – ایشان حتما باید اکو بکنند. ما نمی دانیم که این سوراخ چند سال دیگر بسته می شود . ما تا اکو انجام ندهیم نمی دانیم که قلب یک مشکل یا چند تا مشکل دارد. اینکه سال دیگر او را اکو بکنیم حرف منطقی نیست . 
سوال – دختر من که وقتی بدنیا آمد دو تا سوراخ در قلبش داشت . الان او سه سال دارد . الان سوراخ بطنش بسته شده ولی سوراخ دهلیز هنوز سه میلیمتر باز است و بسته نشده است. آیا او نیاز به دارو ندارد؟ 
پاسخ – سوراخ بین بطن خیلی کوچک بوده و خودش بسته شده است . سوراخ بین دو دهلیز هم مشکلی ندارد و سوراخ سه میلیمتر مشکلی ایجاد نمی کند و خودش بسته می شود و نیاز به دارو ندارد. 
سوال – در مورد پیشگیری بیماری مادرزادی قلبی کودکان توضیحاتی بدهید. 
پاسخ – ما وقتی می خواهیم مسافرتی برویم برنامه ریزی می کنیم ولی متاسفانه خانم هایی که می خواهند حامله بشوند غالبا برنامه ریزی ندارند . بین دو تا ده هفته ی اول حاملگی تمام قسمت های قلب تشکیل می شود . وقتی یک ماه بگذرد و خانمی تست بارداری بدهد یعنی چهل و پنج روز آن گذشته . یعنی شش هفته ی آن گذشته و اگر قرار باشد که اثر سوئی ایجاد بشود ایجاد شده است . پس حتما سه ماه قبل از اینکه حامله بشود باید برنامه داشته باشد . برنامه اش این باشد که مادر یک معاینه ی بالینی بشود که مادر بیماری نداشته باشد . اگر مادر دیابت دارد باید درمان بشود زیرا دیابت اثر سوء روی قلب و ارگانهای دیگر دارد . اگر کم کاری یا پرتیروئید دارد آنرا درمان کند . اگر بیماری فنیل تیترونین دارد آنرا درمان کند . این بیماری است که مادر باید استامین فنیل آمنین در سه ماه ی قبل از حاملگی و در طی حاملگی در رژیم غذایی حذف کند . زیرا این ماده به مغز بچه آسیب می رساند وعقب افتادگی ذهنی ایجاد می کند. اگر مادر صرع دارد یا اگر کم خون است یا عفونت های نهفته دارد آنها را تحت درمان قرار بدهد . یک آزمایش کامل انجام و بررسی بوشد و اگر بیماری قبل از حاملگی دارند آنها را درمان بکنند و بعد حامله بشوند .ده هفته ی اول حاملگی خیلی مهم است . باید در مورد ویروس ها ، داروها و اشعه مواظبت کنند. وقتی به پزشک مراجعه می کنند حتما به پزشک بگویند که باردار هستند تا داروی اضافی استفاده نکنند که برای قلب جنین مضر است . اگر بیمار لازم است که دارو مصرف کند پزشک حداقل دارو موثر باضافه ی حداقل زمان موثر را رعایت بکند . زیرا اگر مقدار دارو و مدت زمان مصرف دارو بالاتر باشد اثر سوء آن برای جنین بیشتر است . چاقی برای حاملگی خوب نیست . خانم ها باید قبل از حاملگی وزن خودشان را متعادل بکنند زیرا خود حاملگی وزن اضافه می کند و این اضافه وزن خود بیمار هم باعث دیابت حاملگی می شود . چهار درصدخانم ها در زمان بارداری دیابت می گیرند . چاقی فشار خون را در مادران بالا می برد . دیگر اینکه در بدن لخته یا آمبولی ایجاد می کند . زیرا خود خانم وزن زیاد دارد و حاملگی هم وزن را زیاد می کند و در ماههای آخر حاملگی دیده می شود که خون های که باید به سمت بالا بیایند به کندی حرکت می کنند و این باعث ایجاد لخته و ترومبوس می شود و این ترومبوس می تواند به جاهای دیگر هم برسد. خود چاقی هم اثر ثانوی روی سیستم مرکزی جنین دارد . پس افراد چاق باید یک وزن متعادلی قبل از حاملگی داشته باشند . عامل دیگر سیگار است . خانم های سیگار نباید سیگار بکشند . مشکل ما بیشتر با آقایان است نه خانم ها زیرا خانم ها کمتر سیگار می کشند ولی آقایی که سیگار می کشد همان اثر سوئی را دارد که یک خانم باردار سیگار بکشد . این سیگا رهم برای مادر و هم برای جنین ضرر دارد و وزن جنین کم می شود و روی مغز بچه اثر می گذارد . ضریب هوشی این بچه ها کمتر است . و نیکوتین سیگار ممکن است که ناهنجاری دیگری در جنین ایجاد بکند. پس پدر هم باید سیگارش را قطع کند . دیابت روی جنین اثر سوء دارد . اگر مادر قبل از حاملگی دیابت داشت که باید درمان بشود و اگر دیابت نداشت و در دوران بارداری دچار آن شد باید انسولین بگیرد و قند خون را در حد نرمال نگه دارد . زیرا اینها روی قلب جنین اثر سوء دارند و ایجاد جابجایی عروق ، سوراخ بین دهلیز ، بطن و کلفتی عضله ی قلب می کنند . اگر مادر دیابت داشته باشد و درمان نشود بچه که بدنیا می آید با تپش شدید قلب و با کودی زیاد بدنیا می آیند و مجبورند که آنها را در دستگاه نگه دارند و گاهی وقت ها این بچه ها از بین می روند . خوردن اسید فولیک و مولتی ویتامین از سه ماه قبل از حاملگی و در دروان حاملگی خوب است . در دوران حاملگی اشعه ی ایکس دریافت نکنند . خانمهای باردار از ده هفته دوران بارداری باید از بچه هایی که بیماری ویروسی دارند دوری بکنند زیرا می توانند این ویروس را دریافت بکنند . این ویروس در مادر مشکلی ایجاد نمی کند ولی براحتی به جنین می رسد و اثر سوء روی قلب و مغز جنین می گذارد . مثلا بیماری سرخجه درمادر مشکلی ایجاد نمی کند ولی این ویروس در جنین اثر می گذارد و مغز را کوچک می کند و بیماریهای چشمی ایجاد می کند . خانمهای باردار زیر ده هفته به میهمانی نروند مگر اینکه مطمئن باشند که آنها بیماری ویروسی ندارند . اگر این دستورالعمل ها را رعایت کنند و اسیدفولیک ، مولتی ویتامین ، آهن و قرص کلسیم را مصرف کنند ، ما می توانیم حدود پنجاه درصد از بیماریهای مادرزادی قلبی ، مغزی و کبدی جلوگیری کنیم . سعی کنند که سن حاملگی قبل از سی سالگی باشد . بعد از سن سی سالگی احتمال منگول بودن بچه ها بیشتر است . این بچه ها بیشتر مشکل قلبی دارند . در سن سی و پنج سالگی احتمال منگول بودن بیشتر است . استرس و فشارهای عصبی هم خیلی مهم است . اینها روی جنین اثرگذار است . مادران باید آرامش داشته باشند و ورزش های سبک بکنند . کارهای فیزیک هم در هشت ماهگی کمتر انجام بدهند .اگر این کارها را رعایت بکنند می توانند بچه هایی سالم با ضریب هوشی بالا بدنیا بیاورند . 
سوال – آیا بیماری پرولابس می تواند باعث بیماری قلبی در جنین بشود ؟
پاسخ – خیر . می توانند اکوی قلب جنین را هم انجام بدهند . 
سوال – فرزند من یک سال دارد و تپش قلب زیادی دارد . بچه ای که مرتب دچار تعریق شدید می شود ممکن است که بیماری قلبی داشته باشد ؟ 
پاسخ – اگر بچه تپش قلب دارد باید یک نوار قلب از بچه گرفته بشود تا نوع تپش را متوجه بشویم . گاهی ممکن است که در نواز یک دقیقه ای مشخص نشود و باید یک هُلتر بیست و چهارساعته که ریتم قلب را مشخص بکند به بچه متصل بکنند و بچه کارهای روزمره اش را انجام می دهد . تا چهل و هشت ساعت بعد نوار را بدست می آوریم و علت ضربان اضافه مشخص می شود . و درمان های آن متفاوت است. یکی از علتهای تعریق زیاد مشکل قلبی است ولی علتهای دیگری هم دارد . در بعضی از خانواده ها بصورت ارثی زیاد عرق می کنند . شیرخواری که در هنگام شیرخوردن عرق زیاد می کند حتما باید بررسی بشود . 
سوال – فرزند من پنج ساله است . وقتی سردش می شود لبهایش کبود می شود . آیا کبودی لب ربطی به بیماری قلب دارد ؟
پاسخ – اگر این بچه تابحال مشکلی نداشته بنظر بعید می رسد که مشکل داشته باشد ولی بهتر است که یک متخصص مغز و اطفال هم این را ببیند تا مشکلی نداشته باشد . 

سوال – بچه هایی که عمل قلب می شوند آیا امکان بهبود کامل وجود دارد ؟

پاسخ – عمل جراحی متفاوت است .یک سری عمل های جراحی سنگین است که ما عمر این بچه ها را طولانی تر می کنیم . یک سری مل های جراحی هست که بچه بطور کامل خوب می شود و می تواند زندگی طبیعی داشته باشد مثل سوراح بین دو بطن و دهلیز ، تنگی های شریان ریوی و آئورت . بعضی از بیماریها تعددش زیاد است . و عملهای تسکینی انجام می شود و عمر این بچه ها ممکن است ده الی پانزده سال بیشتر بشود و انشاء الله در آینده بتوانند قلب را پیوند بزنند . 
مادران حامله رعایت این نکات را بکنند زیرا برای بچه شان خیلی مفید است . سه ماه قبل از اینکه حامله بشوند برنامه ریزی داشته باشند . اگر بیماری دارند حتما آنرا درمان بکنند . زیرا این بیماری ها می تواند اثر سوء روی قلب و مغز جنین داشته باشد.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 22:34 |  لینک ثابت   • 

دوشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۱

درمان طبیعی ناخن


رسپینا چیست؟

رسپینا لوسیونی گیاهی است که برای درمان ناخنهای نرم و شکننده تجویز میشود.

رسپینا با دارا بودن پروتئین گندم، پروتئین شیر، ویتامین ث و کلسیم مواد مغذی مورد نیاز برای رشد و استحکام ناخن را فراهم می‌کند.
فرمول منحصر بفرد رسپینا موجب میشود مواد غذایی گیاهی موجود در آن به لایه‌های ناخن نفوذ کنند و ناخنهای ضعیف و شکننده را به خوبی درمان کند.
رسپینا ضمن کمک به ماتریکس در سخته ناخوانه بهتر و سریعتر، با محکم سازی اتصالات مابین لایه‌های ناخن سختر آنرا تقویت می‌کند.
مکانیسم اثر رسپینا در درمان مشکلات ناخن کاملاً منحصر بفرد است و از این لحاظ با کلیهٔ دیگر محصولات دنیا متفاوت عمل می‌کند . به همین دلیل در سال ۲۰۰۸  گواهی ثبت اختراع در ایالت متحده برای آن صادر شد.
 تائیدیه ها:

۱-      گواهی ثبت اختراع از ایالت متحده

۲-      گواهی ثبت اختراع ایران

۳-      مورد تائید انجمن متخصصین پوست ایران

۴-      مورد تائید وزارت بهداشت و درمان ایران

خواص

رسپینا برای درمان نرمی، شکنندگی، لایه لایه شدن و تقویت ساختار ناخن تجویز میشود. همچنین این محصول برای درمان ناخن هایی که به دلیل تماس با حلال ها، لاک پاک کن‌ها و سایر مواد شیمیایی آسیب دیده اند بسیار مفید است و موجب باز سازی این ناخن ها میشود. بعلاوه، ناخنهایی که رسپینا مواد غذائی مورد نیز آنها را در اختیارشان قرار میدهد، در برابر عوامل آسیب زای محیطی‌ مقاومت بیشتری دارند.
به همین دلیل، رسپینا موجب تقویت مصنوعی ناخنها نمی‌شود. در حقیقت ناخنهای شما به طور واقعی قویتر میگردد.
ضمنا رسپینا لایه به ناخنها اضافه نمیکند. به عبارتی ناخن با قطرطبیعی خودش و با سرعت بیشتر و کیفیت بهتر رشد می‌کند و در عین حل دچار لایه لایه شدن و شکندگی نمی‌شود.
رسپینا همچنین خواص ضد عفونی‌ کنندگی دارد که این ویژگی‌ موجب پیشگیری ابتلا به عفونتهای قارچی ومیکروبی میشود. این عفونتها درصد بالایی از بیماری‌های ناخن را تشکیل میدهند.
ویژگی دیگر رسپینا برطرف کردن خطوط  طولی روی سطح ناخن می‌باشد. با مصرف رسپینا بیش از ۲ ماه، این خطوط واضحا کمتر میشوند. این امر به دلیل این است که رسینا اتصالات مابین لایه ناخن را تقویت می‌کند و این خطوط که به نوع شکست هستند کمتر میشوند.

روش مصرف: میزان مصرف با توجه به ساختار و ضعف ناخنها متفاوت است. در ابتدا رسپینا را دوباردر روز مصرف نمایید. در صورت ضعیف بودن ناخنها می‌توان تا ۴ بار در روز مصرف آنرا افزایش داد. پس از مصرف تا یک ساعت از تماس ناخن با آب پرهیز شود تا مواد مغذی موجود در رسپینا فرصت عمل کردن بر روی ناخنهای شما را داشته باشند.
دراین مدت میتوان کارهای روزمره را انجام داد . بهترین زمان برای مصرف رسپینا زمانی‌ است که ناخنهای ما به دلیل تماس با مواد شوینده، اکسیدان‌ها و یا حلالها آسیب دیده است ، رسپینا موجب میشود اثرات زیانبار این مواد کاسته میشود.
در صورتی‌ که از لاک استفاده می‌کنید رسپینا را پس از خشک شدن کامل لاک مصرف نمایید. هرچند که رسپینا با وجود لاک میتواند اثر خود را انجام دهد، اما لاک از صورت اثر بخشی رسپینا می‌کاهد، به همین دلیل لازم است دفعات مصرف آن را افزایش داد.

اثر بخشی: آثارت رسپینا در کمتر از ۵ روز بر روی ناخنها مشاهده میشود. شکنندگی و لایه لایه شدن به تدریج شروع به بهبود میکنند. بعلاوه، رنگِ ناخنها صورتی کمرنگ در میشود، که خود نشانه سلامتی ناخنها است.

هشدار/ عوارض جانبی: رسپینا از مواد کاملا طبیعی ساخته شده، به همین دلیل کاملا سالم و بدون عوارض جانبی است. همچنین هیچ گونه واکنش و یا حساسیت ایجاد نمیکند. حتی اگر اشتباها خورده شود جای نگرانی نیست، چرا که رسپینا صرفاً محتوی مواد مغزی ناخنها است.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 23:20 |  لینک ثابت   • 

دوشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۱

بیماری های ناخن

 ناخن نیز مانند هر عضو دیگری از بدن در معرض بسیاری از عوامل بیماری زا قرار دارد: باکتری ها، قارچ ها، ویروسها، عوامل شیمیائی و فیزیکی، ..... گاهی یک عامل بیماریزا تنها ناخن را مورد تهاجم قرار میدهد و در آن ایجاد بیماری میکند و گاهی یک بیماری که قسمتهای دیگر بدن را مبتلا کرده، به ناخن نیز گسترش پیدا میکند. با این وجود میتوان گفت به طور کلی بیماری های ناخن خیلی شایع نیستند. 

در اینجا به برخی از بیماریها اشاره میکنیم که البته صرفا جهت اطلاع میباشند و نباید به عنوان مبنایی برای تشخیص یا درمان قرار گیرند. هرگاه کمی مشکوک بودید حتما به پزشک مراجعه فرمایید. همچنین شما میتوانید جهت طرح پرسشهای خود با ما تماس بگیرید. (برای مشاهده عکس های بیشتر هر بیماری، بر روی تصویر هر بیماری کلیلک کنید)

‎لکه های سفید ( White Spots ( Leuconychia




به صورت لکه ها و یا خطوط سفید رنگ در صفحه ناخن دیده میشوند. این عارضه که نسبتا شایع است ، در اثر آسیبهای خفیف به ماتریکس ناخن پدید می آید. این لکه ها اهمیت بالینی ندارند و با رشد ناخن به بیرون رانده شده، نیازمند درمان نمیباشند

 
 
 

خطوط طولی Vertical Ridges



اگر یک ناخن را از نزدیک مشاهده کنیم خطوطی را در طول آن میبینیم. این حالت یک پدیده طبیعی میباشد و بطور خفیف در اکثر ناخنها دیده میشود.با توجه به تفاوت جنس ناخن در افراد مختلف، میزان و شدت این خطوط در افراد متغیراست. اما بعضی عوامل مانند افزایش سن و بیماریهای مزمن موجب تشدید این خطوط میشوند. این خطوط به خودی خود یک بیماری نیستند بلکه صرفا از نظر زیبایی ظاهر مناسبی به ناخن نمیدهند




مصرف طولانی مدت رسپینا واضحا موجب کمتر شدن این خطوط میشود

 
 
 

ناخنک (INGROWN NAIL)




رشد و نفوذ ناخن به گوشت و بافت نرم زیرین این حالت را ایجاد میکند، که در شسث پا بیشتر دیده میشود. کفش تنگ و اصلاح نا مناسب ناخن از علل آن هستند. این بیماری دردناک است و احتمال عفونت در آن بالا است.

 
 
 

خونریزی رگه ای Splinter Hemorrhages




در اثر پارگی مویرگهای بستر ناخن ایجاد میشوند. شایعترین علت ایجاد آن ضربه هایی است که در طول روز و در اثر رفتار نامناسب با ناخنها و طی کارهای روزانه به ناخن وارد میشوند. اهمیت بالینی چندانی ندارند، بلکه صرفا موجب نمای نازیبا میشوند.

 
 

 

عفونتهای قارچی Onychomycosis

قارچها نزدیک به نیمی از بیماریهای ناخن را ایجاد میکنند و درمانشان آسان نیست. در این موارد ذراتی debris به رنگهای مختلف در زیر ناخن پدید می آیند که ضمن جدا کردن ناخن از بستر آن (onycholysis)، بسته به نوع قارچ موجب تغییر رنگ ناخن عمدتا به رنگهای سفید، زرد، قهوهای یا مشکی میشوند. با رشد بیشتر قارچ، بافت و نمای ظاهری ناخن تغییر میکند. در صورت عدم درمان و با تجمع بیشتر debris صفحه ناخن به تریج خرد شده، کاملا از بستر ناخن جدا میشود.
رعایت نکردن بهداشت فردی و پدیکور یا مانیکور نامناسب ازعلل مستعد کننده ابتلا میباشند.Onychomycosis در انگشتان پا تا چهار برابر بیشتر دیده میشود. پیشگیری بسیار آسانتر از درمان است. برای پیشگیری لازم است ناخنها همیشه خشک و تمیز نگاه داشته شوند. جورابها را باید مرتب تعویض نمود. همچنین باید از آسیب به پوست و بافت اطراف ناخن جدا پرهیز شود. در هنگام پدیکوریا مانیکور نباید کوتیکول را برداشت.

 
 
 

زگیل (nail warts)




در حقیقت یک تومور خوشخیم پوستی است که بدلیل عفونت ویروسی ایجاد میشود و میتواند پوست زیرین و یا اطراف ناخن را درگیر کرده، نتیجتا موجب تغییر شکل ویا انهدام صفحه ناخن میشود. این بیماری در بسیاری از موارد دردناک است.

 
 
 

عفونت میکروبی ناخن Paronychia



این بیماری در اثر ورود باکتری به بافت نرم اطراف ناخن پدید می آید. پوستی که قسمت قاعده و طرفین ناخن را میپوشاند نقش محافظتی در برابر نفوذ باکتری ها ، قارچها، ... دارد. هر عاملی که به این پوست آسیب بزند از قبیل ضربه ها،جویدن ناخن ویا برداشتن کوتیکول میتواند منجر به نفوذ باکتری ها و ایجاد عفونت در بافت آن محل شود. در صورت بروز عفونت قرمزی، درد، تورم و گرما در بافت دور ناخنی دیده میشود.

 
 

 

عفونت سودومونا Pseudomonas



سودومونا نوعی باکتری است که میتواند به ناخن تهاجم کند. این باکتری ممکن است در ناخن طبیعی و یا مابین ناخن طبیعی و مصنوعی ( کاشته شده) رشد کند. وجود رطوبت به نفوذ و رشد باکتری کمک میکند. مشخصه بارز این عفونت تغییر رنگ ناخن به رنگ سبز است. با افزایش شدت بیماری رنگ سبز نیز پررنگ تر میشود و ممکن است صفحه ناخن از بستر خود جدا شود.

 
 

 

پسوریازیس Psoriasis



یک بیماری مزمن و گسترده پوستی است که ممکن است به ناخن نیز گسترش یابد. در این صورت سطح ناخن ناهموار، موج دار و دارای فرورفتگی های ریز فراوان میشود. تغییر رنگ ناخن به زرد تا قرمز قهوه ای و یا جداشدن ناخن از بستر نیز ممکن است دیده شود.

 
 
 

جویدن ناخن



ترک این عادت بسیار مشکل است. در کودکان شیوع بیشتری دارد که اکثرا با افزایش سن برطرف میشود. اما وجود این عادت دربالغین با بیماریهای اضطرابی مرتبط است. جویدن ناخنها نه تنها نمای ظاهری ناخن را تغییرمیدهد، بلکه موجب انتقال باکتری ها از دست به دهان و بر عکس میشود. همچنین با آسیب پوست اطراف ناخن، امکان نفوذ و گسترش باکتیها به داخل آن فراهم می آید.

 
 

 

ناخن ضخیم و پیچ دار onychogryphosis




به ناخن ضخیم شده گفته میشود که به درون و زیر خود پیچ خورده باشد. به خودی خود یک بیماری نیست بلکه عمدتا در اثر سن بالا، ضربه به ناخن، عفونت قارچی و برخی بیماری ها از قبیل دیابت ایجاد میشود. پس از درمان علت زمینه ای، برای داشتن ناخنی با قوام مناسب میتوان روش ارائه شده در این سایت را بکار بست.

 
 

 

Onychatrophia




در حقیقت همان تحلیل رفتن ناخن است. در این حالت رشد ناخن بسیار کند است به طوری که لبه آزاد ناخن نیز وجود ندارد. همچنین ناخن جلای خود را از دست داده،کدر میشود. در برخی موارد ناخن خرد شده و کاملا می افتد. علت این حالت آسیب دیدن ماتریکس میباشد که معمولا در طی برخی بیماری های شدید رخ میدهد.

 
 

 

Onychauxis




به ضخیم شدن بیش از حد ناخن اطلاق می شود که معمولا در اثر سن بالا، ضربه به ناخن، عفونت قارچی و برخی بیماری ها از قبیل دیابت ایجاد میشود.

 
 

 

خطوط بیو Beau's Lines

همانطور که میدانید ناخن در ماتریکس ساخته میشود. برخی عوامل از قبیل تروما، سوء تغذیه، شیمی درمانی و اصولا هر رخداد و بیماری شدید جسمی یا روحی میتوانند موجب اختلال در ساخت ناخن توسط ماتریکس میشوند. نتیجتا ناخنی که در طول بیماری ساخته میشود از نظر ظاهر، بافت و ترکیبات متفاوت است. به همین دلیل به شکل یک خط عرضی، کمی تیره تر و نیز فرورفته دیده میشود، که به آن خط بیو گفته میشود. از آنجایی که این ناخن ناقص قبلا تولید شده و شکل گرفته، نمیتوان آنرا به حالت اصلی و سالم در آورد، بلکه با رشد ناخن به بیرون رانده میشود. اما آنچه مهم است علت بوجود آورنده آن است که لازم است با مراجعه به پزشک مورد برسی قرار گیرد.

 
 

 

ناخن قا شقی شکل Koilonychia





ناخنهایی نازک، با لبه های برجسته میباشند که به حالت مقعر میباشند. کمبود آهن از عللی است که موجب این تغییر شکل میشود.

 
 
 

خطوط تیره ناخنی Melanonychia




خطوطی عمودی هستند که به رنگهای خاکستری، قهوه ای یا سیاه دیده میشوند. در اثر افزایش فعالیت و یا تعداد سلولهای رنگدانه ای ماتریکس ایجاد میشوند. در صورت مشاهده باید بلافاصله به پزشک مراجعه کرد.

 
 
 

خونمردگی   nail hematoma



وارد شدن ضربه به ناخن موجب پارگی مویرگهای بستر ناخن میشود. خون حاصل ما بین صفحه ناخن و بستر آن به دام افتاده، خونمردگی (هماتوم) تشکیل میشود. هماتوم میتواند موجب جداشدن و افتادن ناخن شود. همچنین ممکن است موجب عفونت شود، زیرا بافت هماتوم برای رشد باکتری ها و قارچها مناسب است. جذب شدن خودبخود هماتوم ممکن است مدتی طول بکشد و گاهی موجب تغییر شکل ناخن میشود.

 
 
 

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 23:13 |  لینک ثابت   • 

یکشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۱

موارد معمولي در نوزاد كه ممكن است سبب نگراني والدين شوند :

موارد معمولي در نوزاد كه ممكن است سبب نگراني والدين شوند :

بدنيا آمدن هر نوزادي نگراني بسياري براي والدينش به همراه دارد . نگراني در مورد اينكه نوزادش وضعيت خوبي دارد يا خير . هر نشانه كوچك يا ظاهري غير عادي براي والدينش به همراه دارد . در اينجا چندين موردي كه براي نوزاد پيش مي آيد و اغلب با گذشت زمان بهتر يا بي ضرر مي گردند خلاصه وار ذكر شده است :

ميليوم ( ارزند )

به صورت دانه هاي ريز سفيد رنگ بر روي بيني و صورت ظاهر مي شود . چيزي جز غدد چربي متورم نيستند و خود به خود محو مي شوند .

اريتما توكسيكوم (قرمزي سمي ) :

علي رغم اسم تهديد آميزي كه دارد تنها چند تكه قرمز رنگ بي ضرري است كه ممكن است بر روي صورت و تنه ظاهر شود . همچنين خود به خود محو مي گردند .

نقاط مونگولي :

باز هم نگران نباشيد ، آنها نقاط آبي رنگ و بسيار مشخصي ، روي باسن ها و تنه هستند و تا يكسالگي از بين مي روند .

نوك زدگي لك لكي :

بر اين باورند كه به دليل لك لك افسانه اي است كه نوزاد را از پشت گردن نگه مي دارد . ( براي انداختن آنها در رحم مادر ! ) نقاط خاكستري رنگ مايل به صورتي هستند كه ممكن است روي پلكهاي فوقاني ، پيشاني يا بيني ظاهر شوند .

پوست اندازي :

در نوزادان كمي رخ مي دهد و چيز نگران كننده اي نيست . اين را به خاطر داشته باشيد كه پوست زير طبيعي و سالم به نظر مي رسد . چنانچه متوجه شديد كه پوست زخم است با پزشك تماس بگيريد .

پرخوني سينه :

نوزادان پسر و دختر ممكن است پر خوني جزيي در سينه طي 4-3 روز داشته باشند . ترشح سفيد رنگ و خامه‌اي ممكن است از نوك سينه ها نيز خارج گردد كه به عنوان شير جادوگر شناخته مي شود . نيازي به درمان ندارد ولي مهم است كه آن را فشار يا ماساژ نداده و مكيده نشود .

دندان نوزادي

نوزادان كمي بدنيا مي آيند كه دندان داشته باشند اما نگران نباشيد چرا كه جوليوس سزار ، ناپلئون و تولستوي اين گونه به دنيا آمدند . پيش از افتادن دندان شيري ، داراي پوشش هستند اما اگر شل باشند يا سبب آسيب رساندن به سينه مادر شوند مي توان آنها را در آورد .

تنگي ختنه گاه(فيموزيس) :

از هر 10 نوزاد پسر ، 8 نوزاد پوست ختنه گاه آلت تناسلي شان معمولا جمع شدني نيست يعتي نمي تواند به عقب بلغزد . اما معمولا تداخلي با دفع ادرار ندارد بنابراين تلاشي براي توبردن اجباري آن نبايد كرد . حداقل آن اين است كه زخم ايجاد شود .

يرقان فيزيولوژيكي :

معمولا تنها پس از روز اول ظاهر مي شود و به طور طبيعي تا روز هفتم ناپديد مي گردد و ميزان بيلي روبين از 10 ميلي گرم درصد تجاوز نمي كند .

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 17:5 |  لینک ثابت   • 

یکشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۱

وزوزگوش:


یکی از علل شایع مراجعه به پزشکان وزوز گوش است. وزوز گوش از علل وسیعی برخوردار است در اکثر موارد علل وزوز گوش خوش خیم بوده و با مشکل جدی روبرو نیستیم در موارد نادر وزوز گوش مهم بوده و با مشکلی جدی روبرو هستیم و باید هر چه سریعتر درمان انجام شود.

علل وزوز گوش:

کار در محیط پر سروصدا

سابقه کم شنوایی در خانواده و شروع کم شنوایی

بیماریهای عفونی گوش

سابقه ضربه در اطراف گوش

داروها

بیماریهای سیستمیک

افزایش کلسترول و تری گلیسیرید

تومورها بخصوص تومورهای ناحیه سربروپ.نتین مغز

درمان:

در صورت تشخیص علت  به درمان علت خواهیم پرداخت که معمولا علت اصلی یافت نمی شود.

پس بررسی علت و در صورت عدم وجود علل زمینه ای خاص درمان با روشهای زیر انجام می شود.

-دارودرمانی

-روشهای طب فیزیکی و توانبخشی شامل بیوفیدبک-طب سوزنی –لیزر درمانی

-روش جدید rtms

-تحریک الکتریکی و تی دی سی اس

-درمان با تحریکات صوتی

-سمعک مخصوص وزوز

-جراحی در موارد
نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:42 |  لینک ثابت   • 

یکشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۱

هالوكس ولگوس (انحراف شصت پا)


هالوكس ولگوس انحراف شست پا به سمت داخل است.این بیماری معمولا با سابقه فامیلی همراه است ولی پوشیدن كفش پنجه باریك و پاشنه بلند نیز در بروز آ ن موثر است.
در سنین میانسالی شایعتر است.
بهترین درمان ورزشهای مخصوص هالوكس والگوس است كه زاویه انحراف را به اندازه قابل قبولی كاهش می دهد.

پاها را كنار هم قرار داده و شست پاها را به هم نزدیك كنید.با انگشتان پا پارچه ای را بلند كنید.انگشتان را از هم باز كنید.
درمان محافظه‌کارانه و با اهمیت شامل تعدیل نوع کفش، استفاده از کفش پهن با یک کفی نرم و پاشنه کوتاه است.
وسایل بدون نیاز به نسخه شامل پدهای مخصوص هالوكس ولگوس ممکن است علایم بیمار را بهبود بخشد گرچه تاثیر این وسایل سوال برانگیز بوده و به اثبات نرسیده  است.

آخرین روش جراحی است كه در موارد شدید و عدم پاسخ به درمانهای دیگر بكار می رود.

چه مواردی را باید مدنظر قرار داد
هالوکس والگوس که به نام بونیون هم نامیده می‌شود، به انحراف خارجی اولین انگشت در مفصل متاتارسوفالنژیال اطلاق می‌شود .این حالت عمدتا با درد قسمت میانی پا همراه است که مخصوصا وقتی بیمار کفش می‌پوشد بیشتر قابل توجه است.
هالوکس‌والگوس می‌تواند علتی خارجی یا داخلی داشته باشد. نوع کفش و پوشش پا عامل اصلی خارجی برای هالوکس‌والگوس است (نظیر کفشی که پاشنه‌های باریک و بلند دارد).

دلایل داخلی شامل سابقه خانوادگی (سابقه خانوادگی این مشکل تا حدود 83 گزارش شده است)، همراه با کف پای صاف، و کنراکچر تاندون آشیل.
تشخیص افتراقی شامل هالوکس ریجیدیتوس (آرتریت مفاصل)، سیزاموئیدیت، شکستگی، نقرس، بیماری‌های روماتولوژیک، دردهای نورولوژیک (معمولا دیابت) و عفونت است. 

چه باید کرد؟
از معاینه بیمار در حال ایستاده بپرهیزید چرا که ایستادن این بدشکلی را تشدید می‌کند.
قوس پا را به دقت مشاهده کنید، به دنبال کف پای صاف باشید، از بیمار بخواهید بایستد و به اطراف بچرخد و (در صورتی که درد اجازه می‌دهد) روی نوک انگشت بایستد.

هالوکس‌والگوس را از هالوکس ریجیدوس افتراق دهید چرا که این مشکلات به نحو متفاوتی درمان می‌شود. در هالوکس ریجیدوس بیمار درد دارد و سفتی عمدتا در اولین مفصل متاتارسوفالنژیال بوده و بدون دورسی فلکش است.

به شدت (درجه انحراف به خارج بند پروگزیمال از متاتارس اول توجه کنید: طبیعی: کمتراز 15 درجه؛ خفیف: کمتر از 20 درجه؛ متوسط:40ـ 20 درجه؛ شدید: بیش از 40 درجه).

سایر اشکال مهم شامل درگیری انگشت دوم (که ممکن است در معرض خطر دررفتگی باشد)، کیفیت پوست (کالوس نشان دهنده فشار بیش از حد روی یک نقطه است، ترک خوردگی پوست پیش‌بینی‌کننده زخم‌های قبلی پا است)، و ضربان‌ها و حساسیت‌ها است. سفتی مفصل متاتارسوفالنژیال مطرح کننده آرتریت است. به هالوکس ریجیدوس توجه کنید، چرا که درمان آن متفاوت است.

درمان محافظه‌کارانه و با اهمیت شامل تعدیل نوع کفش، استفاده از کفش پهن با یک کفی نرم و پاشنه کوتاه است. وسایل بدون نیاز به نسخه شامل پدهای مخصوص پنیه‌پا ممکن است علایم بیمار را بهبود بخشد. اگر این درمان‌ها مفید نبود، بیمار باید برای ساخت اسپیلینت متناسب با نیاز او به متخصص ارتوپدی ارجاع داده شود. این امر خصوصا در بیماران با دفرمیتی که از انجام عمل جراحی اکراه دارند.

برخی مطالعات نشان داده‌اند که ارتوزها اساسا درد پای مرتبط با هالوکس‌والگوس را بهبود می‌بخشید. هالوکس‌والگوس معمولا به آهستگی پیشرفت می‌کند، بنابراین در صورت شکست درمان نگهدارنده ابتدایی، خطر کم بیمار را تهدید می‌کند همچنانکه مشخص شده است پیامد‌ نهایی آن هم خطری ندارد.

اگر علی‌رغم درمان نگهدارنده شکایات بیمار کماکان باقی بماند یا اگر دفرمیتی پیشرفت کرد، انجام جراحی باید مدنظر قرار گیرد (جدول). خطرات جراحی هالوکس‌والگوس شامل هالوکس‌واروس (اصلاح بیش‌از حد)، عود و بدترشدن عملکرد است.

هیچ یک از بیماران به سطح فعالیت قبلی خود برنمی‌گردند، و تا یک‌سوم آنها بعد از عمل قادر به پوشیدن کفش مورد علاقه‌شان نخواهند بود.
جراحی معمولا یک روز به طول می‌انجامد. بیماران باید تا دو هفته از عصای زیر بغل استفاده نموده بتوانند و سپس به تدریج تحمل وزنشان را افزایش داده و در حدود 6 هفتگی به وضعیت طبیعی برسند.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:38 |  لینک ثابت   • 

شنبه نوزدهم اسفند ۱۳۹۱

رفلاکس(برگرداندن شیر در نوزادان)

بالا آوردن شیر در نوزادان طبیعی است و تا زمانی که کودک از سایر جنبه ها مشکلی نداشته باشد، جای هیچ گونه نگرانی نیست. فقط لازم است یک تکه پارچه یا دستمال در دسترس داشته باشید.

در بعضی از نوزادان، دریچه (اسفنکتر) انتهای مری دچار نارسایی می‌شود. در حالت معمولی این دریچه بسته می‌شود و به محض ورود غذا به مری این دریچه باز می‌شود و به این ترتیب هنگام خوابیدن یا خم شدن، بسته شدن این دریچه مانع از بازگشت اسید معده و همچنین غذای موجود در معده به مری می‌شود.

اگر ماهیچه این دریچه ضعیف باشد، یا به هر علتی دارای نقص در عملکرد باشد،‌ اسید معده به مری برمی‌گردد و سبب سوزش مری خواهد شد. به چنین وضعیتی که موجب بازگشت محتویات معده به درون مری می‌شود، رفلاکس گفته می‌شود.

همه شیرخواران دچار برگشت محتویات معده (مثل شیر) به مری می باشند، ولی با بزرگ تر شدن شیرخوار به تدریج این حالت از بین می رود، به طوری که افراد بزرگسال در حالت طبیعی برگشت غذا از معده به مری را ندارند یا به ندرت دارند.

این عارضه پس از یک سالگی و با بهبود عملکرد دریچه مری برطرف خواهد شد. معمولا حدود ۵۰ درصد کودکان، رفلاکس را با شدت‌های مختلف تجربه خواهند کرد و تنها درصد کمی از نوزادان دچار رفلاکس شدید می‌شوند.

در نوزادانی که به این عارضه مبتلا هستند، بهتر است تعداد وعده‌های غذایی بیشتر شود و در هر وعده کودک شیر کمتری بخورد. این کار مانع از پر شدن کامل معده می‌شود و احتمال این که به دلیل نقص در عملکرد دریچه بین مری و معده، بخشی از شیری که نوزاد خورده است از معده وارد مری شود، به مراتب کمتر خواهد بود.

در اغلب موارد این عارضه نیازمند درمان‌های جدی نیست و اگر وضعیت نوزاد از نظر وزن‌گیری مناسب باشد، یعنی این وضعیت با رشد کودک بهبود خواهد یافت

علی‌رغم این که رفلاکس در روند رشد نوزادان اختلالی را ایجاد نخواهد کرد، بهتر است برای کاهش درد و عوارض ناشی از این بیماری، در کوتاه‌مدت نوزاد تحت درمان‌های دارویی قرار گیرد.

البته باید توجه داشت اگر بالا آوردن شیر در نوزادان ناشی از رفلاکس نباشد، می‌تواند نشانه ابتلا به یک بیماری عفونی یا نوعی حساسیت غذایی باشد که معمولا در چنین حالتی این وضعیت بلافاصله پس از خوردن غذا اتفاق نمی‌افتد و چند ساعت پس از خوردن شیر، نوزاد به چنین وضعیتی مبتلا می‌شود.

مشکلاتی نظیر سرفه، کاهش وزن و بی‌اشتهایی از علائم و نشانه‌های ابتلا به رفلاکس است که گاه موجب ترشح بیش از حد بزاق، گریه غیرعادی و تحریک‌پذیری نوزاد خواهد شد.

علائم رفلاکس چیست؟

کودکتان بعد از هر بار شیرخوردن ممکن است مقدار کمی شیر را بالا بیاورد یا دچار سکسکه شود.

از دیگر علائم رفلاکس در نوزادان می توان به سرفه، کاهش وزن، بی‌اشتهایی، اختلالات تنفسی، ترشح بیش از حد بزاق دهان، تحریک پذیری و گریه غیرعادی، درد سینه و ورم گلو اشاره کرد.

وی ممکن است دچار سرفه پس از بالا آوردن شیر شود و احتمالا علت این است که شیر در حال پس زدن از معده، اشتباها وارد مجاری هوایی وی شده است.

عارضه بازگشت اسید معده باعث به وجود آمدن ناراحتی های تنفسی نیز می شود، نظیر سینه پهلو، تنگی نفس، زخم دیواره مری و سوء تغذیه.

بالا آوردن شیر در نوزادان طبیعی است و تا زمانی که کودک از سایر جنبه ها مشکلی نداشته باشد، جای هیچ گونه نگرانی نیست. فقط لازم است یک تکه پارچه یا دستمال در دسترس داشته باشید.

هم بچه هایی که شیر خشک می خورند و هم آنها که از شیر مادر تغذیه می کنند ممکن است به چنین وضعیتی مبتلا شوند.

در نوزادانی که به پشت می‌خوابند این عارضه تشدید می‌شود، چراکه این وضعیت به دریچه مری فشار آورده و در نتیجه موجب برگشت اسید معده می‌شود

تشخیص

متاسفانه تشخیص این که آیا نوزاد دچار سوزش سردل (رفلاکس) مزمن شده است یا خیر چندان راحت نیست. به منظور تشخیص این مطلب شما باید حتما با پزشک کودک مشورت کنید.

چه موقع باید به پزشک مراجعه کرد؟

در مواردی هم لازم است که بیماری کودک کاملا جدی تلقی شود و اگر تا کنون به پزشک متخصص کودکان مراجعه نکرده اید با مشاهده موارد زیر حتما اقدام کنید:

اگر هرگونه شکی در تشخیص وجود داشته باشد.

اگر بیماری با درمان های ساده برطرف نشود.

اگر خون در استفراغ وجود داشته باشد.

اگر کودکتان دچار کم خونی باشد.

اگر سرفه های پایدار یا عفونتهای مکرر تنفسی وجود داشته باشد که به نظر برسد به علت بازگشت مواد از معده به مری هستند.

اگر کودک در وزن گیری مشکل داشته باشد یا از خوردن غذا امتناع کند.

اگر عمل بلع مشکل باشد.

خوشبختانه این موارد نادر هستند، اما اگر در مورد هر یک از آنها نگران هستید به پزشک متخصص کودکان مراجعه کنید. شاید لازم باشد برای تشخیص دقیق و بررسی کامل، آزمایشاتی برای کودک انجام شود. ممکن است پزشک تصمیم بگیرد تا از کودک اندوسکوپی به عمل آورد یا با قرار دادن وسیله ای در انتهای مری، اسیدیته این ناحیه را در طول ۲۴ ساعت اندازه گیری کند.

این اقدامات معمولا برای کودک و متعاقبا برای شما ناراحت کننده خواهد بود، اما گاهی به عنوان آخرین اقدام برای قطعی بودن تشخیص بیماری یا تعیین میزان شدت آن ضروری است.

علل رفلاکس

دلایل زیادی برای بازگشت اسید معده در نوزادان وجود دارد. یکی از دلایل عمده، مصرف بیش از حد مایعات (مثل شیر) و غذاهای غیر جامد نسبت به افراد بزرگسال می باشد.

دومین دلیل شایع، خوابیدن بیش از حد به پشت می باشد که باعث تشدید این حالت می شود.

وجود این دو حالت و قابلیت برگشت سریع مایعات به نسبت جامدات، به دریچه مری فشار وارده می کنند و باعث برگشت اسید می شوند.

در نوزادانی که به پشت می‌خوابند این عارضه تشدید می‌شود، چراکه این وضعیت به دریچه مری فشار آورده و در نتیجه موجب برگشت اسید معده می‌شود.

اگر این عارضه در نوزاد شدید باشد، برای تشخیص بیماری و انجام اقدامات درمانی لازم است که نوع اسید معده نیز مورد آزمایش قرار گیرد

اگرچه رفلاکس یک بیماری است که در وضعیت شدید نیازمند مراقبت و درمان‌های پزشکی است، اما با گذشت زمان و تغییر در شیوه تغذیه و رشد کودک این وضعیت از بین می‌رود.

از دیگر دلایل برگشت اسید می توان به ساختمان معده کودک، عادات غذایی نامناسب، استعمال دخانیات توسط اطرافیان، اضافه وزن و حساسیت های غذایی اشاره کرد.

شرایطی نیز وجود دارد که بازگشت اسید معده را کاهش می دهد از جمله تغییرات عادات غذایی، سرپا نگه داشتن کودک بعداز خوردن شیر و غذا.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 22:58 |  لینک ثابت   • 

شنبه نوزدهم اسفند ۱۳۹۱

7 دلیل گریه شیرخوار

۷ دلیل گریه شیرخوار
كودكان در مسیر رشدونمو جسمی، روحی، حركتی و عاطفی خود با دردها، فشارهای روانی و بی‌مهری والدین روبه‌رو می‌شوند. آنها در واكنش به این دردها عكس‌العملی جز گریه ندارند.
  • قولنج شیرخواران:

یكی از دلایل گریه نوزادان كولیک یا قولنج دوران شیرخوارگی است. اگرچه هنوز علت كولیک نوزادان مشخص نیست ولی مهم این است كه شیرخوار درد دارد و باید به او كمک كرد. حدود ۲۰ درصد شیرخواران به كولیک مبتلا می‌شوند و هنوز معلوم نیست چرا هنگام غروب یا شب گریه می‌كنند. شیرخوار خیلی سخت آرام می‌شود. هنگام گریه پای خود را به سمت شكم می‌برد. گاهی اوقات بی‌قراری نوزاد باعث اذیت و ناراحتی شما می‌شود.
از همكاری و مساعدت دیگران غافل نشوید. نوزاد را به پدر یا مادر خود بسپارید. ماساژ دورانی شكم نوزاد با آرامش توسط پدر بسیار تسكین‌دهنده است. شاید یک موزیک یا یک فنجان چای و قهوه به شما آرامش بدهد تا انرژی خود را احیا كنید. هنوز داروی خاصی برای برطرف كردن كولیک شیرخواران معرفی نشده است اما تجویز روزی ۲ قاشق چایخوری عرق نعناع توصیه می‌شود اگر داروی دیگری مصرف می‌كنید با پزشک خود مشورت كنید.

  • جیغ كشیدن‌:

برخی بر این باورند دلیل احساس عجز و درماندگی در بیان كلمات است. وقتی كودک ۱۸ ماهه شما جیغ می‌كشد چشم‌ درچشم او بیندازید. در آغوش‌اش بگیرید با كلمات محبت‌آمیز او را سرگرم كرده یا با او بازی كنید. اغلب كودكان با این كار آرام می‌شوند. گاهی در مسیر تكامل تكلم كودكان ممكن است اختلالات شنوایی نیز باعث جیغ كشیدن كودک شود، پس با شنوایی‌سنج صحبت كنید.

  • گرسنگی:

شیرخواران معمولا یک ساعت بعد از تغذیه با شیر مادر ناآرامی می‌كنند. این ناآرامی ممكن است به خاطر گرسنگی باشد.

  • صداهای بیش از اندازه بلند:

صداهای بیش از اندازه بلندمانند تلفن، تلویزیون، نور خیره‌ كننده، حضور در اجتماعات یا میهمانی‌ها آرامش شیرخوار را مختل می‌كند حتی محصورشدن بین كوهی از اسباب‌بازی‌ نیز می‌تواند برای نوزاد ایجاد تنش كند.

  • شیرخواران تنش و مشاجره والدین را احساس می‌كنند:

این موضوع باعث نگرانی و بی‌قراری آن ها می‌شود. بهتر است مشاجرات خانوادگی به بعد از خواب او موكول شود.

  • قرار گرفتن بیش از اندازه در یك وضعیت ثابت:

قرار گرفتن بیش از اندازه در یک وضعیت ثابت روی صندلی یا گوشه‌ای از اتاق می‌تواند سبب خستگی و كسالت شیرخوار شود. او را حركت داده و نوازش كنید. گاهی اوقات شیرخواران عادت به گردش با اتومبیل دارند و در ماشین به خواب می‌روند و آرامش می گیرند. در این صورت اگر فرصت این كار را ندارید لااقل با او صحبت كنید. آواز و شعر بخوانید. كودكان از بودن در كنار شما لذت می‌برند.

  • درجه حرارت مناسب اتاق:

درجه حرارت مناسب اتاق شیرخواران ۲۵ تا ۲۶ درجه است. چنان چه شیرخوار پوشش نامناسب داشته باشد چون تنظیم درجه حرارت بدنش تكامل نیافته در مواقع گرما و سرما بی‌قراری می‌كند. با توجه به این نكته به آرامش كودک كمک كنید.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 22:53 |  لینک ثابت   • 

سه شنبه پانزدهم اسفند ۱۳۹۱

بونيون (كج شدن شست پا به سمت انگشتان ديگر پا)

bunion


   بونيون (كج شدن شست پا به سمت انگشتان ديگر پا) عبارت‌ است‌ از وجود يك‌ زايده‌ استخواني‌ (بونيون‌) در لبه‌ خارجي‌ مفصل‌ قاعده‌ شست‌ پا كه‌ باعث‌ كج‌ شدن‌ آن‌ به‌ سمت‌ ديگر انگشتان‌ پا مي‌شود. اين‌ مشكل‌ در خانم‌ها سه‌ برابر شايعتر از آقايان‌ است‌.   علايم‌ شايع‌ كج‌ شدن‌ شست‌ پا به‌ سمت‌ ديگر انگشتان‌ پا به‌طوري‌ كه‌ ممكن‌ است‌ روي‌ انگشت‌ دوم‌ و گاهي‌ سوم‌ پا برود.
ضخيم‌ شدن‌ پوست‌ روي‌ زايده‌ استخواني‌ قاعده‌ شست‌ پا
گاهي‌ تجمع‌ مايع‌ زير پوست‌ ضخيم‌ شده‌
درد و خشكي‌ پا   علل‌ رشد غيرطبيعي‌ يا وارد آمدن‌ نيرو به‌ نحوي‌ كه‌ شست‌ پا روي‌ انگشتان‌ ديگر پا برود.    عوامل‌ افزايش‌دهنده‌ خطر سابقه‌ خانوادگي‌ مشكلات‌ پا (ضعف‌ ارثي‌ در مفصل‌ قاعده‌ شست‌ پا)
آرتريت‌
پوشيدن‌ كفش‌هاي‌ پاشنه‌بلند و نوك‌باريك‌، كه‌ باعث‌ به‌ هم‌ فشرده‌ شدن‌ انگشتان‌ پا روي‌ يكديگر مي‌شود.    پيشگيري‌ هر روز نرمش‌ كنيد تا عضلات‌ پا در وضعيت‌ مناسبي‌ باشند.
از كفش‌هاي‌ نوك‌پهن‌ كه‌ اندازه‌ پا نيز باشد استفاده‌ كنيد. از پوشيدن‌ كفش‌هاي‌ پاشنه‌بلند يا كفش‌هايي‌ كه‌ انگشتان‌ پا در آنها در وضعيت‌ طبيعي‌ خود قرار نمي‌گيرند خودداري‌ كنيد.    عواقب‌ مورد انتظار معمولاً با درمان‌ و رعايت‌ نكات‌ پيشگيري‌ براي‌ جلوگيري‌ از عود معالجه‌ مي‌شود.    عوارض‌ احتمالي‌ عفونت‌ زايده‌ استخواني‌، به‌خصوص‌ در افراد ديابتي‌
التهاب‌ و تغييرات‌ التهابي‌ در ساير مفاصل‌ به‌ علت‌ اشكال‌ در راه‌ رفتن‌، كه‌ باعث‌ وارد آمدن‌ استرس‌ غيرطبيعي‌ روي‌ پا، مفصل‌ ران‌، و ستون‌ فقرات‌ مي‌شود.    درمان‌    اصول‌ كلي‌ قبل‌ از خواب‌، شست‌ پا را با يك‌ لايي‌ نرم‌ از ساير انگشتان‌ پا جدا كنيد.
يك‌ پوشش‌ ضخيم‌، چسبنده‌ و حلقوي‌شكل‌ دور و روي‌ زايده‌ استخواني‌ ببنديد.
در كفش‌ خود از قوس‌هاي‌ مخصوص‌ استفاده‌ كنيد تا فشار از روي‌ زايده‌ استخواني‌ برداشته‌ شود.
جراحي‌ براي‌ برداشتن‌ زايده‌ استخواني‌ و تصحيح‌ وضعيت‌ استخوان‌ها   داروها معمولاً دارويي‌ براي‌ اين‌ حالت‌ لازم‌ نيست‌ مگر اينكه‌ عفونت‌ ايجاد شود.    فعاليت‌ اگر جراحي‌ لازم‌ باشد، فعاليت‌هاي‌ خود را تدريجاً پس‌ از آن‌ از سر گيريد. تا زمان‌ التيام‌ محل‌ عمل‌ جراحي‌، روي‌ پاشنه‌ راه‌ برويد. پاي‌ تخت‌ را بلند كنيد تا تورم‌ كاهش‌ يابد.    رژيم‌ غذايي‌ هيچ‌ رژيم‌ خاصي‌ توصيه‌ نمي‌شود.    در اين‌ شرايط‌ به‌ پزشك‌ خود مراجعه‌ نماييد اگر شما يا يكي‌ از اعضاي‌ خانواده تان دچار چنين‌ مشكلي‌ هستيد به‌ نحوي‌ كه‌ در فعاليت‌هاي‌ عادي‌ شما اختلال‌ ايجاد كرده‌ باشد.
اگر پس‌ از درمان‌ طبي‌ يا جراحي‌، علايم‌ عفونت‌، مثل‌ تب‌، ورم‌ ناحيه‌، و درد به‌ هنگام‌ لمس‌ ناحيه‌، بروز كنند
نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:52 |  لینک ثابت   • 

سه شنبه پانزدهم اسفند ۱۳۹۱

بیماری سل چیست ؟

سل یک بیماری عفونی واگیر می باشد . بیماری سل از سال های بسیار دور وجود داشته و افراد بسیار مشهوری نیز در دنیا به این بیماری مبتلا شده اند. این بیماری از قدیم در کشور ما شناخته شده بود. در گذشته به اشتباه تصور می کردند که نفرین کسی و یا شدت غم و غصه علت اصلی ابتلا به بیماری سل است .در کتاب های غربی به این بیماری توبرکولوز (Tuberculosis) و به اختصار «تی بی» (TB) گفته می شود.
بیماری سل یکی از مهمترین بیماریهای عفونی قرن حاضر می باشد که توانائی درگیر نمودن کلیه ارگان های بدن را دارد ولی ریه ها بیشتر به سل مبتلا می شوند.
از سال 1982 همه پزشکان دنیا معتقد بودند که این بیماری تا سال 2000 کنترل و بحث آن فقط محدود به کتب پزشکی خواهد بود، ولی این امید ده سال بیشتر به طول نیانجامد، به طوری که در سال 1993 این بیماری از طرف سازمان بهداشت جهانی به عنوان یک فوریت جهانی اعـــــلام می گردد.
بروز 10 میلیون مورد جدید سل و درمان تنها دو سوم از آنها که متأسفانه در بیش از 50 درصد موارد درمان ناقص بوده ، عمق فاجعه را در این سالها نشان می دهد.
بروز سه همه گیری از این بیماری در دو دهه اخیر دور نمای کنترل این بیماری را در آینده نزدیک بسیار مبهم نشان می دهد. ایجاد همه گیری بیماری ایدز و متعاقب آن سل مقاوم به دارو ، جهان کنونی را با تمام پیشرفت های عظیم در علم پزشکی از نظر کنترل بیماری سل ، بیش از یک قرن به عقب برگردانده است . امروزه در دنیا هر ساله بیش از 8 میلیون نفر به این بیماری مبتلا می شوند و تاکنون یک سوم مردم جهان بدون آنکه احساس بیماری کنند به میکروب این بیمــــــــــاری آلوده شده اند.

عامل بیماری سل چیست ؟

میکروبی میله ای شکل (شبیه مداد) و بسیار کوچک به اندازه 000003/0 متر وارد بدن شما شده که تنها توسط میکروسکوپ دیده می شود. به این میکروب میله ای شکل «باسیل سل» می گویند . باسیل سل چون بسیار کوچک می باشد ، به راحتی در هوا شناور می ماند . چون عامل این بیماری میکروب می باشد ، لذا ممکن است این بیماری از شما به افراد سالم منتقل گردد.

سل چگونه از بیمار به فرد سالم منتقل می شود ؟

میکروب سل به صورت ذرات ریز وارد هوا شده و نظیر سرماخوردگی منتقل می شود . این ذرات در صورتی که مبتلا به سل ریوی باشید توسط سرفه ،عطسه ، صحبت ، خنده و یا فریاد شما ، ایجاد و در هوا پخش می شوند . یک سرفه می تواند 3000 ذره میکروبی وارد هوا نماید و 5 دقیقه صحبت کردن نیز همین تعداد ذره تولید می کند و عطسه نیز تعداد بیشتر ایجاد می نماید. این ذرات میکروبی چون بسیار کوچک هستند ، در هوای موجود در هر فضای بسته برای مدت طولانی می توانند به طور معلق باقی بمانند. میکروب سل در خلط کاملاً خشک شده و یا در گرد و غبار معلق پس از 8 تا 10 روز از بین می رود. این میکروب در خاک سرد و سایه دار حداقل 6 ماه زنده مانده و در خلط در حال پوسیدن و تجزیه ، هفته ها و ماهها مقاومت دارد. لذا هوای اطاق آلوده شده به میکروب سل توسط شما ، می تواند حتی در زمان غیاب شما نیز موجب انتقال بیماری گردد.
زمانی که فرد سالم در هوای آلوده به این ذرات میکروبی تنفس کند، میکروب سل را وارد ریه خود کرده و این میکروب خود را در عرض 48 ساعت به نقاط مختلف بدن می رساند. ولی بعد از آن بدن دفاع کرده و اجازه گسترش و فعالیت را به میکروب سل نمی دهد.جهت انتقال بیماری سل ، تماس های طولانی و ورود تعداد زیاد میکروب سل نیاز است .انتقال میکروب سل از شما به اطرافیان بستگی به سه عامل واگیر بودن بیماری سل شما ، محیطی که تماس در آن اتفاق می افتد و مدت زمان تماس دارد. بهترین راه برای توقف انتقال، دوری شما از اطرافیان و شروع درمان دارویی می باشد.
شروع درمان دارویی در کاهش انتقال بیماری بسیار موثر می باشد به طوری که واگیری بیماری سل شما را سریعاً بعد از دوهفته از شروع درمان حتی در صورت مثبت بودن آزمایش خلط شما کاهش داده و در طول زمان مصرف دارو ادامه خواهد داد.
افرادی که به مدت طولانی در تماس نزدیک با بیماران مسلول واگیر می باشند بیشترین میزان خطر ابتلاء به سل را دارا هستند.
تماس نزدیک بیمار معمولاً با اعضای خانواده، هم اطاقی ، دوستان و همکاران رخ می دهد. این افراد به دلیل تماس با میکروسکوپ سل، در معرض خطر ابتلاء به عفونت سل می باشند.
مکان های پرازدحام ، کوچک ، سربسته ، کم نور ، بدون تهویه مناسب و مرطوب بهترین شرایط را برای تسهیل انتقال عفونت ایجاد می کنند.
تابش مستقیم آفتاب در عرض 5 دقیقه باسیل سل را از بین می برد. لذا در کشورهای گرمسیر تماس مستقیم اشعه آفتاب روش مناسبی برای از بین بردن میکروب سل است . به همین دلیل گسترش و سرایت بیماری بیشتر در خانه ها یا کلبه های تاریک اتفاق می افتد.

آیا تمام افرادی که با میکروب سل آلوده شده اند به این بیماری مبتلا می شوند ؟

خیر. ورود میکروب سل به ریه ها مساوی با ابتلاء به سل نیست ، چون سیستم ایمنی بدن در مقابل این میکروب دفاع کرده و اطراف آن را یک دیواره محکم دفاعی کشیده و آن را غیرفعال و خفته می کند . لذا در این حالت در اکثر موارد فرد حتی متوجه ورود میکروب به بدن خود و این دفاع بدن در ریه های خود نمی شود. به خاطر همین است که تاکنون یک سوم مردم به این میکروب آلوده شده اند ولی خود از این موضوع اطلاع ندارند.
تنها در 10% موارد این دیواره دفاعی به دلائل مختلف تخریب شده و میکروب های خفته و غیرفعال سل بیدار شده و شروع به تکثیر می کنند . در این زمان به دلیل فعالیت شدید میکروب سل بیمار دچار علائم بیماری سل می شود و در این مرحله به این فرد «بیمار مسلول» می گویند . پس فرد آلوده شده به میکروب سل (عفونت یافته) بیمار نبودهو کاملاً سالم می باشد. این فرد حتی میکرووب سل به دیگران منتقل نمی کند و احساس ناخوشی نیز نمی کند . رادیوگرافی ریه این افراد نیز کاملاً طبیعی خواهد بود. ولی این افراد تست پوستی سل (تست توبرکولین) مثبت دارند.

چه افرادی بیشتر ممکن است مبتلا به سل شوند؟

گروهی ازافراد جامعه نسبت به دیگران بیشتر در معرض ابتلا به بیماری سل هستند .این گروه از افراد را می توان به دو دسته تقسیم کرد، یک گروه افرادی هستند که بیشتر در معرض تماس با میکروب و گرفتن عفونت سل هستند و گروه دیگر افرادی را شامل میشوند که دچـــار عفونت شده اند و شانس بیشتری برای ابتلا به بیماری دارند.

گروه اول شامل :

  • فرد در تماس نزدیک و مستمر با بیمار مبتلا به سل ریوی واگیر
  • جوامع کم درآمد با خدمات بهداشتی ضعیف
  • اشخاص متولد شده در مناطقی از جهان که بیماری سل شایع می باشد.
  • افرادی که به مدت طولانی در مراکز خاص نگهداری می شوند (نظیرزندان ها و آسایشگاه های سالمندان ، پناهگاهها و …)
  • افراد معتاد به مواد مخدر تزریقی
  • گروههای دیگری از افراد جامعه که شیوع بالای بیماری سل دارند (نظیر کارگران مهاجر از کشورهای با شیوع بالا یا افراد بی خانمان)
  • افرادی که تماس شغلی با بیماران مبتلا به سل دارند

گروه دوم شامل :

  • افراد مبتلا به عفونت HIV (ایدز).
  • افرادی که در دوسال اخیر مبتلا به عفونت سل شده اند.
  • افرادی که معتاد به مواد مخدر تزریقی هستند.
  • افرادی که سابقه درمان ناکافی سل دارند.
  • افرادی که در موقعیت های خاص طبی نظیر موارد زیر هستند :
  • دیابت (بیماری قند)- بیماری سیلیکوز
  • درمان طولانی با داروهای کورتن
  • مصرف داروهای پیوند اعضاء (کاهنده سیستم ایمنی)
  • سرطان سر و گردن
  • سرطان خون و غدد لنفاوی
  • نارسائی مزمن کلیوی
  • پائین بودن وزن بدن (10% یا بیشتر زیر میزان ایده آل)
  • عفونت HIV(ایدز)، معتادان به مواد مخدر تزریقی ، عفونت در دو سال اخیر با میکروب سل
  • افراد مبتلا به دیابت (بیماری قند) 2 تا 4 برابر افراد عادی مستعد به پیشرفت عفونت ســـل می باشند. بخصوص بیماران دیابتی وابسته به انسولین که به خوبی کنترل نمی شوند بیشتر در معرض خطر هستند. 

سل کدام عضو بدن را مبتلا می کند و انواع آن کدام است ؟

این بیماری قادر است تمام اعضای بدن را مبتلا کند . بیشترین عضوی که در بدن مبتلا می شود ریه ها (شش ها) می باشند . لذا سل ریوی شایعترین نوع سل است. در صورتی که سل اعضای دیگر بدن را به جز ریه ها درگیر کند به آن سل خارج ریوی گفته شده که تحت نام همان عضو درگیر نامیده می شود. نظیر سل غدد لنفاوی یا سل استخوان یا سل ادراری یا سل مغز (مننژیت سلی) و غیره و …

انواع سل ریوی کدام است ؟

در سل ریوی اغلب خلط ایجاد می شود. اگر در آزمایش میکروسکوپی خلط بیمار میکروب سل مشاهده شد به آن سل ریوی خلط مثبت و اگر میکروب سل مشاهده نشود به آن سل ریوی خلط منفی می گویند .

آیا تمام انواع سل مسری بوده و به اطرافیان منتقل می شود؟

خیر . تنها بیمار مبتلا به سل ریوی خلط مثبت می تواند میکروب را در هوا پخش کرده و بیماری را به اطرافیان منتقل نماید. لذا در اکثر موارد سل ریوی خلط منفی و انواع سل خارج ریوی مسری نبوده و به دیگران منتقل نمی شوند.

بیماری افراد مبتلا به سل ریوی خلط مثبت تا چه زمانی به اطرافیان سرایت می کند؟

بیماری این افراد از زمانی که دچار سرفه و خلط شده اند تا 2 هفته از شروع درمان دارویی ضد سل برای اطرافیان خطر سرایت دارد. بعد از آن این افراد هیچگونه خطری برای اطرافیان ندارند.

علائم انواع سل کدام است ؟

بیماری سل خود را به هر شکل ممکن است نشان دهد. در کشور ما که این بیماری شیوع نسبتاً زیادی دارد در بسیاری از موارد در تشخیص بیماری ، باید سل را به خاطر داشت . بیماری سل ممکن است شبیه بیماریهای دیگر تظاهر نماید. این تظاهرات ممکن است شبیه بیماریهای دیگر نظیر ذات الریه برونشیت ، آبسه ریوی ، سرطان و عفونت های قارچی باشد.
بیمار مبتلا به بیماری سل می تواند دارای علائم عمومی ، ریوی یا وابسته به ارگان های دیگر بدن و یا ترکیبی از این موارد باشد.

علائم و نشانه های عمومی

بیماری سل معمولاً ایجاد علائم بیماری می نماید ، ولی بسیاری از بیماران حتی آنهایی که بیماری پیشرفته دارند، علائم خفیف و آهسته ای داشته که ممکن است به طور معمول در نظر گرفته نشود. تعدادی از بیماران مبتلا به سل خارج ریوی نیز در حقیقت ممکن است بدون علامت باشند. معمولاً بایددر بیماران یا افراد بدون علامت که علائم خفیف یا غیرواضح دارند، از طریق بررسی سابقه تماس، رادیوگرافی غیرطبیعی ریه ، واکنش مثبت تست سل و یا کشت مثبت میکروب سل پی به بیماری برد. تعدادی از بیماران ممکن است در ابتدا برای مدت چند هفته تا چند ماه احساس خستگی ، بی اشتهایی ، کاهش وزن ، ضعف عمومی ، تعریق شبانه بخصوص در نیمه فوقانی بدن ، قاعدگی نامنظم یا تب های خفیف نمایند. این علائم و نشانه ها اغلب در زمان فعالیت کاری شدید یا استرس های هیجانی تشدید می گردند.
سل در بیماران دیگر ممکن است به صورت یک بیماری تب دار حاد، به همراه لرز و علائم عمومی شبیه آنفولانزا بروز نماید. در این حالت بیماران تا زمانی که احساس می کنند ، این علائم مربوط به یک عفونت ساده نظیر سرماخوردگی بوده و خودبخود برطرف می شود ، به پزشک مراجعه نمی نمایند. علائم حاد ممکن است طولانی و مزمن شوند.
گاهی اوقات علائم عمومی غیراختصاصی به صورت تب بدون علت مشخص ، تنها تظاهرات بیماری سل می باشد. برای تشخیص معمولاً یک سری بررسی های تخصصی نظیر رادیوگرافی و تصویرنگاری های متعدد از قفسه سینه ، نمونه برداری از ضایعات ، کشت از نمونه های ریه ، پرده ریه و قلب، کبد و صفاق انجام می شود که ممکن است بیانگر نتایج غیرطبیعی باشد.
در بعضی از مواقع نمونه برداری و کشت مغز استخوان و حتی جراحی شکم برای تشخیص لازم می گردد.

علائم و نشانه های سل ریوی و پرده ریه

سل ریوی به طور مشخص همواره با یک سرفه مختصر آغاز می شود. این علامت به طور آهسته در بیش از سه هفته شدت یافته منجربه تولید خلط چسبنده یا چرکی می گردد. در برخی از موارد رگه های خونی در خلط وجود دارد. گاهی اوقات یک درد مبهم و یا شدید در قفسه سینه احساس می شود. تنگی نفس شایع نیست اما معمولاً وجود آن بیانگر درگیری شدید ریه ها ، تجمع مایع فراوان در فضای پرده های ریه و یا همراهی با بیماریهای قلبی ریوی دیگر می باشد . تعدادی از بیماران علائم خود را شبیه علائم و نشانه های آنفولانزا و سرماخوردگی شدید نظیر سرفه های خلط دار، تب ، لرز ، درد عضلانی و تعریق ، برونشیت حاد یا ذات الریه تجربه می نمایند.
جمع شدن آب در ریه معمولاً یک طرفه است و ممکن است همراه درد قفسه سینه با کیفیت خرد کننده باشد. بسیاری از بیماران مبتلا به این نوع سل که به آن سل پرده ریه می گویند ، علائم عمومی مختصر دارند.

علائم و نشانه های سل خارج ریوی

1- سل غدد لنفاوی :

بیماری سل ممکن است هر یک از غدد لنفاوی بدن را درگیر نماید . سل عدد لنفاوی گردن و فوق ترقوه شایع می باشد. علائم شامل بزرگی غدد لنفاوی و یا احتمالاً خروج چرک از ضایعه می باشد. معمولاً بیمار به دلیل ایجاد یک توده در گردن سریعاً متوجه آن شده و جهت تشخیص مراجــعه می نماید. تخلیه خود بخودی از این غدد ممکن است دیده شود. جهت آزمایش تشخیص می توان از مایع چرکی کشیده شده توسط سوزن یا نمونه برداری جراحی و یا مایع تخلیه شده از محل خروج چرک استفاده کرد .

2- سل ادراری تناسلی :

به دنبال یافته هایی نظیر عفونت عود کننده ادراری با کشت منفی از نظر میکروب های بیماریزای شایع ، وجود بدون دلیل خون در ادرار، تب های عود کننده بدون منشأ مشخص یا شواهدی در عکس کلیه ها دال بر علائم غیرطبیعی در لگنچه های ، لگن ، میزراه یا مثانه بخصوص اگر نواحی متعددی از درگیری وجود داشته باشد، باید سل ادراری تناسلی را در نظر گرفت . مردان ممکن است بیماری را به صورت یک برجستگی تسبیح مانند در مجرای برنده اسپرم در لمس، مجرای ترشحی در کیسه بیضه یا سفتی پروستات تجربه نمایند. در زنان ممکن است تظاهرات به صورت قاعدگی نامنظم یا قطع کامل آن، بیماریهای التهابی لگن یا نازائی باشد.
تشخیص به طور معمول توسط کشت های مکرر از نمونه های اولین ادرار صبحگاهی یا براساس آزمایش های کشت و بافت شناسی از نمونه های آسیب شناسی به دست می آید.

3- سل استخوان و مفاصل :

درگیری استخوانی معمولاً به صورت التهاب مفاصل و عفونت استخوان دیده می شود . تب و درد موضعی در درگیری استخوان شایع می باشد. مهره های تحتانی قفسه سینه و مفاصلی که وزن زیادی را تحمل می نمایند معمولاً درگیر می گردند. در برخی از موارد این ضایعات در عکس برداری های معمولی نیز دیده نمی شود. نیمی از این بیماران سابقه درگیری ریوی نیز ندارند. بیماری استخوانی سل اکثراً در سنین کهولت دیده می شود.

4- سل مغز و اعصاب :

رفتار غیرطبیعی ، سردرد و تشنج نشان دهنده مننژیت سلی می باشد و اکثراً به دلیل انتشار خونی ایجاد می شود. مننژیت اکثراً در نوزادان و کودکان کم سن و سال به صورت نخستین عارضه اولین عفونت سلی دیده شده ، اما ممکن است در هر گروه سنی دیگر نیز رخ دهد.

5- سل صفاق (روده بند):

سل شکمی یا صفاق خود را به صورت تجمع آب در محوطه شکم و تب نشان داده و گاهی اوقات در لمس شکم حالت خمیری شکل داشته و یا حاوی توده خواهد بود .

6-سل منتشر (ارزنی):

انتشار خونی (سل ارزنی) می تواند در هر سنی رخ دهد . بیماری ممکن است به صورت حاد به همراه تب، تنگی نفس و سیاهی انتهای دست و پا و لبها بروز نموده و یا به صورت یک بیماری مزمن به همراه علائم عمومی خود را نشان دهد.

تشخیص بیماری سل چگونه است ؟

تشخیص بیماری سل ریوی در قدم اول در افراد مشکوک (بیش از سه هفته سرفه داشته و یا خلط خونی دارند) سه نوبت آزمایش خلط می باشد.

در آزمایشگاه سل با بررسی خلط در زیر میکروسکوپ می توانند میکروب سل را مشاهده نمایند. اگر میکروب سل در آزمایش خلط مشاهده نشد آنگاه پزشک با عکس برداری (رادیوگــرافی) از ریه های بیمار می تواند پی به وجود بیماری سل در بیمار ببرد.انواع سل دیگر را می توان با آزمایش ادرار ،آب جمع شده در ریه ها و یا شکم و نمونه برداری از غدد لنفاوی و دیگر ضایعات شناسایی کرد.

برای آزمایش خلط چه باید کرد؟

ترشحات بینی و بزاق خلط نبوده بلکه خلط عبارت است از موادی که از ریه ها بعد از یک سرفه عمیق خارج می شود . شما می توانید راهنمایی لازم را در خصوص چگونگی جمع آوری نمونه خلط از مسئولین آزمایشگاه بپرسید . افرادی که مشکوک به سل ریوی می باشند باید حداقل سه آزمایش بر روی نمونه خلط انجام دهند. بهتر است که این سه نمونه خلط به شکل سه نمونه خلط صبحگاهی در سه روز متفاوت جمع آوری گردد.

باید از تحویل ترشحات بینی ، گلو و یا بزاق که نمونه های نامناسب می باشند پرهیز نمایید.توصیه می شود مراحل زیر را جهت تهیه یک نمونه خلط خوب به ترتیب زیر انجام دهید :

1- نظافت و شستشوی دهان توسط آب جوشیده سرد شده
2- رفتن به فضای باز مثلاً حیاط و بدور از افراد دیگر
3- تنفس عمیق سه بار پشت سرهم
4- بعد از سومین تنفس عمیق ، سرفه محکم و سعی در خارج کردن خلط از عمق ریه ها
5- خروج خلط به اندازه یک قاشق مرباخوری در داخل ظرف تحویلی توسط آزمایشگاه
6- ماندن در فضای باز تا زمانی که سرفه متوقف گردد.
در صورتی که نمی توانید خلط خود را خارج نمایید تنفس بخار آب و شربت های خلط آور ممکن است در تحریک تولید خلط موثر باشند. در این حالت چندین تنفس طبیعی در بخار مرطوب انجام داده ، سپس یک دم عمیق کشیده و سرفه محکم نمایید ، سپس خلط خود را پس از خارج کردن از عمق ریه به داخل ظرف جمع آوری نمونه بریزید.
معمولاً جهت جمع آوری نمونه خلط توسط سرفه های عمیق 15 دقیقه زمان لازم است . به دلیل این که ایجاد خلط از این طریق بسیار آبکی و نظیر بزاق می باشد باید در این رابطه به آزمایشگاه تذکر لازم را بدهید.
نمونه خلط باید در ظروف مورد اطمینان که توسط آزمایشگاه در اختیار شما گذاشته شده جمع آوری نمایید . مشخصات شما و تاریخ جمع آوری باید بر روی بدنه آن الصاق شده باشد . ظرف را در یک کیسه پلاستیکی تمیز قرار داده و آن را سریعاً به آزمایشگاه برسانید. نمونه های خلطی که بیش از 24 ساعت نگهداری شده اند مناسب نیستند.

برای آزمایش ادرار چه باید کرد ؟

ابتدا باید محل خروج ادرار را با آب و صابون به خوبی شستشو دهید . نمونه وسط ، اولین ادرار صبحگاهی جهت آزمایش مناسب می باشد. معمولاً حداقل 3 نمونه ادرار صبحگاهی در سه روز متفاوت در ظروف استریل جداگانه توصیه شده توسط آزمایشگاه ، جهت بررسی وجود میکروب سل نیاز می باشد . به دلیل این که آنتی بیوتیک ها باعث مهار رشد میکروب سل در ادرار می شوند ، مناسب است که بیمار قبل از دادن نمونه آنتی بیوتیک مصرف نکرده باشد.
نمونه هایی که کمتر از 40 میلی لیتر بوده و یا بیش از 24 ساعت نگهداری شده باشند برای کشت مناسب نخواهند بود .

آیا بیماری سل درمان پذیر است ؟

بلی . اگر شما نکات درمانی توصیه شده در این کتاب را به خوبی رعایت نمایید، خوشبختانه امروزه با داروهای موجود در بازار نزدیک به 100% بهبودی کامل پیدا می نمایید . اکثر داروهای ضد سل خوراکی بوده و نیازی به بستری شدن در بیمارستان ندارد.
شما می توانید در منزل داروهای خود را مصرف کرده و بعد از مدت کوتاهی به کار قبلی خود بازگردید.
اصولی را که باید در درمان دارویی بیماری سل خود رعایت نماییم تا بهبودی یابیم کدامند ؟
1- حتماً تمام انواع داروهای تجویز شده را مصرف نمایید.
2- از کم و زیاد کردن خودسرانه مقدار هر یک از داروها با هر بهانه ای پرهیز نمایید.
3- نظم در مصرف داروها را رعایت نمایید و آنها را به همان روشی که توسط مسئولین مربوطه توصیه شده مصرف نمایید (مثلاً اگر باید داروها را هر روز مصرف نمایید آن را حتماً رعایت نمایید)
4- طول دوره درمانی را که حداقل 6 ماه است ، کاملاً رعایت نمایید و مصرف داروها را به بهانی اینکه بهبودی حاصل کرده و دیگر نیازی به ادامه داروها نیست ، بطور خودسرانه قطع نکنید.

اگر اصول درمان سل را رعایت نکنیم چه اتفاقی ممکن است بیفتد؟

اگر شما حتی یکی از موارد ذکر شده در بالا را رعایت نکیند ، تعدادی از میکروب های سل زنده مانده و در نقاط دور دست ریه ها پنهان می شوند . این میکروب های زنده قوی تر شده و نسبت به داروهای ناقص مصرف شده مقاومت پیدا می کنند . بطوری که این میکروب ها بسیار خطرناکتر و کشنده تر از میکروب های معمولی سل خواهند بود. این میکروب های قوی در زمان کوتاهی تکثیر پیدا کرده و فرد را مجدداً دچار بیماری می کنند . با این تفاوت که این بار مبتلا به بیماری سل مقاوم به داروها شده و داروهای قبلی در مورد او دیگر موثر نبوده و به دلیل نبودن داروی دیگر ضد سل، محکوم به مرگ خواهد بود. لذا رعایت نکات فوق و عدم سهل انگاری در این رابطه بخصوص برای بیماران مسلول ریوی جنبه حیاتی دارد. متأسفانه این بیماران علاوه بر ابتلای مجدد ، اطرافیان خود را به سلی مبتلا خواهند ساخت که هرگز درمان نمی شوند . لذا مسئولیت اطرافیان بیمار، در رعایت نکات درماین بیمار خود ، برای حفظ سلامت ایشان نیز بسیار حائز اهمیت می باشد.
مسئولین جهت رعایت اصول درمانی توسط بیمارانی که ممکن است این نکات را رعایت نکنند چه تمهیداتی در نظر گرفته اند ؟
برای اینکه احتمال عدم رعایت یکی از این اصول توسط شما به حداقل برسد، مسئولین بهداشتی یک ناظر درمانی را برای نظارت بر مصرف داروها ، به شما توصیه می کنند.
ناظر بهداشتی درمان شما ، زمان معینی را در روز مشخص می کند که در آن ساعت شما باید به مرکز بهداشتی نزدیک منزل خود بطور روزانه مراجعه کرده و داروی خود را در مقابل این ناظر بهداشتی مصرف نمایید . در برخی مواقع ممکن است ناظر به محل سکونت شما آمده و داروهای همان روز را به شما داده تا در مقابل او بلع نمایید. به این روش «درمان کوتاه مدت با نظارت مستقیم» و یا به اختصار داتس (DOTS) می گویند .

درمان بیماری سل چگونه است ؟

اگر شما قبلاً به دلیل ابتلاء به بیماری سل داروهای ضد سل مصرف نکرده اید ، به مدت حداقل 6 ماه ، از 4 نوع داروی خوراکی مخصوص درمان سل که به صورت قرص و کپسول می باشند ، برای شما تجویز خواهند کرد . این داروها را شما می توانید به راحتی با نظارت یک فرد دیگر استفاده نمایید . لذا نیازی به بستری شدن در بیمارستان و یا آسایشگاه نخواهد بود.
در صورتیکه شما قبلاً به دلیل ابتلا به بیماری سل به مدت 6 ماه داروهای ضد سل مصرف کرده باشید ، برای شما به مدت حداقل 8 ماه ، از 5 نوع داروی مخصوص درمان سل که به صورت خوراکی و تزریق می باشند ، تجویز خواهند کرد .
ممکن است در ابتدا تعداد زیاد داروها که ممکن است به حدود نه تا ده قرص و کپسول در روز برسد، کمی برای شما غیر منتظره و ناراحت کننده بنظر آید ، ولی این نکته را باید درنظر داشت که استفاده از تمام آنها برای بهبودی شما لازم بوده و تاکنون بسیاری از بیماران به راحتی همین تعداد دارو را روزانه مصرف کرده و بهبودی کامل یافته اند.

اسامی داروهای ضد سل کدام است ؟

قوی ترین داروی ضد سل «ایزونیازید» نام دارد که به صورت قرص سفید رنگ در دواندازه کوچک و بزرگ ساخته می شود.قرص کوچک یکصد میلی گرمی بوده و قرص بزرگتر سیصد میلی گرمی است .این دارو تنها در بیماری سل استفاده می شود. بر روی یک طرف قرص بزرگ حروف لانین d.P مشاهده می شود.حداکثر میزان مصرف این قرص که توسط پزشک و یا مسئولین بهداشتی برای افراد 60 کیلوگرم وزن تجویز می شود یک قرص بزرگ (300 میلی گرمی) بطور روزانه است .این قرص را باید همراه دیگر داروهای ضد سل یک ساعت قبل و یا 2 ساعت بعداز غدا با آب مصرف کرد. قرص و یا شربت های سفید رنگ ضد اسید معده (آنتی اسید) که حاوی آلمیــنیوم می باشند نباید در زمان مصرف داروهای ضد سل بخصوص ایزونیازید استفاده نمود، چون موجب می شود اثر داروی ضد سل کاهش یابد.
داروی قوی دیگر ضد سل «ریفامپین» نام دارد که به صورت کپسول تمام قرمز و یا دو رنگ قرمز و آبی و قطره در ایران وجود دارد.کپسول قرمز سیصد میلی گرمی و کپسول دو رنگ یکصد و پنجاه میلی گرمی می باشد.این دارو در بیماری های دیگر نیز مصرف می شود. حداکثر میزان مصرف این کپسول که توسط پزشک و یا مسئولین بهداشتی برای افراد بالای 60 کیلوگرم وزن تجویز می شود دو کپسول قرمز رنگ (300 میلی گرمی) بطور روزانه است . این کپسول را باید همراه دیگر داروهای ضد سل یک ساعت قبل و یا 2 ساعت بعد از غذا با آب مصرف کرد. این کپسول موجب نارنجی رنگ شدن ادرار، لباس زیر و ترشحات بدن و یا لنز چشمی می شود.
داروی دیگری که در درمان سل مصرف می شود «اتامبوتول» است که به صورت قرص خاکستری رنگ با طرفین کمی محدب و برجسته (400 میلی گرمی) در ایران ساخته می شود.این دارو تنها در بیماری سل استفاده می شود. حداکثر میزان مصرف این قرص که توسط پزشک و یا مسئولین بهداشتی برای افراد بالای 60 کیلوگرم وزن تجویز می شود 3 یا 4 قرص (400 میلی گرمی) بطور روزانه است . این قرص را باید همراه دیگر داروهای ضد سل یک ساعت قبل و یا 2 ساعت بعد از غذا با آب مصرف کرد.
داروی ضد سل دیگر «پیرازینامید» بوده که به صورت قرص سفید رنگ (500 میلی گرمی) در ایران موجود است . این قرص از نظر اندازه و ظاهر شبیه قرص بزرگ (سیصد میلی گرمی) ایزونیازید می باشد. به همین دلیل در برخی موارد به اشتباه این دو دارو به جای هم مصرف می شوند و موجب عوارض بسیار خطرناک خواهند شد. لذا توصیه می شود در مصرف این دو دارو دقت کافی نمایید . تنها اختلاف ظاهری این دو دارو بر روی نوشته لاتین d.P بر روی یک طرف قرص ایزونیازید می باشد . بطوری که در دو طرف قرص پیرازینامید ساده بوده و هیچ حروفی نوشته نشده است .این دارو نیز تنها در بیماری سل استفاده می شود . حداکثر میزان مصرف این قرص که توسط پزشک و یا مسئولین بهداشتی برای افراد بالای 60 کیلوگرم وزن تجویز می شود 3 یا 4 قرص (500 میلی گرمی) بطور روزانه است . این قرص را باید همراه دیگر داروهای ضد سل یک ساعت قبل و یا 2 ساعت بعد از غذا با آب مصرف کرد.
داروی دیگر ضد سل «استرپتومایسین» است که به صورت آمپول (ویال) تزریقی یک گرمی در ایران موجود است . این دارو در اکثر موارد به عنوان داروی پنجم در درمان بیمارانی استفاده می شود که قبلاً به مدت حداقل 6 ماه دارو مصرف کرده اند . این دارو تنها به صورت عضلانی در باسن تزریق می شود.این دارو در بیماریهای دیگر نیز مصرف می شود. حداکثر میزان مصرف آن که توسط پزشک و یا مسئولین بهداشتی برای افراد بالای 60 کیلوگرم وزن تجویز می شود یک آمپول یک گرمی بطور روزانه برای حداکثر 2 ماه می باشد. در بیماران بالای 60 سالگی ، دو سوم آمپول (750 میلی گرم) روزانه مصرف می شود.
قرص ویتامین ب 6 داروی ضد سل نیست ، ولی در برخی از موارد مصرف آن را به همراه قرص ایزونیازید توصیه می کنند.

داروهای ضد سل را در طی درمان چگونه استفاده می کنند؟

اگر شما قبلاً داروهای ضد سل مصرف نکردید، باید در آغاز درمان به مدت 2 ماه ، چهار داروی ایزونیازید ، ریفامپین ، اتامبوتول و پیرازینامید را به طور روزانه مصرف نمایید . سپس به مدت 4 ماه تنها از داروهای ایزونیازید و ریفامپین استفاده کنید . این دوره درمانی که حداقل 6 ماه خواهد بود باید بطور کامل و منظم مصرف گردد.
در صورتیکه شما قبلاً به دلیل ابتلاء به بیماری سل به مدت 6 ماه داروهای ضد سل یاد شده را مصرف کرده باشید ، باید در آغاز درمان مجدد به مدت 2 ماه ، از 5 داروی ایزونیازید ، ریفامپین ، اتامبوتول ، پیرازینامید و استرپتومایسین به طور روزانه مصرف کرده سپس بر حسب توصیه پزشک و یا مسئولین بهداشتی داروها را با میزان کمتری به مدت حداقل 8 ماه مصرف نمایید.

چگونه می توان پی برد که بیمار در حین درمان در حال بهبودی است ؟

علاوه بر اینکه شما در چند هفته اول درمان احساس بهبودی می کنید ، تب قطع شده و اشتهای شما زیاد خواهد شد. بطوری که در این زمان ممکن است افزایش وزن نیز پیدا کنید. لذا توزین ماهانه و افزایش وزن نشانه پیشرفت بهبودی می تواند باشد. اما ممکن است این افزایش وزن در تمام افراد مشاهده نشود. از طرف دیگر سرفه های شما کم و یا قطع شده و خلط شما کــــــم می گردد.
اما برای اطمینان از سیر بهبودی بیمار مسلول ریوی در حین درمان ، بهترین راه آزمایش خلط می باشد. به همین خاطر به شما توصیه می شود در پایان ماه دوم ، ماه پنجم و پایان دوره درمانی خود، آزمایش خلط انجام دهید . در اکثر موارد در آزمایش خلط پایان ماه دوم درمان شما دیگر میکروب سل دیده نخواهد شد.
جهت بهبودی کامل خود ، چه نکاتی را باید در مصرف داروها رعایت کرد ؟
1- دستورات دارویی توصیه شده توسط پزشک و یا مسئولین بهداشتی را به موقع و مداوم اجرا نمایید.
2- طول درمان بیماری شما حداقل 6 ماه است ، در طی این مدت داروها را به هیچ عنوان خودسرانه قطع نکنید.
3- به خاطر تعدد داروها و کاهش احتمال فراموشی مصرف آنها، مناسب است کلیه داروها را با فاصله چند ثانیه از هم در صبحگاه قبل برخواستن از رختخواب (یک ساعت قبل از صبحانه) و یا در شب قبل از خوابیدن (دو ساعت بعد از شام) به همراه آب فراوان بلع نمایید ، مگر اینکه پزشک سل شما ، و یا مسئولین بهداشتی نحوه مصرف دیگری را توصیه کرده باشند.
4- چون نظم در درمان بسیار حائز اهمیت است مناسب است جهت جلوگیری از فراموش کردن مصرف داروها ، یک نفر از مسئولین بهداشتی، آشنایان و یا اعضاء خانواده بر مصرف و بلع دارو توسط شما نظارت کامل و مستقیم داشته باشند. جدول مصرف روزانه دارو را می توانید از مرکز بهداشتی مربوطه بخواهید. با تکمیل خانه های این جدول بطور روزانه، ناظر درمان شما می تواند متوجه تکمیل دوره درمان بیمار خود شود و احتمال خطا را به حداقـــــــل می رساند.
5- در صورتیکه داروها را خودتان به تنهایی مصرف می کنید مناسب است جهت کاهش احتمال اشتباه در مصرف داروها ، قرص و کپسول مصرفی هر روز را در بسته های جداگانه قرار داده و هر روز یکی از بسته ها را باز و مصرف نمایید.
6- در صورت عدم تحمل مصرف هم زمان داروها باید با پزشک سل خود و یا مسئولین بهداشتی مربوطه مشورت نمایید.
7- در صورت بروز تهوع خفیف می توانید داروها را قبل از خواب مصرف نمایید.
8- از مصرف داروهای ضد اسید معده (آنتی اسید) نظیر شربت و یا قرص حاوی آلمینیوم جداً پرهیز نمایید . چون این داروها موجب می شود که داروهای ضد سل اثر خود را از دست بدهند.
9- آمپول ، قرص های خوراکی و یا کاشنی پیشگیری از حاملگی ، در زمان مصرف داروهای ضد سل اثر خود را از دست می دهند . لذا باید در حین مصرف داروهای ضد سل از روش های دیگر پیشگیری نظیر کاندوم و یا دستگاه داخل رحمی (آی یو دی) I I U D استفاده نمایید.
10-هیچگاه به توصیه های افراد غیر مسئول و ناوارد در رابطه با بیماری خود و درمان آن توجه نکنید. تمام اطلاعات و یا راهنمایی های لازم را از پزشک سل خود و یا مسئولین بهداشتی کسب نمایید.
11-جهت کمک به تقویت ایمنی بدن و تسریع بهبودی در حین درمان از مواد غذایی پرپروتئین نظیر گوشت و لبنیات بیشتر استفاده نمایید.

قبل از آغاز درمان چه نکاتی را باید در نظر داشت ؟

قبل از مصرف داروها باید نکات زیر را به پزشک سل خود و یا مسئولین بهداشتی متذکر شوید.
1- داشتن سابقه بیماری خاص دیگر نظیر (بیماری قند یا دیابت- نارسایی کلیه – بیماری های کبدی – اعتیاد به مواد مخدر- بیماریهای خونی – صرع یا تشنج – نقرس – کاهش شنوایی ویا بینایی – سابقه قبلی ابتلاء به سل – بیماری ایدز – سرطان – پیوند اعضاء – بیماریهای نقص ایمنی بدن و…)
2- لیست کاملی از داروهای دیگری که هم اکنون مصرف می کنید . (داروهای ضد سل اثر بسیاری از داروهای دیگر را کاهش می دهند)
3- حاملگی

عوارض داروهای سل کدام است و در صورت بروز چه باید کرد ؟

در صورت بروز هر یک از علائم زیر مصرف داروها را فوراً قطع کرده و سریعاً به پزشک سل حود و یا مسئولین بهداشتی مربوطه مراجعه کنید:
1- ایجاد زردی در سفیدی چشم ها (تمام داروها را قطع کنید)
2- اشکال در دیدن (قرص اتامبوتول را قطع کنید)
3- وزوز گوش و یا کاهش شنوایی (آمپول استرپتومایسین را قطع کنید)
4- استفراغ ، گیجی و درد شکمی بسیار شدید (تمام داروها راقطع کنید)
در صورت بروز هر یک از علائم زیر، مصرف داروها را ادامه داده و در اسرع وقت به پزشک سل خود و یا مسئولین بهداشتی مربوطه اطلاع دهید :
1- خارش بدن
2- ایحاد لکه پوستی
3- درد مفاصل
4- احساس گزگز یا بی حسی در پاها و یا دست ها
5- تهوع ساده
6- درد مختصر در ناحیه معده
7- بی اشتهایی

نکته مهم:

رنگ نارنجی ادرار و دیگر ترشحات بدن به دنبال مصرف کپسول ضد سل ریفامپین ایجاد شده که طبیعی بوده و احتیاج به مراجعه به پزشک ندارد.

جهت جلوگیری از انتقال میکروب سل به اطرافیان خود چه باید کرد ؟

یادآوری می گردد که اگر مبتلا به سل ریوی هستید، میکروب سل توسط شما از طریق سرفه، عطسه ، خنده و صحبت کردن در فضای اتاق پراکنده می شود . اگر مبتلا به سل غیر ریوی (خارج ریوی) هستید، از نظر انتقال میکروب سل و مسری بودن برای اطرافیان خود مشکلی ایجـــــاد نمی کنید.

توجه :

در صورتیکه مبتلا به سل ریوی از نوع واگیر هستید، قدرت سرایت بیماری شما معمولاً پس از دو تا سه هفته از شروع درمان دارویی ضد سل از بین می رود ، لذا نکات زیر در مورد کاهش انتقال میکروب سل از شما به اطرافیان ، تنها در اوایل شروع درمان سل توصیه می شود :
1- در صورتیکه بیشتر سرفه می کنید واگیردارتر از دیگر بیماران هستید. لذا توصیه می شود در محیط های بسته کمتر صحبت ، خنده، عطسه و یا سرفه نمایید.
2- در چند هفته اول درمان دارویی باید همواره بخصوص در فضاهای بسته از ماسک بینی – دهانی چند لایه غیرکاغذی استفاده نمایید.
3- باید به هنگام سرفه و یا عطسه جلوی دهان خود را با دستمال کاغذی پاکیزه بپوشانید.
4- خلط خود را پس ازخارج کردن از دهان در پاکت یا دستمالی ریخته و سپس آن را بسوزانید. لذا باید از انداختن خلط در معابر و زمین ، چه در خانه و چه در بیرون جداً خودداری نمایید.
5- هوای اتاق آلوده به میکروب سل حتی در زمان غیاب شما نیز خطر سرایت دارد. لذا نکات ایمنی را باید در هر حالت رعایت گردد.
6- اتاق شما باید رطوبت کم داشته و آفتابگیر و با تهویه مناسب بوده بطوریکه جریان هوا از داخل ساختمان به داخل اتاق و از داخل اتاق به فضای باز بیرون ساختمان باشد.
7- نور مستقیم آفتاب در کشتن میکروب سل بسیار موثر است ، لذا توصیه می شود اتاق شما طوری انتخاب شود که حداکثر زمان آقتاب گیری را داشته باشد.
8- البسه ، ظروف غذا ، در و دیوار اتاق ، نقشی در انتقال میکروب سل ندارند. لذا نیازی به جدا سازی آن نبوده و آنها را می توان بطور معمول نظافت و شستشو کرد . ولی توصیه می شود که از تکاندن السه و ملحفه بیمار قبل از شستشو خودداری کنید.
9- در صورت ریختن خلط بر روی سطوح اشیاء و یا کف زمین مناسب است کمی ماده ضدعفونی نظیر ساولن و یا مایع سفید کننده البسه (نظیر وایتکس) بر روی آن ریخته و آن را طبق معمول تمیز نمایید.
10-مناسب است شما بیشتر از حالت عادی نظافت فردی را رعایت نمایید.
11-کودکان نسبت به عفونت سل حساس هستند ، لذا توصیه می شود از نزدیک شدن به آنها و یا ورود اطفال به داخل اتاق خود جداً جلوگیری کنید.
12-در صورتیکه از اطرافیان شما کسی دچار سرفه طولانی مدت است ، حتماً او را جهت معاینه به پزشک معرفی نمایید.
13-در صورتیکه با کودکی زیر شش سال در یک منزل زندگی می کنید ، او را به مسئولین بهداشتی معرفی نمایید تا تحت درمان دارویی پیشگیری از ابتلاء به سل قرار گیرد.

هم اکنون درمان سل برای بیمار چقدر هزینه دارد؟

کلیه خدمات مبارزه با سل اعم از تشخیص ، آزمایش خلط ، رادیوگرافی ، ویزیت پزشک ، دارو ، پیگیری و کنترل اطرافیان بیمار در سراسر کشور ازطریق مراکز بهداشتی به طور رایگان ارائـــــه می شود.
لذا بیمار هیچگونه وجهی بابت ارائه این خدمات در طور درمان خود نمی پردازد.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:45 |  لینک ثابت   • 

یکشنبه سیزدهم اسفند ۱۳۹۱

آزمایش تنفسی اوره برای تشخیص عفونت هلیکوباکتر پیلوری(UBT)


هلیکوباکتر پیلوری شایع ترین موجود ذره بینی است که جوامع انسانی را در بعد جهانی مبتلا به عفونت ساخته و گفته می شود که بیش از 50درصد از مردم دنیا میزبان این بیماری زا هستند . این میکروب در محل اقامت طویل مدت خود در معده می تواند باعث بیماریهایی بصورت التهاب حاد و مزمن معده ، زخم پپتیک معده و اثنی عشر با عواقب خطرناکشان از جمله خونریزی حاد و مزمن جهاز هاضمه و سرطان معده شود
یکی ازآسان‌ترین راه های تشخیص هلیکوباکتر پیلوری انجام یک آزمایش خونی است که می‌تواند پادتن‌ها یا آنتی‌بادی‌هایی را شناسایی کند که در پاسخ به عفونت تشکیل می شوند.

علیرغم آسانی انجام آزمایش خون، این شیوه دارای دو محدودیت است:

تست تنفسی اوره (UBT)

آلودگی میکروبی مخاط معده با هلیکوباکترپیلوری، یکی از علل شایع زخم معده است. درمان صحیح این عفونت باعث رفع علائم بیماری در فرد مبتلا می شود. بهترین تست برای ارزیابی اثر درمان و ریشه کن شدن این عفونت، تست تنفسی UBT می باشد که معمولاً حدود ۲ هفته پس از یک دوره درمانی تحت نظر پزشک، انجام می شود.
در پزشکی هسته ای عرفان، این تست با استفاده از روش PYtest که تنها تست تنفسی با تأییدیه FDA می باشد و استفاده از آن را در کودکان و زنان باردار و شیرده مجاز شمرده است، با دقت ۱۰۰% انجام می شود.
برای انجام این تست که تنها با دمیدن در یک بالن، ۱۰ دقیقه پس از خوردن کپسول حاوی کربن ۱۴ صورت می-گیرد، لازم است بیمار ۴ ساعت ناشتا بوده و از مصرف آنتی بیوتیک ها به مدت یک هفته، خودداری نماید.

اول اینکه نمی‌تواند میان یک عفونت فعال که باعث بیماری می‌شود و یک عفونت نهفته که علائمی ایجاد نمی‌کند، تفاوتی قائل شود
وم اینکه آزمایش خون نمی‌تواند بگوید که آیا درمان باعث معالجه بیماری و ریشه‌کنی باکتری شده است یا نه، چرا که پادتن‌های ضد باکتری مدتها پس از نابودی آن در خون باقی می‌مانند.
آزمایش تنفسی اوره" یک شیوه سریع، دقیق و ایمن برای شناسایی هلیکوباکتر پیلوری است و از آنجایی که تنها باکتری‌های فعال را شناسایی می‌کند، علاوه بر تشخیص در بررسی میزان تاثیر درمان نیز قابل استفاده می باشد.
تست اوره تنفسی بسیار حساس بوده و ویژگی بالایی در مقایسه با تست های سرولوژیک در شناسایی عفونت فعال دارد . این تست برای جمعیت های مختلف شامل بچه ها ، زنان حامله و بیمارانی که نمی توانند اندوسکوپی را تحمل کنند استفاده می شود

شرایط مورد نیاز برای انجام آزمایش :
• حد اقل 6 ساعت ناشتایی قبل از انجام آزمایش
• عدم مصرف انتی بیوتیک ها ، (بیسموت طی 4هفته قبل از انجام آزمایش مصرف نشود)
• عدم مصرف داروهای مهار کننده پمپ پروتون مثل امپرازول ، آنتی اسیدها ، مهارکننده های
• رسپتور هیستامین مثل رانیتیدین ، فاموتیدیدن و سایمتیدین حداقل به مدت یک هفته
• عدم استعمال دخانیات 1ساعت قبل از انجام آزمایش



نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 23:31 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه دهم اسفند ۱۳۹۱

بسته‌ شدن‌ مجرای‌ گوش‌ توسط‌ موم‌ گوش‌ ( earwax blockage )

میزان‌ تولید موم‌ در افراد مختلف‌ متفاوت‌ است‌. در بعضی‌ از افراد، موم‌ آنقدر کم‌ تولید می‌شود که‌ هیچگاه‌ به‌ طور محسوس‌ در گوش‌ جمع‌ نمی‌شود. اما در بعضی‌ از افراد، تولید موم‌ آنقدر زیاد است‌ که‌ هر چند ماه‌ مجرای‌ گوش‌ را کاملاً مسدود می‌کند.

علایم‌ شایع‌:

۱. کاهش‌ شنوایی‌
۲. گوش‌ درد
۳. وزوز گوش‌
۴. احساس‌ گرفتگی‌ و بسته‌ شدن‌ گوش‌

علل‌ بیماری:
تولید بیش‌ از اندازه‌ موم‌ توسط‌ غده‌های‌ موجود در مجرای‌ خارجی‌ گوش‌

عوامل‌ افزایش‌دهنده‌ خطر:
۱. قرار گرفتن‌ در معرض‌ گرد و غبار یا خرابه‌
۲. سابقه‌ خانوادگی‌ تولید زیاد موم‌ گوش‌
۳. استفاده‌ از گوش‌ پاک‌کن‌ برای‌ تمیز کردن‌ مجرای‌ خارجی‌ گوش‌
۴. آب‌ رفتن‌ به‌ داخل‌ گوش‌، که‌ می‌تواند باعث‌ تورم‌ موم‌ گوش‌ شود.

پیشگیری‌:
از بودن‌ در جاهایی‌ که‌ گرد و غبار هوا زیاد است‌ یا خرابه‌ها خودداری‌ کنید. بودن‌ در این‌ نوع‌ مکان‌ها باعث‌ تولید بیش‌ از اندازه‌ موم‌ گوش‌ می‌شود. اگر مجبور هستید در مکان‌های‌ پر گرد و غبار حضور داشته‌ باشید، از گوش‌ پنبه‌ استفاده‌ کنید. ریختن‌ ماهانه‌ ۲-۱ قطره‌ گلیسیرین‌ در گوش‌ ممکن‌ است‌ موم‌ را نرم‌ کرده‌، از بروز مجدد انسداد جلوگیری‌ کند.

عواقب‌ مورد انتظار:
موم‌ گوش‌ را می‌توان‌ درآورد، اما در بعضی‌ از موارد نیاز به‌ صبر وجود دارد.

عوارض‌ احتمالی‌:
عفونت‌ گوش‌، آسیب‌ به‌ پرده‌ گوش‌.

درمان‌:
برای‌ درآوردن‌ موم‌ درمنزل‌:

۱. قطره‌ گوش‌ مخصوص‌ نرم‌ کردن‌ موم‌ تهیه‌ کنید.

۲. طور دراز بکشید که‌ گوش‌ بسته‌ شده‌ به‌ سمت‌ سقف‌ باشد.

۳. بالای‌ گوش‌ را با ملایمت‌ به‌ بالا و عقب‌ بکشید.

۴. قطره‌ را طبق‌ راهنما در گوش‌ بریزید.

۵. بگذارید قطره‌ها ۲۰ دقیقه‌ در گوش‌ باقی‌ بمانند. حتی‌المقدور در حالت‌ درازکش‌ بمانید. در آخر مقداری‌ پنبه‌ در گوش‌ خود بگذارید.

۶. بنشینید و مقداری‌ به‌ سمت‌ گوش‌ بسته‌ شده‌ خم‌ شوید.

۷. از سرنگ‌ برای‌ وارد کردن‌ آب‌ گرم‌، با محلول‌ آب‌ گرم‌ و آب‌ اکسیژنه‌ به‌ نسبت‌ یک‌ به‌ یک‌، به‌ درون‌ گوش‌ استفاده‌ کنید. این‌ کار باید با ملایمت‌ انجام‌ شود.

۸. شستشوی‌ گوش‌ را تا زمانی‌ که‌ احساس‌ کنید گوش‌ پاک‌ شده‌ است‌ ادامه‌ دهید. اگر گوش‌ پاک‌ نشد، به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ کنید تا موم‌ را با گیره‌، فورسپس‌، یا با مکش‌ درآورد.

۹. توجه‌ داشته‌ باشید که‌ اگر پرده‌ گوش‌ پاره‌ شده‌ است‌، هیچ‌ تلاشی‌ برای‌ درآوردن‌ موم‌ نکنید و به‌ پزشک‌ مراجعه‌ کنید.

۱۰. تلاش‌ نکنید موم‌ را با یک‌ تکه‌ چوب‌ یا گوش‌ پاک‌کن‌ درآورید. با این‌ کار ممکن‌ است‌ پرده‌ گوش‌ پاره‌ شود یا مجرای‌ گوش‌ عفونت‌ کند.

داروها:
برای‌ درد خفیف‌ می‌توان‌ از استامینوفن‌ استفاده‌ کرد.

فعالیت‌:
محدودیتی‌ برای‌ آن‌ وجود ندارد.

رژیم‌ غذائی‌:
رژیم‌ غذایی‌ خاصی‌ توصیه‌ نمی‌شود.

ـ در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمائید:
۱. اگر بسته‌ شدن‌ گوش‌ در یک‌ کودک‌ زیر ۱۴ سال‌ رخ‌ دهد.

۲. اگر همراه‌ بسته‌ شدن‌ گوش‌ تب‌ و گوش‌ درد وجود داشته‌ باشد. در این‌ حالت‌، گوش‌ را شستشو ندهید.

۳. اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان علایم‌ بسته‌ شدن‌ مجرای‌ گوش‌ توسط‌ موم‌ گوش‌ را دارید به‌ طوری‌ که‌ علی‌رغم‌ اجرای‌ روش‌ مشروح‌ در قسمت‌ درمان‌، باز نشود.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:53 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه دهم اسفند ۱۳۹۱

آشنایی با شایعترین علل سردرد

با وجود آنکه دانشمندان هنوز به طور کامل بعلت اصلی این بیماری پی نبرده اند ، اما محققان در پیدا کردن راه حل موثری در جهت درمان و کاهش اثرات آن گامهای موثری برداشته اند .
قسمت‌اعظمی ازاین سردردها ، سردردهای تنشی، میگرن وسردردهای خوشه‌ای، به یک سری پیام دهنده‌ای شیمیایی ناپایدار‌ که ما آنها را پیام‌آورهای عصبی می نامیم، مربوط می‌شود.

سردرهای تنشی :
این نوع سردرد ها را که بسیار شایع نیز هستند ، سردردهای تنشی یا هیجانی هم می‌نامند و با وجود آن که محققان هنوز نتوانسته اند رابطه مستقیمی بین استرس و بروز این نوع سردردها بیابند ، اما همچنان معتقدند که این سردردها از کار زیاد و تنشهای هیجانی ناشی‌می‌شوندکه بیشتر مواقع ناحیه پس سری راگرفتارمی کند . سردردهای تنشی، هم به شکل پراکنده و نامنظم بروز می‌کنندوهم‌به شکل مزمن‌وحاد گریبان افراد را می‌گیرد،طوری که شخص درطول یک ماه ممکن است ۵ روز با این سردرد دست و پنجه نرم کند .
فرد مبتلا دردرا مثل یک فشار سبک و در عین حال ملایم احساس کرده، سنگینی و به هم فشردگی از دو طرف سر عارض می شود. این درد می‌تواند ۳۰ دقیقه تا ۷ روز ادامه داشته باشد . برای درمان سردردهای پراکنده و نامنظم معمولاً می‌توان از قرص های مسکن استفاده کرد. علاوه بر آن، سرد و گرم کردن پیشانی به کمک یک حوله یا ماساژ آرام شقیقه و گیجگاه می تواند تاثیر بسزایی در تسکین این نوع سردرد داشته باشد .

سردردهای خوشه ای :
این نوع سردردها ، شدیدترین و دردناکترین درد را به همراه داشته ، در عین حال کمتر از همه در میان مردم شایع هستند. از هر ۱۰ فرد بیمار، ۹ نفرشان مرد است که اغلب سیگاری های قهار و دایم الخمر در زمره این گروه قراردارند .
سردردهای خوشه ای به صورت گروهی حمله کرده ، معمولاً درد هر روز در یک ساعت معین بروز می کند و ممکن است روزها ، هفته ها یا حتی ماهها طول بکشد . در نهایت هم این امکان وجود دارد که پس از بهبودی نسبی ، درد ماهها یا سالها به سراغ فرد نیاید و او فکر کند که کاملاً خوب شده است .
در هنگام شروع حمله ، دردی شدید و کشنده در یک طرف سر احساس می شود . ضمن آن که ممکن است آبریزش بینی و چشم از همان طرف سر که درد در آن نقطه ریشه دوانده ، آغاز شود .

گاهی اوقات استنشاق اکسیژن خالص در مرحله اول بروز سردرد ، ممکن است درد را متوقف کند . برخی افراد با استفاده از داروهای بی حسی موضعی از راه بینی، یا مصرف داروهای (( سوما تریپتان )) سعی می کنند درد را کمتر احساس کنند . داروهایی نظیر ارگوتامین و وراپامیل می توانند بروز این نوع سردردها نیز جلوگیری کنند .

هنگامی که به این نوع سردرد مبتلا شدید ، سیگار نکشید و از انجام فعالیت های تنش زا خودداری کنید.

میگرن :
به سردرهای شدید میگرن می گویند. میگرن سردرد شدید و گذرایی است که گاه در یک قسمت سر پدید می آید . به این علت آن را میگرن می‌گویند که معنی‌اش درزبان یونانی (( نیمه سر )) است. به طور معمول سردرهای میگرنی با یک دوره مقدماتی آغاز می شود که طی آن شخص به شیوه غیرعادی احساس خستگی وکسالت می‌کند. به دنبال این حالت ، تهوع ، استفراغ، اختلالات بینایی و اغلب بیزاری از نور (ترس از نور) به وجود می آید .

این دوره مقدماتی ممکن است چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد و متعاقب آن سردرد بروز می‌کند . امکان دارد سردرد به اشکال گوناگون ظاهر شود و در یک فرد هر جمله با دیگری متفاوت باشد . با این حال به مرور زمان بیماران می توانندنوع سردرد را از روی علایم مقدماتی پیش بینی کنند. دردی که با میگرن همراه است به خاطر تعبیر غلط مغز از سیگنالهاست وربطی به اوضاع اتساع رگها ندارد.

در حقیقت ، افراد مبتلابه میگرن نمی‌توانند به خوبی در برابر محرک های طبیعی از قبیل نور ، صدا و حتی علایم درد واکنش نشان بدهند ، در نتیجه میزان درد شدت می یابد .
با اسکن مغز معلوم گردید به هنگام بروز میگرن ، فعالیت های ساقه مغز نیز غیر طبیعی می شود . ساقه مغز به ناحیه ای از مغز گفته می شود که کنترل واکنش های مربوط به گرسنگی و تنفس را برعهده دارد . این ناحیه همانند فیلتر عمل می‌کند و موجب می شود افراد ، سیگنالهای ناخواسته یا مزاحم مثل صداهای اضافی را از خود دور کنند .

هنگامی که ساقه مغز خوب عمل نکند این سیگنالها به سمت مغز هجوم می برند و موجب پر شدن از بارهای اضافی می شوند . این فرضیه این امکان را به بیماران می دهد تا از تجویزهای خلاقانه پزشک معالج خود استفاده کند .

به نظر می رسد داروهای ضد تشنجی که به منظور جلوگیری از حمله صرع ،‌توسط بیماران مبتلا به صرع مصرف می شود ، می تواند آن دسته از سلول های عصبی را که موجب بروز میگرن می شود غیر فعال کند.
طبق تحقیقات حدود ۷۰ درصد بیماران مبتلا به میگرن شدید ، از این داروها استفاده می کنند . داروهای ضد تشنج عوارض جانبی مثل خستگی ، اضطراب و ریزش مو را به دنبال دارند . بنابراین باید به دنبال داروهایی بود که تنها بر روی ساقه مغز اثر بگذارند.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:51 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه دهم اسفند ۱۳۹۱

علت جوش پوستی و راه درمان آن

معمولا در بسیاری از موارد به نظر میرسید منشأ جوش ناپیدا است، زمانی که پوست بدن با شئی آلرژی زایی تماس پیدا کند، عکس العمل آن سریع نیست. چند روزی خواهد گذشت تا جوش ظاهر شود. و زمانی که ظاهر شد میتواند یک هفته یا بیشتر باقی بماند تا برطرف گردد.
یکی از راه های تشخیص علت جوش آن است که به محل جوش توجه گردد. اگر علت جوش و دانه چیزی داخلی باشد مانند غذا، دارو، یا ویروس، جوش و دانه عموما همه گیر و قرینه است. اما اگر علت آن امری خارجی مانند پودرهای لباسشویی، یا سم پاپیتال باشد، جوش به همان محل تحریک شده محدود شده و پراکندگی ندارد.
گرچه هجوم حساسیت ها(Allergies) در سالمندان کمتر است، اما در هر سنی ظاهر میشود. به علاوه اگر به تازگی بازنشسته شده و به محل جدیدی نقل مکان کرده اید، ممکن است خود را با مشکل حساسیت جدیدی روبرو ببینید.

کارشناسان میگویند: از آنجا که پوست افراد بالای ۶۰ سال نازکتر میشود، آنها در برابر جوشها حساس تر میشوند، و پوستشان آسانتر صدمه میبیند. اگر دانه ها و جوش ها بیش از ۲ تا ۳ روز دوام یافتند باید به پزشک پوست مشورت نمود. اما درضمن ممکن است بخواهید از روش های مختلف تسکین بخشی پوست مطلع شوید؛ به موارد زیر مراجعه نمایید.

اولین اقدام

  • محل جوش و دانه را با استفاده از کرم خنک سازید.
  • کرم کورتیکو استروئید(Corticosteroid) ممکن است به خارش، سوزش، و تحریکات پوستی آرامش ببخشد.
    استفاده از کرم یک درصد Hydrocortisone و مالیدن قشر نازکی از آن روی موضع تحریک شده، ۴ مرتبه در روز، به پوست تسکین میدهد.
    پزشکان استفاده از پماد آنتی بیوتیکی حاوی Polymyxin Bacitracin را با Hydrocortisone دو دفعه در روز توصیه میکنند.
  • از پمادهای غیرنسخه ای کانتر داروخانه ها که دارای Neomycin هستند اجتناب کنید، زیرا این نوع پمادها عکس العمل های حساسیتی دارند.

راه های عاقلانه دیگر

  • موضع تحریک شده را خنک نگه دارید.
  • اگر جوش و دانه ترشح آغاز نمود، آن را با محلول آلومینیومی Subacetate-Burrow کمپرس کنید. این محلول را میتوان با استفاده از قرص جوشان Domeloro که در داروخانه ها فروخته میشود، تهیه کرد.
    برای کمپرس کردن یک دستمال تمیز یا یک قطعه گاز را در محلول Burrow فرو ببرید، سپس آن را به مدت ۵ دقیقه روی ناحیه تحریک شده قرار دهید. این عمل را سه مرتبه دیگر که جمعا ۴ مرتبه میشود انجام دهید، جمع زمان این تمرین ها ۲۰ دقیقه میشود.
  • این درمان را در روز سه نوبت تکرار کنید. و بعد از هر یک از این درمانهای ۲۰ دقیقه ای از کرم های دارویی یا پمادهای طبی استفاده نمایید.
  • از آب داغ بهره گیرید.خارش مسمومیت حاصل از پیچک یا پاپیتال را میتوان با ریختن آب داغ روی موضع خارش برای مدتی برطرف نمود.برای مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه آب داغی که بدن را نسوزاند و بشود آن را تحمل نمود روی موضع بریزید. در ابتدا آب داغ خارش را زیاد میکند، اما پس از چند دقیقه به نظر خواهد رسید که جریان عصبی پربار شده و خارش برای مدتی متوقف میگردد.
  • موضع را با جوش شیرین (Soda) تسکین دهید.
    یک دوم فنجان جوش شیرین را در وان حمام پر از آب ریخته، مایعی درست کنید که تحریکات پوستی را تسکین میدهد.میتوانید خمیری از یک قاشق جوش شیرین که با مقداری آب مخلوط کرده بسازید و آن را روی موضع بمالید این عمل تسکین آورست.
  • موضع جوش دار و لکه دار را با مرهم تسکین بدهید.
  • کرم گل اشرفی (Calendula) را جانشین مناسبی برای کرم Cortisone میداند. این کرم از گل برگهای گل همیشه بهار درست شده و در تسکین بخشیدن به پوست اعجاز میکند. کرم گل اشرفی یا (Calendula Cream) در فروشگاههای مواد غذایی بهداشتی یافت میشود.
  • موضع تحریک شده را با دقت بپوشانید.معمولا موضع خارشی و دانه زده را نمیپوشانند، اما، اگر آن موضع تر بوده، تراوش داشته، و یا دارای تاول باشد، بهتر است با باند گازی سبک پوشانیده شود تا از عفونت آن جلوگیری شود.
  • از آنتی هیستامین استفاده نمایید. به منظور کاهش بخشیدن به تورم یا خارش از آنتی هیستامین های غیرنسخه ای کانتر داروخانه ها مانند Diphenhydramine (بنادریل) دو شب استفاده نمایید. دکتر داروساز میگوید: بنادریل ممکن است شما را خواب آلود کند، که این حالت دارای فایده ای اضافی برای کسانی که خارش موجب بی خوابی شان در شب می شود، می باشد.قبل از استفاده از آنتی هیستامین مواظب باشید که این دارو با سایر داروهایی که مصرف می کنید، تاثیر متقابل نداشته باشد.بعضی از آنتی هیستامین ها میتوانند ضربان قلب را سرعت بخشند. و اگر پروستات تان بزرگ باشد ممکن است مانع ادرار گردد.
  • بر مصرف دارو نظارت کنید.اگر دارو مصرف میکنید و در بدنتان جوش و دانه پیدا شد، فورا به پزشک مراجعه کنید. بعضی از داروها که شامل آنتی بیوتیک هایی نظیر تتراسیکلین (Sumycin) میشوند، میتوانند عکس العمل های حساسیتی به وجود آورده و جوش و دانه ایجاد کنند.پزشکتان ممکن است توصیه کند مصرف دارو را قطع کنید و یا اینکه داروی دیگری مصرف نمایید. داروهای دیگری که جوش ایجاد میکند عبارتند از:
    ــ همه داروهایی که مانع تولید آنزیم Angotencin-Conversting میشوند، مانند (Caproten) Captopril که فشار بالای خون را مداوا میکند.
    ــ تمام ضدافسردگی هایی که مانع تولید (MAO) Monoamine Oxidaseمثل( Tranylcypromine(Parnate) میگردند.
    ــ داروهای غیراستروئیدی نسخه ای و غیرنسخه ای ضدتورم مانند Ibuprofen (ادویل)

چه موقع بایستی به پزشک مراجعه شود؟

اگر جوش و دانه توام با دل به هم خوردگی، سرگیجه یا اشکال تنفسی باشد، بایستی فورا به پزشک مراجعه شود تا دارویی تجویز کند که عکس العمل حساسیتی شدیدی داشته باشد.
مداوای مناسب جوش و دانه مربوط میشود به تشخیص صحیح بیماری. اگر جوش و دانه ۲ تا ۳ روز طول بکشد، برای مداوای مناسب بایستی به پزشک مراجعه شود. مثلا اگر جوش و دانه حاصل تحریک یا حساسیت باشد، میتوان آن را با داروی ضدتورم و ضدالتهاب از قبیل کرم کورتیزون مداوا نمود.مداوای قارچ های عفونی شبیه به جوش و دانه با داروهای ضدالتهاب میتواند جوش و دانه را وخیم تر کند.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:49 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه دهم اسفند ۱۳۹۱

آرتیت‌ روماتوئید ( arthritis rheumatoid )

علایم‌ شایع‌:
۱. تب‌ پایین‌
۲. وجود برآمدگی‌هایی‌ زیر پوست‌ (گاهی‌)
۳. خشکی‌ صبحگاهی‌
۴. شروع‌ آهسته‌ یا ناگهانی‌: قرمزی‌، درد، گرمی‌ و درد به‌ همگام‌ لمس‌ در یک‌ یا تمام‌ مفاصل‌ فعال‌ در دست‌، مچ‌ دست‌، آرنج‌، شانه‌، پا، و مچ‌ پا

علل‌ بیماری:
ناشناخته‌ است‌، ولی‌ این‌ بیماری‌ احتمالاً منشاِء خودایمنی‌ دارد.

عوامل‌ افزایش‌ دهنده‌ خطر:
۱. سابقهٔ‌ خانوادگی‌ آرتریت‌ روماتوئید یا سایر بیماریهای‌ خودایمن‌
۲. عوامل‌ ژنتیک‌، مثل‌ نقص‌ در دستگاه‌ خودایمنی‌
۳. زنان‌ در سنین‌ ۵۰-۲۰ سالگی‌
۴. استرس‌ عاطفی‌ می‌تواند باعث‌ شعله‌ور شدن‌ بیماری‌ شود

پیشگیری‌:
هیچ‌ روش‌ خاصی‌ برای‌ پیشگیری‌ وجود ندارد.

عواقب‌ مورد انتظار:
بیماری‌ ممکن‌ است‌ خفیف‌ یا شدید باشد و این‌ بیماری‌ در حال‌ حاضر قابل‌ علاج‌ نیست‌، اما با تشخیص‌ زودهنگام‌، می‌توان‌ درد بیمار را تخفیف‌ داد، از بروز ناتوانی‌ و معلولیت‌ جلوگیری‌ به‌ عمل‌ آورد، و عمر طبیعی‌ توأم‌ با فعالیت‌ را برای‌ بیمار به‌ ارمغان‌ آورد. با درمان‌ محافظه‌کارانه‌، علایم‌ در ۷۵% بیماران‌ در عرض‌ یک‌ سال‌ بهبود می‌یابند. اما حدود ۱۰%-۵% بیماران‌، علی‌ رغم‌ درمان‌، نهایتاً معلولیت‌ پیدا خواهند نمود.

عوارض‌ احتمالی‌:
۱. اختلال‌ بینایی‌
۲. کم‌خونی‌ متوسط‌
۳. تغییر شکل‌ مفصل‌ به‌ طور دایمی‌ و از کارافتادگی‌ بیمار
۴. داروهای‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ می‌توانند عوارضی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند، مثل‌ مشکلات‌ در معده‌، و مشکلات‌ ناشی‌ از استفاده‌ طولانی‌ مدت‌ از استرویید.

درمان‌:
۱. انجام‌ آزمایش‌ خون‌ برای‌ بررسی‌ وجود «عامل‌ روماتویید»
۲. به‌ فکر نقل‌ مکان‌ به‌ آب‌ و هوای‌ خشک‌ باشید. هوای‌ مرطوب‌ علایم‌ را بدتر می‌کند.
۳. استفاده‌ از دستکش‌ در شب‌ برای‌ حفظ‌ گرما
۴. تخفیف‌ درد با گرما مثلاً استفاده‌ از حوله‌ آب‌ داغ‌، لامپ‌ تولید کنندهٔ‌، یا استخر آب‌ گرم‌
۵. اگر تشک‌ سفت‌ ندارید، یک‌ تختهٔ‌ ضخیم‌ چندلا زیر تشک‌ خود قرار دهید.
۶. استفاده‌ از آتل‌ به‌ هنگام‌ خواب‌ می‌تواند در حمایت‌ و حفاظت‌ از مفصل‌ دچار بیماری‌ کمک‌کننده‌ باشد.

داروها:
داروهای‌ ضد التهاب‌ غیراستروییدی‌، از جمله‌ آسپیرین‌ و سایر سالیسیلات‌ها؛ ترکیبات‌ طلا؛ داروهای‌ سرکوب‌ کننده‌ ایمنی‌. داروهای‌ کورتیزونی‌ معمولاً درد را به‌ طور سریع‌ و مؤثر برای‌ مدت‌ کوتاهی‌ برطرف‌ می‌کنند، اما در استفاده‌ طولانی‌مدت‌، کمتر اثر بخش‌ هستند. این‌ داروها نمی‌توانند از تخریب‌ پیش‌ روندهٔ‌ مفصل‌ جلوگیری‌ کنند، و گاهی‌ اثرات‌ جانبی‌ زیانباری‌ به‌ بار می‌آورند. توجه‌ داشته‌ باشید که‌ تزریق‌ کورتیزون‌ به‌ داخل‌ مفصل‌ نیز درد را فقط‌ به‌ طور موقتی‌ بهبود می‌بخشد.

فعالیت‌:
تا زمانی‌ که‌ تب‌ و سایر علایم‌ شعله‌ور شدن‌ بیماری‌ ناپدید نگشته‌اند، در رختخواب‌ به‌ استراحت‌ بپردازید، مگر برای‌ رفتن‌ به‌ توالت.‌ پس‌ از آن‌ فعالیت‌ خود را از سر بگیرید ، اما در طی‌ روز اوقاتی‌ را برای‌ استراحت‌ اختصاص‌ دهید. هر شب‌ حداقل‌ ۱۲-۱۰ ساعت‌ بخوابید. خود را زیاده‌ از حد خسته‌ نکنید. به‌ هنگام‌ ایستادن‌، راه‌ رفتن‌، و نشستن‌، بدن‌ خود را راست‌ نگاه‌ دارید. حتی‌المقدور به‌ طور فعال‌ ورزش‌ کنید تا قدرت‌ عضلانی‌ و حرکت‌ مفصل‌ تا حد امکان‌ حفظ‌ شود. شدت‌ فعالیت‌ را به‌ تدریج‌ به‌ حد توصیه‌ شده‌ برسانید. ورزش‌ در استخر آب‌ گرم‌ برای‌ خشکی‌ مفاصل‌ خوب‌ است‌. مفصل‌ معلول‌ شده‌ را باید به‌ طور غیر فعال‌ (بدون‌ استفاده‌ از عضلات‌ حرکت‌دهندهٔ‌ آن‌ مفصل‌) حرکت‌ داد تا بدین‌وسیله‌ از انقباض‌ دایمی‌ و جمع‌شدگی‌ عضلات‌ جلوگیری‌ شود.

رژیم‌ غذائی‌:
یکی‌ رژیم‌ غذایی‌ عادی‌ و متعادل‌ داشته‌ باشید. از روی‌ آوردن‌ به‌ رژیم‌های‌ مد روز برای‌ آرتریت‌، که‌ اتفاقاً زیاد هم‌ هستند، خودداری‌ کنید. اگر چاق‌ هستید وزن‌ خود را کم‌ کنید. چاقی‌ باعث‌ وارد آمدن‌ فشار به‌ مفصل‌ می‌شود.

ـ در این‌ شرایط‌ به‌ پزشک‌ خود مراجعه‌ نمائید:
۱. اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان علایم‌ آرتریت‌ روماتویید را دارید.
۲. اگر یکی‌ از موارد زیر هنگام‌ درمان‌ رخ‌ دهد: تب‌ عارض‌ شود، یا علایم‌ در مفاصلی‌ که‌ قبلاً درگیر نبوده‌اند پدیدار شوند. اگر دچار علایم‌ جدید و غیر قابل‌ کنترل شده اید. توجه‌ داشته‌ باشید که‌ داروهای‌ مورد استفاده‌ در درمان‌ ممکن‌ است‌ اثرات‌ جانبی‌ به‌ همراه‌ داشته‌ باشند.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:47 |  لینک ثابت   • 

پنجشنبه دهم اسفند ۱۳۹۱

ترک خوردن پوست و روش های درمان آن

پوست ترک خورده مانند بستر یک رود خشک است و علت هر دو هم بی‌‌‌آبی است. ترک خوردن پوست با از بین رفتن آب سطح بدن شروع شده و لایه‌هائی از سلول‌های خشک شده به‌جای می‌ماند.
پوست بی‌آب مانند ناخن شکننده است، و مانند آن به سادگی خم نمی‌شود و ترک بر می‌دارد.
رطوبت کم علت اصلی خشکی پوست است. همانطور که بیابان گردها می‌دانند، هوای خشک رطوبت پوست را می‌گیرد. اما گرم کردن زیاد خانه در هر جائی هوای درون خانه را مانند بیابان کرده و رطوبت پوست را از بین می‌برد. این دلیل عمدهٔ ترک خوردن پوست در زمستان است.
رطوبت پوست در برخورد با مواد محرک مثل شوینده‌ها، عطرها، خوشبوکننده‌ها، الکل، و پاک‌کننده‌های لاک ناخن از بین می‌رود. می‌توان از تماس با این مواد خشک‌کنندهٔ خانگی اجتناب کرد، ولی برخی افراد هر روز با رطوبت‌گیری‌هائی مثل رنگ‌ها، حلال‌ها و دیگر مواد شیمیائی کار می‌کنند.
برخی ناراحتی‌ها، مثل پسوریاز، اکزما، و برخی واکنش‌های آلرژیائی، باعث ضخیم شدن، خشک شدن و ترک خوردن پوست می‌شوند. پینه‌های ضخیم و خشک هم زیاد چاک می‌خورند.

- درمان ترک خوردن پوست

دست و پاها محل‌های شابع ترک خوردن پوست هستند. اما ترک پوست در همه جا، مخصوصاً در پوست ظریف ساق، ساعد و گونه‌ها هم ممکن است دیده شود. ترک پوست را در هر جا باشد، با درمان درست می‌توان از بین برد.
مرطوب کننده بزنید. با استفاده از کرم‌های مرطوب‌کننده رطوبت را در ناحیهٔ ترک خورده حبس کنید. فراموش نکنید که شستن باید کوتاه مدت – کمتر از پنج دقیقه در روز – باشد چون تماس بیش از حد با آب چربی پوست را برداشته و آن را خشک‌تر می‌کند. در صورت لزوم پزشک مرطوب کنندهٔ قوی‌‌تری را تجویز می‌کند.
چندین بار پوست ترک خورده در آب ولرم نرم کنید. ولی مرطوب‌کننده به آن نزنید. وقتی پوست نرم شد، فوراً روی آن را با ماده‌ای روغنی مثل وازلین بپوشانید.
ملایم بشوئید. هنگام شستشو از آب داغ دوری کرده و از صابون چرب استفاده کنید. زدن محلول نگاهدارندهٔ رطوبت بر پوست هم مفید است.
دستکش بپوشید. اگر پوست شما مستعد ترک خوردن است، هنگام کار با آب و صابون یا مواد شیمیائی دستکش لاستیکی بپوشید.
اوره بزنید. کرم‌ها و محلول‌های حاوی اوره یا اسیدهای آلفا هیدروکسی برای رفع خشکی پوست مناسبند. استفاده از اینها ترک‌های پوستی را برطرف کرده و از ترک خوردن بیشتر جلوگیری می‌کند.

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- همواره پوست دست و یا پا ترک خورده است.
- بیماری وجود دارد و پوست پا ترک می‌خورد.
- ناحیهٔ ترک خورده گرم یا ناسور است، متورم یا قرمز شده، یا چرک یا مایع تراوش می‌کند.
پوست ناحیهٔ پائین پا مانند فلس ماهی شده است.
- درمان ترک خوردن پوست بعد از سه هفته مؤثر واقع نشده است.

* ترک خوردن لب

- ترک خوردن لب نشانهٔ چیست؟
اگر لب‌های ترک‌خوردهٔ شما زبان می‌داشتند، درخواست دو چیز می‌کردند: رطوبت و چیزی که رطوبت را نگاه دارد. اما لب‌ها چه‌گونه رطوبت خود را از دست می‌دهند؟ اگر شما هم عادت شایع زبان زدن به لب‌ها را دارید، شرایط مناسب برای ترک‌خوردن لب‌ها را فراهم کرده‌اید.
در هوای خشک، مثل اتاق دارای دستگاه حرارت مرکزی، رطوبت لب‌ها تبخیر می‌شود و شما به طور ناخودآگاه خشکی لب‌ها را احساس کرده و با زبان آنها را مرطوب می‌کنید. وقتی این رطوبت هم تبخیر شود، باز هم رطوبت بیشتری از لب‌ها خارج می‌شود. آفتاب سوختگی لب‌ها نیز شما را وادار به مرطوب کردن آنها کرده و بالاخره ترک خوردن آنها را به‌دنبال دارد.
از علل شایع دیگر واکنش آلرژیائی به رنگ ماتیک است.
برخی افراد عمدتاً در گوشه‌های لب دچار ترک‌خوردگی می‌شوند که احتمالاً به‌خاطر شکل لب‌هایشان است. اگر در حالت استراحت صورت گوشه‌های لب‌ها پائین می‌افتند، بزاق دهان در آنجا جمع شده و باعث ترک خوردن آنها می‌گردد.

- درمان ترک خوردن لب

ترک خوردن لب‌ها آنها را تحریک‌پذیر و ناخوشایند می‌کند. اما همیشه راهی برای درمان آنها وجود دارد.
آب نمک بزنید. درمان نهائی ترک خوردن لب کمپرس کردن روزانهٔ آنها با آب نمک سرد است. یک قاشق مرباخوری نمک را در نیم لیتر اب حل کنید. حوله‌ای را در آن خیسانده و چند دقیقه روی لب‌ها بگذارید. این کار را به مدت یک هفته هنگام رفتن به رختخواب انجام دهید.
رطوبت را حبس کنید. بلافاصله بعد از کمپرس کردن لب‌ها لایه‌ای ضخیم‌ نرم‌کنندهٔ لب، مثل وازلین یا لانولین روی لب بزنید تا رطوبت را در آن حفظ کند.
کورتیزون بزنید. اگر یک هفته کمپرس آب نمک و وازلین ترک لب‌ها را درمان نکرد، می‌توانید پماد هیدروکورتیزون یک درصد هم به آن اضافه کنید. پماد را زیر نرم‌کننده بزنید. این کار را دو هفته تکرار کنید.
زبان نزنید. خیس کردن لب‌ها با زبان کاری غیر ارادی مثل پلک زدن است.اما خودداری از آن اولین قدم در درماند ترک لب است. باید متوجه باشید که زبان زدن لب‌ها اولین عامل ترک‌خوردن آنهاست.

- چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟
- ترک‌های لب تبدیل به چاک‌های بزرگ و شقاق شده است.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 5:37 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

داروهای ضد قارچ

AMPHOTERICIN B

موارد مصرف‌: آمفوتريسين‌ B در درمان‌آسپرژيلوز، بلاستوميكوز، كانديديازمنتشر، كوكسيديوئيدوميكوز،كريپتوكوكوز، اندوكارديت‌ قارچي‌،كانديدياز داخلي‌ چشم‌، هيستوپلاسموز،سالك‌، مننژيت‌ قارچي‌، موكورميكوز،سپتي‌ سمي‌ قارچي‌، اسپوروتريكوزمنتشر، عفونتهاي‌ قارچي‌ دستگاه‌ ادراري‌و مننگوآنسفاليت‌ آميبي‌ اوليه‌ مصرف‌مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: اين‌ دارو با اتصال‌ به‌استرولهاي‌ غشاي‌ سلولي‌ قارچ‌ و تغيير درقابليت‌ نفوذ اين‌ غشاء و در نتيجه‌ از دست‌رفتن‌ پتاسيم‌ و ملكولهاي‌ كوچك‌ از درون‌سلول‌، اثر ضد قارچي‌ خود را اعمال‌مي‌كند.

اشكال‌ دارويي‌:
For Injection: 50mg

CLOTRIMAZOLE

موارد مصرف‌: كلوتريمازول‌ در درمان‌كانديدياز ناشي‌ از كانديدا آلبيكنس‌ و سايرگونه‌هاي‌ كانديدا، كچلي‌ بدن‌ و ران‌ و پاناشي‌ از تريكوفيتون‌ روبروم‌، تريكوفيتون‌منتاگروفيس‌، اپيدرموفيتون‌ فلوكوزوم‌ وميكروسپوروم‌ كانيس‌، تيناورسيكالر(ناشي‌ از پيتي‌روسپوروم‌)، اريپكولار(مالاسزيا فورفور) و در درمان‌ عفونت‌قارچي‌ اطراف‌ ناخن‌ و كچلي‌ ريش‌ و سرمصرف‌ مي‌شود.

مكانيسم‌ اثر: كلوتريمازول‌ ساخت‌ارگوسترول‌ را مهار كرده‌ و با آسيب‌رساندن‌ به‌ غشاء سلولي‌ قارچ‌ و تغيير درنفوذپذيري‌ آن‌، باعث‌ خروج‌ عناصرضروري‌ داخل‌ سلولي‌ مي‌گردد. اين‌ داروهمچنين‌ ساخت‌ تري‌گليسيريدها وفسفوليپيدها را توسط قارچ‌ مهار مي‌كند.كلوتريمازول‌ باعث‌ افزايش‌ غلظت‌هيدروژن‌ پراكسايد داخل‌ سلول‌ قارچ‌ شده‌كه‌ باعث‌ نكروز سلولي‌ و از بين‌ رفتن‌عناصر داخل‌ سلولي‌ مي‌شود. اين‌ دارومانع‌ تبديل‌ بلاستوسپورها به‌ شكل‌ ميسلي‌فعال‌ در كانديدا آلبيكنس‌ مي‌شود.

اشكال‌ دارويي‌:

Topical Cream: 1%

Topical Solution: 1%

Vaginal Cream: 1%

Vaginal Tablet: 100mg

FLUCONAZOLE

موارد مصرف‌: فلوكونازول‌ در درمان‌عفونتهاي‌ قارچي‌ دهان‌ و حلق‌، مري‌، واژن‌و عفونتهاي‌ سيستميك‌ ناشي‌ از كانديداآلبيكنس‌ و در درمان‌ عفونتهاي‌ قارچي‌پوست‌ مصرف‌ مي‌شود. اين‌ دارو ممكن‌است‌ به‌ عنوان‌ جايگزين‌ آمفوتريسين‌ دردرمان‌ عفونتهاي‌ كريپتوكوكي‌ نيز مصرف‌شود. فلوكونازول‌ همچنين‌ براي‌ پيشگيري‌از عود مننژيت‌ كريپتوكوكي‌ در بيماران‌مبتلا به‌ ايدز و پيشگيري‌ از بروز عفونتهاي‌قارچي‌ در بيماران‌ تحت‌ درمان‌ با پرتودرماني‌ يا داروهاي‌ سيتوتوكسيك‌ مصرف‌مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: فلوكونازول‌ در قارچهاي‌حساس‌ به‌ دارو، آنزيم‌هاي‌ وابسته‌ به‌ راسيتوكروم‌ بيوسنتز p-450 مهار مي‌نمايد وديواره‌ سلولي‌ را مختل‌ مي‌كند.
اشكال‌ دارويي‌:
Capsule or Tablet: 50mg, 100mg, 150mg

كتوكونازول ‌Nizoral

موارد مصرف‌: كتوكونازول‌ در درمان‌بلاستوميكوزيس‌ ريوي‌ و منتشر،كانديدياز مري‌، حلق‌ و دهان‌، عفونت‌هاي‌كانديدايايي‌ دستگاه‌ ادراري‌، پنوموني‌،كانديدياز شديد مزمن‌ مخاط پوستي‌ وكانديدياز مهبلي‌ ـ فرجي‌ مصرف‌ مي‌شود.كتوكونازول‌ در درمان‌ پيتي‌ريازيس‌ورسيكالر، كچلي‌ بدن‌، كروموميكوزيس‌ وكوكسيديوايد و ميكوزيس‌ شديد به‌عنوان‌انتخاب‌ دوم‌، كچلي‌ اندامهاي‌ تحتاني‌ و پاي‌مقاوم‌ به‌ گريزئوفولوين‌، ليشمانيوز جلدي‌عفونت‌هاي‌ قارچي‌ ناخن‌ و اطراف‌ آن‌ وپنوموني‌ قارچي‌، سپتي‌ سمي‌ قارچي‌ واسپوروتريكوزيس‌ منتشر مصرف‌مي‌شود.

مكانيسم‌ اثر: كتوكونازول‌ بيوسنتزارگوسترول‌ يا ديگر استرول‌ها را مهارمي‌كند و باعث‌ آسيب‌ به‌ غشاء سلول‌ قارچ‌شده‌ و نفوذپذيري‌ آن‌ را تغيير مي‌دهد كه‌در نهايت‌ منجر به‌ از دست‌ رفتن‌ عناصرضروري‌ داخل‌ سلولي‌ مي‌گردد.كتوكونازول‌ همچنين‌ بيوسنتزتري‌گليسيريدها و فسفوليپيدها را مهارمي‌كند و فعاليت‌ آنزيم‌ اكسيداتيو وپراكسيداتيو را مختل‌ مي‌كند. كتوكونازول‌تبديل‌ بلاستوسپورها را به‌ شكل‌ ميسلي‌مهاجم‌ در كانديدا آلبيكنس‌ متوقف‌ مي‌كند.

اشكال‌ دارويي‌:

Scored Tablet: 200mg

Shampoo: 2%

Topical Cream: 2%

NYSTATIN

موارد مصرف‌: نيستاتين‌ در درمان‌كانديدياز ناشي‌ از كانديدا آلبيكانس‌ وساير گونه‌هاي‌ كانديدا مصرف‌ مي‌شود.نيستاتين‌ در درمان‌ كچلي‌ ريش‌ و سر هم‌مصرف‌ مي‌شود.

مكانيسم‌ اثر: نيستاتين‌ با اتصال‌ به‌استرول‌هاي‌ موجود در غشاء سلولي‌ قارچ‌باعث‌ تغيير در نفوذپذيري‌ غشاء شده‌ وباعث‌ مي‌شود كه‌ محتويات‌ ضروري‌ داخل‌سلولي‌ قارچ‌ از آن‌ خارج‌ شوند.

اشكال‌ دارويي‌:

Vaginal Tablet: 100,000 U

Coated Tablet: 500,000 U

For Suspension Drops: 100,000 U/ml

Topical Ointment: 100,000 U/g


GRISEOFULVIN

موارد مصرف‌: گريزئوفولوين‌ در درمان‌كچلي‌هاي‌ ريش‌، مو، سر، بدن‌، ران‌، پاها،ناخن‌ و اندام‌ تحتاني‌ ناشي‌ از تريكوفيتون‌،ميكروسپوروم‌ و اپي‌درموفيتون‌فلوكوزوم‌ مصرف‌ مي‌شود.گريزئوفولوين‌ در عفونت‌هاي‌ جزيي‌ كه‌تنها با ضد قارچهاي‌ موضعي‌ قابل‌ درمان‌است‌، مصرف‌ نمي‌شود.

مكانيسم‌ اثر: گريزئوفولوين‌ از ميتوزسلول‌ قارچ‌ جلوگيري‌ كرده‌ و با اين‌ عمل‌تقسيم‌ سلولي‌ را در مرحله‌ متافاز متوقف‌مي‌كند. اين‌ دارو با مقادير متفاوت‌ درسلولهاي‌ پيش‌ساز كراتين‌ پوست‌، مو وناخنها رسوب‌ مي‌كند و اين‌ سلولها را درمقابل‌ تهاجم‌ قارچ‌ مقاوم‌ مي‌سازد و بدين‌ترتيب‌ با ريزش‌ كراتين‌ آلوده‌ بافت‌ سالم‌جانشين‌ آن‌ مي‌شود.

اشكال‌ دارويي‌:

Scored Tablet: 500mg

Tablet: 125mg

FLUCYTOSINE

موارد مصرف‌: فلوسيتوزين‌ در درمان‌عفونتهاي‌ قارچي‌ و مخمري‌ سيستميك‌،همراه‌ با آمفوتريسين‌ يا فلوكونازول‌ دردرمان‌ مننژيت‌ كرپيتوكوكي‌، كانديديازشديد و سيستميك‌ ناشي‌ از كانديداآلبيكنس‌ (اندوكارديت‌، پنوموني‌، سپتي‌سمي‌ و عفونتهاي‌ مجاري‌ ادرار) و همراه‌ باآمفوتريسين‌ در درمان‌ ساير عفونتهاي‌طولاني‌ مدت‌ و شديد مصرف‌ مي‌شود.

مكانيسم‌ اثر: فلوسيتوزين‌ پس‌ از نفوذ درسلولهاي‌ قارچي‌، به‌ فلوئورواوراسيل‌ كه‌يك‌ آنتي‌متابوليت‌ است‌، تبديل‌ مي‌شود. اين‌تركيب‌ به‌ نوبه‌ خود در متابوليسم‌پيريميدن‌ وارد مي‌گردد و بيوسنتزاسيدهاي‌ نوكلئيك‌ و پروتئين‌ها را مختل‌مي‌سازد.

اشكال‌ دارويي‌:

Scored Tablet: 500mg

میکونازول

برای درمان بیماریهای قارچی پوست مانند تنیا ورسی کالر تجویز می‌شود.مایکونازول در درمان کاندیدیاز جلدی و مهبلی-فرجی ناشی از کاندیدا آلبیکنس و سایر گونه‌های کاندیدا، درمان کچلی بدن، کشاله ران و پا ناشی از ترکوفیتون روبروم، تریکوفیتون منتاگروفیس و اپیدرموفیتون فلکوزوم، درمان تینه آورسیکالر ناشی از مالاسزیا فورفور و درمان کچلی سر، ریش و پارونشیا مصرف می‌شود.

مکانیسم اثر [ویرایش]مایکونازول یک ایمیدازول متوقف کننده رشد قارچ است که با توجه به غلظت ممکن است باعث مرگ قارچ نیز گرددد. دارو بیوسنتز ارگوسترول یا سایر استرول‌ها را مهار می‌کند وباعث ایجاد آسیب در غشاء سلولی قارچ و تغییر نفوذپذیری آن می‌شود که می‌تواند به از دست دادن اجزا ضروری داخل سلول منجر شود. همچنین دارو بیوسنتز تری گلیسرید و فسفولیپیدهای قارچ را مهار می‌نماید. به علاوه با مهار فعالیت آنزیم‌های اکسداتیو و پراکسیداتیو باعث افزایش غلظت داخل سلولی پراکسید هیدروژن تا حد سمی می‌شود که این امر ممکن است به مرگ سلول کمک نماید. این دارو تبدیل بلاستوسپورها را به شکل میسلی مهاجم در کاندیدا آلبیکنس متوقف می‌کند.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:53 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

داروهای ضد انگل

ALBENDAZOLE
موارد مصرف‌: آلبندازول‌ يك‌ داروي‌ضدكرم‌ وسيع‌الطيف‌ است‌ و از نظرساختمان‌ و اثر مشابه‌ مبندازول‌ مي‌باشد.اين‌ تركيب‌ به‌عنوان‌ داروي‌ كمكي‌ همراه‌ باجراحي‌ كيست‌ هيداتيد ناشي‌ ازاكينوكوكوس‌ گرانولوزوس‌ يااكينوكوكوس‌ مولتي‌ لوكولاريس‌ به‌منظورپيشگيري‌ از عود بيماري‌ مصرف‌ مي‌شوديا به‌عنوان‌ درمان‌ اوليه‌ در صورتي‌ كه‌جراحي‌ امكان‌پذير نباشد، به‌كار مي‌رود.اين‌ دارو همچنين‌ در درمان‌ آلودگي‌به‌استرونژيلوئيد مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: آلبندازول‌ موجب‌ تغييرات‌تخريبي‌ در سلولهاي‌ جدار روده‌ كرم‌ و درنتيجه‌ كاهش‌ توليد انرژي‌ در انگل‌ و مرگ‌آن‌ مي‌شود. اين‌ دارو همچنين‌ مهاركننده‌آنزيم‌ فومارات‌ ردوكتاز (آنزيم‌ اختصاصي‌كرم‌ها) مي‌باشد.
اشكال‌ دارويي‌:
Suspension: 400 mg/10ml
Tablet: 200 mg, 400 mg

CHLOROQUINE
موارد مصرف‌: اين‌ دارو به‌تنهايي‌ براي‌درمان‌ مالارياي‌ خفيف‌ كه‌ اغلب‌ ناشي‌ ازپلاسموديوم‌ ويواكس‌ و در مواردي‌ ناشي‌از پلاسموديوم‌ اوال‌ و پلاسموديوم‌مالاريه‌ مي‌باشد و نيز براي‌ پيشگيري‌ ازابتلاي‌ به‌ اين‌ بيماري‌ در مناطقي‌ كه‌پلاسموديوم‌ فالسيپارم‌ مقاوم‌ به‌ كلروكين‌گزارش‌ شده‌ است‌، مصرف‌ مي‌شود.مصرف‌ اين‌ دارو براي‌ درمان‌ مالارياي‌ناشي‌ از پلاسموديوم‌ فالسيپارم‌ به‌دليل‌گستردگي‌ مقاومت‌ انگل‌ به‌دارو توصيه‌نمي‌شود. كلروكين‌ همچنين‌ در درمان‌آرتريت‌ روماتوئيد و لوپوس‌ اريتماتوزمصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: مكانيسم‌ اثر دقيق‌ اين‌ داروشناخته‌ نشده‌ است‌، اما به‌توانايي‌ داروبراي‌ پيوند يافتن‌ به‌ DNA ارتباط داده‌مي‌شود. اثر ضدروماتوئيدي‌ دارو نيزبه‌فعاليت‌ خفيف‌ كاهش‌دهندگي‌ ايمني‌نسبت‌ داده‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Coated Tablet : 150 mg (as Phosphate)
Syrup : 50 mg/ml (as Sulfate)


CROTAMITON
موارد مصرف‌: كروتاميتون‌ براي‌ درمان‌جرب‌ ناشي‌ از ساركوپتس‌ اسكابي‌ ودرمان‌ علامتي‌ خارش‌ پوست‌ به‌كارمي‌رود.
اشكال‌ دارويي‌:
Topical Cream: 10%

DEHYDROEMETINE HCI
موارد مصرف‌: دهيدروامتين‌ در درمان‌آميبياز و به‌عنوان‌ ضدكرم‌ در درمان‌آلودگي‌ به‌فاسيولا مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: اين‌ دارو يك‌ مشتق‌
صناعي‌ امتين‌ با اثركشنده‌ آميبياز دربافتها است‌ كه‌ اثرات‌ آن‌ مشابه‌ امتين‌مي‌باشد.
اشكال‌ دارويي‌:
Injection: 60 mg/2ml



DIETHYLCARBAMAZINE CITRATE
موارد مصرف‌: اين‌ دارو در درمان‌فيلاريازيس‌، لوايازيي‌، اونكوسرسيازس‌
و ائوزينوفيلي‌ مناطق‌ حاره‌ مصرف‌مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: اين‌ دارو سبب‌ مرگ‌ميكروفيلاريا و ماكروفيلاريا مي‌شود.همچنين‌ به‌نظر مي‌رسد اين‌ دارو با كاهش‌سرعت‌ امبريوژنز در رحم‌ كرم‌اونكوسرسيا ولوولوس‌ باعث‌ مرگ‌ميكروفيلاريا مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Scored Tablet: 50 mg

DILOXANIDE FUROATE
موارد مصرف‌: ديلوكسانيد به‌تنهايي‌ دردرمان‌ آميبياز روده‌اي‌ در ناقلين‌ بدون‌علامت‌ كيست‌ آميب‌ در مدفوع‌ و به‌همراه‌مترونيدازول‌ در درمان‌ آميبياز حادمصرف‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Tablet: 500 mg

IODOQUINOL
موارد مصرف‌: يدوكينول‌ به‌ تنهايي‌ دردرمان‌ آميبياز روده‌اي‌ و همراه‌ بامترونيدازول‌ (همزمان‌ يا متوالي‌) دردرمان‌ آميبياز خارج‌ روده‌اي‌ مصرف‌مي‌شود. اين‌ دارو همچنين‌ به‌ عنوان‌انتخاب‌ دوم‌ در درمان‌ بالانتيدياز مصرف‌مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Tablet: 210 mg

LEVAMISOLE
موارد مصرف‌: لواميزول‌ در درمان‌ آلودگي‌به‌ كرمهاي‌ گرد، به‌ويژه‌ آسكاريس‌، و نيزآلودگي‌ به‌كرمهاي‌ قلابدار مصرف‌مي‌شود. اين‌ دارو به‌عنوان‌ محرك‌ سيستم‌ايمني‌ بدن‌ در بيماريهاي‌ عفوني‌ باكترياي‌ ياويروسي‌، آرتريت‌ روماتوئيد و نيزبه‌عنوان‌ داروي‌ كمكي‌ در درمان‌بيماريهاي‌ بدخيم‌ مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: لواميزول‌ بافلج‌
ساختن‌ عضلات‌ كرم‌ موجب‌ دفع‌ آن‌مي‌شود. به‌عنوان‌ محرك‌ سيستم‌ ايمني‌،
از طريق‌ تعديل‌ پاسخهاي‌ ايمني‌
سلولي‌ موجب‌ بهبود كار سلولهاي‌ Tمي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Scored Tablet: 50 mg (as HCl)
Syrup: 40 mg/5ml (as HCl)

LINDANE
موارد مصرف‌: شامپوي‌ ليندن‌ براي‌ درمان‌آلودگي‌ ناشي‌ از شپش‌ انساني‌ گونه‌كاپيتيس‌ (شپش‌ سر) و فتيروس‌ پوبيس‌(شپش‌ زهار) و تخم‌ آنها مصرف‌ مي‌شود.لوسيون‌ ليندن‌ براي‌ درمان‌ آلودگي‌ ناشي‌از ساركوپتس‌ اسكابيه‌ (جرب‌) مصرف‌مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: به‌دنبال‌ جذب‌ پوستي‌ دارو ازپوسته‌ كيتيني‌ بندپايان‌، سيستم‌ عصبي‌تحريك‌ شده‌ و منجر به‌تشنج‌ و مرگ‌ آنهامي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Lotion: %1
Shampoo: %1

MEBENDAZOLE
موارد مصرف‌: مبندازول‌ در درمان‌ آلودگي‌به‌ كرمهاي‌ نخي‌، گرد، شلاقي‌ و قلابدارمصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: مبندازول‌ موجب‌ تخريب‌ميكروتوبول‌هاي‌ سيتوپلاسمي‌ انگل‌ و درنتيجه‌ مهار برداشت‌ گلوگز توسط كرم‌ بالغ‌و در نهايت‌ مرگ‌ انگل‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Chewable Tablet: 100 mg

MEGLUMINE ANTIMONATE
موارد مصرف‌: اين‌ دارو در درمان‌ليشمانيوز احشايي‌ (كالا آزار) و ليشمانيوزجلدي‌ (سالك‌) مصرف‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Injection: 1.5 g/5 ml

NICLOSAMIDE
موارد مصرف‌: اين‌ دارو در درمان‌ آلودگي‌به‌ كرمهاي‌ پهن‌ مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: نيكلوراميد فسفريلاسيون‌اكسيداتيو را در ميتوكندري‌ كرمهاي‌ پهن‌مهار مي‌كند و موجب‌ مرگ‌ كرم‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Chewable Tablet: 500 mg

PIPERAZINE
موارد مصرف‌: پي‌پرازين‌ در درمان‌ آلودگي‌به‌ كرمهاي‌ نخي‌ و گرد مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: اين‌ دارو با مهار پاسخ‌ عضله‌كرم‌ به‌ پيامهاي‌ عصبي‌ موجب‌ فلج‌ انگل‌ ودفع‌ آن‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Tablet : 500 mg (as Citrate or Phosphate)
Syrup : 583.3 mg/5 ml (As Citrate orPhosphate)

PRAZIQUANTEL
موارد مصرف‌: پرازي‌ كوانتل‌ در درمان‌آلودگي‌ به‌ كرمهاي‌ پهن‌ و شيستوزوما(شيستوزومياز) مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: به‌نظر مي‌رسد اثر ضد كرم‌دارو مربوط به‌ اثر سينرژيك‌ آن‌ با سيستم‌ايمني‌ هومورال‌ ميزبان‌ باشد. همچنين‌پرازي‌ كوانتل‌ موجب‌ افزايش‌ نفوذپذيري‌غشاء سلول‌هاي‌ انگل‌، افزايش‌ انقباضات‌،فلج‌ و در نهايت‌ مرگ‌ كرم‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Scored Tablet: 600 mg

PRIMAQUINE
موارد مصرف‌: اين‌ دارو به‌عنوان‌ داروي‌كمكي‌ در درمان‌ مالاريا ناشي‌ ازپلاسموديوم‌ ويواكس‌ و پلاسموديوم‌ اوال‌بعد از درمان‌ با كلروكين‌، به‌ منظورريشه‌كني‌ مراحل‌ كبدي‌ بيماري‌ مصرف‌مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: اين‌ دارو موجب‌ نابودي‌ انگل‌در كبد مي‌شود و به‌ اين‌ ترتيب‌ مانع‌بازگشت‌ بيماري‌ مي‌گردد.
اشكال‌ دارويي‌:
Tablet: mg, 15 mg (as phosphate)

PYRIMETHAMINE
موارد مصرف‌: اين‌ دارو همراه‌ باسولفادوكسين‌ و كينين‌ در درمان‌ مالارياي‌مقاوم‌ به‌ كلروكين‌ مصرف‌ مي‌شود. اين‌دارو همراه‌ با سولفوناميدها در درمان‌توكسوپلاسموز نيز مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: پيريمتامين‌ آنزيم‌ دي‌هيدروفولات‌ ردوكتاز را به‌طوربرگشت‌پذير مهار مي‌كند.
اشكال‌ دارويي‌:
Tablet: 25 mg

PYRVINIUM
موارد مصرف‌: اين‌ دارو در درمان‌ آلودگي‌به‌ كرم‌ سنجاقي‌ (انتروبياز يا كرمك‌)مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: به‌نظر مي‌رسد اين‌ دارو مانع‌استفاده‌ انگل‌ از كربوهيدرات‌هاي‌ اگزوژن‌مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Coated Tablet : 50 mg (as Citrate orPhosphate)
Suspension : 50 mg/5ml (as Pamoate)


QUININE
موارد مصرف‌: كينين‌ در درمان‌ مالارياي‌ناشي‌ از پلاسموديوم‌ فالسيپارم‌ مقاوم‌ به‌كلروكين‌ يا در صورتي‌ كه‌ ارگانيسم‌ عامل‌،نامشخص‌ باشد يا آنكه‌ گونه‌هاي‌ مختلف‌پلاسموديوم‌ در بروز بيماري‌ دخالت‌داشته‌باشند، مصرف‌ مي‌شود. اين‌ داروهمچنين‌ در پيشگيري‌ يا درمان‌ گرفتگي‌شبانه‌ عضلات‌ پا (ناشي‌ از آرتريت‌، ديابت‌،واريس‌، ترومبوفلبيت‌، و آترواسكلروز)مصرف‌ مي‌شود.
مكانيسم‌ اثر: به‌نظر مي‌رسد اين‌ دارو دروزيكولهاي‌ اسيد انگل‌ مالاريا تجمع‌ مي‌يابدو با تغيير pH داخل‌ سلولي‌ موجب‌ مرگ‌تك‌ياخته‌ مي‌شود.
اشكال‌ دارويي‌:
Injection: 250 mg/ml
Tablet (as HCl): 100 mg, 250 mg

STIBOGLUCONATE SODIUM
موارد مصرف‌: اين‌ دارو در درمان‌ليشمانيوز احشايي‌ (كالاآزار) و ليشمانيوزجلدي‌ (سالك‌) مصرف‌ مي‌شود.
فارماكوكينتيك‌: دفع‌ اين‌ دارو در دو مرحله‌سريع‌ و آهسته‌ صورت‌ مي‌گيرد كه‌ مرحله‌آهسته‌ آن‌ احتمالا به‌دليل‌ احيا شدن‌ به‌آنتيموان‌ سه‌ ظرفيتي‌ است‌.
اشكال‌ دارويي‌:
Injection: (Equivalent to 100 mgPentavalent Antimony)/ml

THIABENDAZOLE
موارد مصرف‌: تيابندازول‌ در درمان‌آلودگي‌ با لارو مهاجر پوستي‌ كرم‌هاي‌انكيلوستوما برازيلينس‌ وانكيلوستوماكانينوم‌، لارو مهاجر احشايي‌كرمهاي‌ توكسوكاراكانيس‌ وتوكسوكاراكاتي‌، استرونژيلوئيدس‌استركوراليس‌ و تريشينلا اسپيراليس‌به‌كار مي‌رود. اين‌ دارو در درمان‌ آلودگي‌با كرمهاي‌ كاپيلاريافيليپيننسيس‌،دراكونكولوس‌ مديننسيس‌ وتريكواسترونژيلوئيدس‌ نيز مصرف‌شده‌است‌.
مكانيسم‌ اثر: دارو با مهار آنزيم‌ فومارات‌ردوكتاز كه‌ اختصاصي‌ كرم‌ است‌، باعث‌كشته‌شدن‌ آن‌ مي‌شود. دارو ممكن‌ است‌تخم‌ و لارو كرم‌ را نيز از بين‌ ببرد، اما روي‌لارو تريشين‌ موجود در كيست‌ در عضله‌اثر ندارد.
اشكال‌ دارويي‌:
Chewable Tablet: 500 mg

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:51 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

مراقبت از ناخن

ناخن از پروتئینی بنام کراتین تشکیل یافته کراتین در مو و پوست نیز وجود دارد و دارای بخشهای مختلفی اسـت که به آن میپردازیم:
۱_ “MATRIX” : ماتریکس قسمت پنهان ناخن می بـاشد. در واقع ریشه ناخن بوده که در آن رشد ناخن انجام میگیرد.
۲_ “NAIL PLATE” : قسمت قابل رؤیت ناخن است. همان چیزی که ما از آن بنام ناخن یاد می کنیم. از کراتین مرده تشکیل یافته و کمی محدب می باشد. اساسا بی رنگ است اما بواسطه شبکه مویرگهای خونی که در زیر آن واقع است صورتی بنظر می آید.
۳ـ NAIL BED: پوست زیر ناخن میباشد که از بافت پیوندی تشکیل یافته و در آن عروق خونی و اعصاب وجود دارد و نقش تغذیه پلیت ناخن را بعهده دارد.
۴_ “LUNULA” : قسمتی از ماتریکس می باشد. هـمان قسمت هلالی شکل سفید رنگ کـه در ته ناخن قابل مشاهده است بیشتر در ناخن شست. عـلت سفید بودنش آن است که هنوز سلولهای آن کراتینه نشده و به تکامل نرسیده اند.
۵_ “CUTICLE” : ادامه پوس بستر ناخن(NAIL BED) بوده و بین پوست انگشتان و صفـحـه ناخن (NAIL PLATE) واقع بوده و این دو بخش را به یکدیگر متصل میسازد.کوتیکول ناخن به عنـوان یک سد ضد آب عمل نموده و از ورود باکتری و دیگر عوامل بیماریزا به قسمت ماتریکس جلوگیری میکند.
۶_”NAIL FOLDS” : تای ناخن : بعنوان چهارچوب و تکیه گاه ناخن در سه سمت چپ و راست و پایین ناخن آن را احاطه کرده است.

سرعت رشد ناخن

سرعت رشد ناخن بستگی به عوامل بسیاری ازجمله سن، تغذیه، بیماریها، هورمونها و فصول سال دارد توجه کنید:
۱_ ناخن بطور طبیعی ۰٫۱ میلی متر در روز و یا ۳ میلی متر در ماه رشد میکند.
۲_ سرعت رشد انگشتان دست از انگشتان پا بیشتر میباشد.۲ تا ۳ برابر.
۳_ سرعت رشد ناخنها در تابستان بیشتر از زمستان میباشد.
۴_ سرعت رشد ناخنها در افراد راست دست در دست راست و افراد چپ دست در دست چپشان بیشتر است.
۵_ سرعت رشد ناخنهای مردان از زنان بیشتر است.جز در زنان باردار و مسن
۶_اگر ناخن به طـور کامل از جایش کنده شود برای ناخن های دست ۳ الی ۶ ماه طول می کشد تا مجددا ناخن بطور کامل رشد کند این زمان برای ناخنهای پا ۱۲ الی ۱۸ ماه میباشد.

یکی از بخشهای مهمی که به عنوان نشانگر سلامت بدن عمل می کنند ، ناخن ها هستند . در واقع در بسیاری از موارد ، بروز تغییر در شکل ، رنگ ، قوام و سایر خصوصیات ناخن ها ، می تواند نشانه بروز بیماری های جدی در سایر ارگان های حیاتی بدن فرد باشد . البته این تغییرات در ناخن همیشه نتیجه درگیری اندامهای دیگر نیستند ، و ممکن است به دلیل عوارض خود ناخن ایجاد شده باشند . اما این تغییرات چه هستند و چطور باید آنها را از هم تشخیص داد .

گودیهای کوچک

هنگامی که چند تورفتگی یا گودی کوچک بر روی سطح معمولا صاف و صیقلی ناخن به وجود بیاید، میتواند به این معنا باشد که در زیر ناخن اتفاقاتی در جریان است. در اکثر اوقات دلیل بروز این گودیها بیماری داء الصدف یا پسوریازیس است. این بیماری یک حالت التهابی پوست است که به صورت لکه های سرخ فلس مانند بر روی پوست ظاهر میشود و سلولهای پوست ناخن را نیز درگیر میکند.
سطح ناخن به جای رشد نرم و صاف، دارای ظاهری زبر و دندانه دندانه میشود. به محض اینکه این بیماری درمان شده و تحت کنترل قرار گیرد، ناخنها به تدریج به حالت عادی بازمیگردند. (از آنجایی که ناخن در هفته حدود ۱ میلیمتر رشد میکند، برای از بین رفتن ناخن قدیمی و جایگزین شدن تمام آن با ناخن سالم، یکی دو ماه زمان لازم است.)

ناخن قاشقی شکل

ناخنهای سالم دارای شکل بخصوصی هستند. آنها در بخش میانی کمی برآمده بوده و به سمت کنار ناخن قوس برمیدارند و نوک ناخن هم کمی به سمت پایین مایل است. پس اگر متوجه شدید که ناخنهای شما در موقعیتی کاملا معکوس قرار گرفته اند، باید متوجه شوید که مشکلی وجود دارد. این حالت که ناخن قاشقی شکل نامیده میشود، نشانه کم خونی همراه با فقر آهن یا iron deficiency anaemia, است. مانند بسیاری از مشکلات سلامتی، بروز مشکل ظاهری، ماهها پس از کمبود شدید آهن در بدن بروز میکند و طبعا پس از برطرف شدن فقر آهن، مدتی طول میکشد تا ناخنها به حالت طبیعی بازگردند.

پوسته پوسته شدن

ناخن از چندین لایه کراتین (نوعی پروتئین) تشکیل شده است. بهترین حالت زمانی است که این لایه ها برای شکل دادن به یک ناخن یک پارچه و محکم، کاملا به یکدیگر چسبیده باشند. اما زمانی که از ناخنها مراقبت نشود-مثلا مدت زیادی در معرض آب بوده یا در مقابل هوای سرد و خشک باشد- این لایه ها ورقه ورقه میشوند. این حالت نه تنها نشان دهنده عدم رسیدگی کافی به ناخنهاست، بلکه میتوان به این معنی باشد که در رژیم غذایی شما اسید لاینولیک به اندازه کافی وجود ندارد. لاک ناخن به چسبندگی لایه ها کمک کرده و استفاده مکرر از کرمهای مرطوب کننده برای ناخن در طول روز میتواند بسیار مفید باشد. کمبود اسید لاینولیک نیز با مصرف روغنهای نباتی-در غذا و سالاد- برطرف خواهد شد.

شکنندگی

با توجه به بعضی آمارها میتوان تخمین زد که حدود ۲۰% از زنان از حالتی که به آن سندرم شکنندگی ناخن میگویند رنج میبرند. هرچند از نظر عده ای این نام تنها عنوانی تجملی برای ناخنهایی که به سادگی میشکنند، به شمار میاید، اما دلیل این مشکل عمیقتر از اینهاست. ناخنهای شکننده، ناخنهایی هستند که نمیتوانند رطوبت را در خود نگهدارند، در نتیجه لایه های ناخن به کلی خشک شده و ترک میخورند. از نظر پزشکی ممکن است کم کاری تیروئید موجب خشکی پوست و ناخن شود.
از نظر تغذیه نیز، رژیمی که آهن آن کم باشد نیز میتواند موجب نازکی و شکنندگی ناخن شود که با مصرف سبزیجات برگدار مانند اسفناج، گوشت قرمز و تخم مرغ میتوان از آن جلوگیری کرد. ویتامین ب کمپلکس نیز در بهبود بخشیدن وضعیت ناخنهای شکننده مفید است. البته عادات شما هم نقش مهمی در این میان دارند. متهم اصلی، قرار گرفتن بیش از حد ناخن در معرض آب است. مرطوب کردن مداوم دست و ناخن با آب-در اثر شستن بیش از حد دست، شستن ظروف، البسه و نظافت منزل بدون استفاده از دستکش- میتواند شکنندگی را بدتر کند.

زردی

ناخن سالمی که بر روی پوست سالم قرار داشته باشد، ته رنگی زیبا و صورتی دارد. اگر چنین نباشد، باید به دلایل آن توجه شود. اگر تمام ناخنها زرد شوند، میتوان آنرا نشانه بیماری ریه یا دیابت دانست. نقاط زرد بر روی ناخن میتوانند به خاطر وجود قارچ یا داء الصدف یاشد. از آنجایی که تمام موارد فوق نیاز به درمان حرفه ای دارند، بهتر است در صورت طولانی شدن چنین حالتی به متخصص پوست مراجعه شود. خانمهایی که معمولا از لاک ناخن بسیار تیره استفاده کرده یا تقریبا همیشه ناخنهایی لاک زده دارند، پس از پاک کردن لاک متوجه زردی اندک ناخن خود خواهند شد، اما در این مورد دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. در این حالت ناخنها از لاک رنگ گرفته اند و با مدتی لاک نزدن به رنگ طبیعی باز میگردند.

نقاط سفید

نقاط کوچک سفیدی که بر روی ناخنهایی با حالات و رنگ کاملا سالم پدید می آیند، معمولا نشانه مشکلی جدی نیستند. در اکثر اوقات آنها علامت آسیبهای وارد شده به ناخن هستند. اگر پایه ناخن- جایی که سلولهای جدید ناخن تولید میشود- صدمه ببیند، نشانه های این ضربه به صورت نقاط سفیدی بر روی ناخن جدید دیده میشود. اما با توجه به اینکه رشد ناخن بسیار کند است، زمانی که این نشانه بر روی ناخن شما پدید می آید و شما آنرا میبینید، مدتها از زمان ضربه وارده گذشته و شما آنرا فراموش کرده اید.
اما اگر مطمئن هستید که به ناخن شما آسیبی وارد نشده و این نقاط سفید دائما بر روی ناخن شما وجود دارند، ممکن است به مشکلاتی چون اگزما یا داء الصدف دچار بوده یا رژیم غذاییتان کمبود روی-ماده موجود در غلات کامل، مرغ و غذاهای دریایی- داشته باشد.

تغییر رنگ

دلیل بسیار رایج تغییر رنگ ناگهانی جزئی و ناسالم ناخنها میتواند عفونت قارچی باشد. این مشکل به سادگی در سالنهای زیبایی غیر بهداشتی منتقل میشود و به خصوص در اثر استفاده از وسایل مانیکور استریل نشده به وجود می آید. عفونت قارچی موجب میشود که ناخن از پوست زیر آن فاصله بگیرد. ناخن به تدریج از روی پوست جدا شده و ضخیم میشود که این ضخامت در واقع در اثر تجمع قارچ ایجاد شده است. عفونت باکتریایی موجب میشود که رنگ ناخن اندکی به سبزی متمایل شود. اگر این عفونت به کوتیکل اطراف ناخن هم منتقل شود، این نواحی سرخ و متورم و دردناک میشوند. در صورت بروز چنین مشکلی به پزشک مراجعه کنید تا برایتان آنتی بیوتیک مناسب را تجویز کند.

نکات مراقبتی از ناخن

۱٫ بهترین موقع برای مانیکور کردن بعد از دوش گرفتن یا ظرف شستن می باشد. چون این فعالیت ها کثیفی را از زیر ناخن پاک کرده و پوست اطراف ناخنها را نرم می نماید.

۲٫ لاک نازک کننده نیز می تواند پس از لاکی که قبلا زده شده و بطور ناخواسته ضخیم شده استفاده شود. این لاک لاک ضخیم قبلی را به میزان دلخواه نازک می کند. لاک را در یخچال نگهداری نمایید تا عمر طولانی تری داشته باشد.
۳٫ سعی نمایید بیش از یکبار در هفته از پاک کننده های لاک (آستون) استفاده نکنید زیرا ناخن ها را خشک می کند و ناخن های خشک بیش از ناخن های نرم و مرطوب شده در معرض شکسته شدن هستند.
۴٫ یک لایه و پوشش رویی بر روی لاک مانند لاک های براق کننده و بی رنگ بر روی لاک ناخن خود بزنید. این کار احتمال شکسته شدن ناخن ها را به حداقل می رساند. روی ناخن های طبیعی بدون لاک نیز می توانید هر روز یک لایه از این لاک های بی رنگ و براق کننده بزنید تا رطوبت ناخن ها حفظ شود.
۵٫ پس از شستن دست ها از کرم و لوسیون استفاده کرده و روی ناخن ها را نیز بزنید. دست ها و ناخن ها پس از شستشو با صابون و پاک کننده های قویتر زود خشک می شوند. سعی کنید آنها را چرب و مرطوب نگهدارید. می توانید برای اینکار از مرطوب کننده ها و نرم کننده هایی مانند وازلین و غیره استفاده نمایید. هر شب قبل از خواب نیز حتما این کار را انجام دهید.

۶٫ با استفاده از تکه چوب(خلال دندان) شما می توانید زیر ناخن ها را تمیز کنید. محلولی با ترکیب ۱ قسمت ماده سفید کننده و ۱۰ قسمت آب درست کرده و پنبه را به آن محلول آغشته کرده سپس به هر قسمت از ناخن که لک و کثیف شده بمالید تا جرم آن پاک شود.

زیر ناخن ها را با یک تکه چوب خلال دندان یا مسواک و محلول صابون و ماده سفید کننده بسابید تا لکه ها برطرف شوند.
۷٫ ویتامینی به نام بیوتین ناخن ها را در حیوانات محکم تر می کند. دانشمندان در بعضی از تحقیقاتی که انجام شده به این نتیجه رسیده اند که شاید این ویتامین توانایی محکم کردن ناخن های انسان را داشته باشد. بیوتین در دراگ استورها موجود است.
۸٫ در مورد ناخن های مصنوعی که بر روی ناخن های طبیعی اصطلاحا کاشته می شوند مراقبت ها باید جدی تر و دقیق تر باشد.
۹٫ باید پس از کاشت ناخن خیلی مراقب بود اولا که ناخن مصنوعی نباید زیاد بلند باشد تا هنگام برخورد محکم با جایی یا چیزی نشکند. از آستون نیز نباید زیاد استفاده کرد چون لایه مقاوم و محکم آن را به زور از بین برده و سریع می شکند. پس از ۴ الی ۶ ماه که ناخن مصنوعی کم کم از روی ناخن طبیعی (به علت رشد ناخن) می رود باید توسط فرد متخصص چک شود.

مانیکور و مراقبت از ناخن

مانیکور یک لغت لاتین مشتق شده از کلمات manusبه معنای دست وcuraبه معنی مراقبت می باشدبنابراین مانیکور کردن به مفهوم عام آن به معنای مراقبت از دست ها می باشد
یک مانیکور خوب و کامل با آماده سازی ناخن و کوتیکول آن (چین پوستی موجود در پایه ناخن) آغاز می گردد. به ناخن خود دقیقا نگاه کنید. ناخن از قسمتهای مختلفی تشکیل شده است . بخشهای مختلف ناخن عبارتند از صفحه ناخن، ریشه ناخن، ماهک، بستر و کوتیکول .

نکاتی برای مراقبت کلی از ناخنها

وظیفه ناخن محافظت از بافت زیرین بستر آن است بنابراین هرگز از ناخن خود به عنوان یک ابزار (مثلا برای باز کردن درب ظروف و …) استفاده نکنید.
از جویدن ناخن پرهیز نمائید.زیرا این عمل برای ناخن و کوتیکول آن بسیار مخرب است و می تواند منجر به عفونتی گردد که باعث تغییر شکل ناخن می شود
هنگام شستن ظروف و به طور کلی برای انجام هر عملی که نیاز به تماس با مواد شوینده و شیمیایی دارد از دستکش های محافظ استفاده نمایید.
برای نرم شدن ناخنهای خشک و محکم بهتراست قبل از اقدام به کوتاه کردن، مدتی ناخن را در آب گرم قرار دهیم.
ناخن را نباید بیش از خط رشد طبیعی آن کوتاه نمود.
به جای ناخنگیر بهتر است از سوهان برای کوتاه نگه داشتن ناخن خود استفاده نمایید. سوهان را از گوشه به سمت مرکز ناخن فقط در یک جهت به کار ببرید. زیرا در غیر این صورت ناخنها تخریب خواهند شد.
فرقی نمی کند فرم ناخن را بیضی در می آورید یا مربعی! این فقط بستگی به سلیقه شما دارد و اینکه کدام فرم ناخن برای دست شما مناسب است. فقط به یاد داشته باشید هرچه ناخن شما بلندتر باشد مقاومت آن کمتر می شود.بنابراین آن را زیاد بلند نگاه ندارید.
بعد از شستشوی دست، از کرم یا لوسیون مرطوب کننده استفاده نمایید زیرا صابون ها و مواد شوینده باعث خشک شدن ناخن و پوست می گردند.
هرگز لاک ناخن را خراش ندهید و آن را پوست نکنید.
کوتیکول، ریشه ناخن را از باکتری محافظت می نماید. به جای بردیدن کوتیکول، آن را به آرامی و با استفاده از چوب پرتقال یا وسایل مخصوص این کار که دارای نوک پلاستیکی هستند به عقب برانید. هرگز کوتیکول ناخن را با استفاده از ابزارهای فلزی عقب نزنید. زیرا این کار باعث جداشدن سلولهای محافظ ناخن از سطح آن می گردد.
اگر کوتیکول سخت و چسبنده شده باشد با استفاده از نرم کننده یا مایع زداینده کوتیکول می توان آن را برطرف نمود.
زمان مناسب برای انجام مانیکور ناخن های خشک و محکم بعد از حمام است زیرا در این موقع، چرک از زیر ناخن زدوده شده و سطح ناخنها نرم می شود.
برای دستیابی به یک مانیکور حرفه ای قبل از به کار بردن لاک، ناخن را بوسیله بافر (Buffer) پرداخت نمائید تا سطح آن برای پذیرش لاک آماده و مهیا گردد.
بعد از بافر کردن، سطح ناخن را با لایه ای از یک لاک شفاف که به آن پوشش پایه می گویند بپوشانید.
بعد از اینکه پوشش پایه خشک شد لاک رنگی را به صورت لایه ای نازک به کار برید. معمولا سه حرکت برای ایجاد یک لایه یکنواخت بر روی یک ناخن کفایت می کند. عمل افزودن لایه جدید را تا زمان رسیدن به ظاهر خوب و یکنواخت مورد نظرتان ادامه دهید.
نکته کلیدی در این مرحله آن است که قبل از افزودن هر لایه جدید اجازه دهید لایه قبلی کاملا خشک گردد تا به اصطلاح ست (Set) شود. اگر نمی توانید صبر کنید از سشوار استفاده نمایید.
برای افزودن به پایداری و دوام لاک ناخن و همچنین محافظت از نوک ناخنها، پوشش بالایی یا همان آستری لاک را بعد از خشک شدن لایه رنگی به کاربرید.
نکته: پوشش پایه (Base coat) و پوشش بالایی(Top coat) و لاک رنگی معمولا دارای ماهیت یکسان و عملکرد مشابهی هستند و تفاوت جزئی در مواد تشکیل دهنده شان وجود دارد. در واقع فرق پوشش پایه و بالایی با لاک رنگی در فقدان رنگ و شفاف بودنشان است. بنابراین مراقب باشید که پولتان را برای خرید محصولات آرایشی غیرحرفه ای به هدر ندهید.
پوشش بالایی را چند روز یک بار مجددا به کار برید تا به بهبود ظاهر و دوام لاک ناخن خود کمک نمایید.
در نهایت کرم یا لوسیون مرطوب کننده را برای روی دست و ناخن خود، به کار برید. فراموش نکنید که وسایل مانیکورتان را پس از استفاده، بوسیله الکل پاکیزه و استرلیزه نمائید.
نکته: لاک ناخن می تواند در یخچال نگهداری گردد.
برای جلوگیری از چسبنده شدن درب لاک ناخن قبل از بستن، آن را با استفاده از وازلین چرب نمایید.
سعی کنید تا حدامکان از لاک پاک کن ناخن، بویژه آنهایی که حاوی استن هستند کمتر استفاده نمایید. لاک پاک کن ها، اغلب ناخن را خشک می نمایند. از این رو بسیاری از متخصصات توصیه می کنند که لاک پاک کننده ناخن بیش از یک بار در هفته استفاده نگردد. بعد از استفاده از پاک کننده های لاک ناخن دست خود را به خوبی بشویید.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:49 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

اشنایی با انوع سوختگی پوست

اغلب سوختگی های پوست سطحی بوده و با کمی مراقبت قابل درمان هستند. با این حال ، مهم است که علائم سوختگی جدی تر پوست که نیازمند درمان توسط پزشک است را بدانیم. بطور کلی این سوختگی ها نیازمند مراجعه به پزشک هستند:

سوختگی صورت
دست یا انگشتان دست
ناحیه تناسلی و یا پا
سوختگی در نزدیکی مفاصل
سوختگی وسیع (بزرگتر از ۳ اینچ یا ۷٫۵ سانتی متر) و یا عمیق (در ادامه مطلب)
اگر قربانی کودک کمتر از پنج سال و یا فرد مسن تر از ۷۰ سال باشد.
اگر نشانه های عفونت پوست ، مانند افزایش قرمزی ، درد ، ترشح چرک مانند ، و یا تب بیش از ۳۸ درجه سانتی گراد وجود دارد.

سوختگیهای پوست را می‌توان به دو دسته با ضخامت نسبی و تمام ضخامت طبقه‌بندی کرد. در سوختگیهای با ضخامت نسبی اپیدرم ، یا اپیدرم و قسمت فوقانی درم درگیر می‌شوند، و به بافتهای زیرین آسیبی وارد نمی‌شود.

سوختگیهای تمام ضخامت علاوه بر درم و اپیدرم به لایه‌های زیر پوستی نیز آسیب می‌رسانند. هر دو این سوختگیها را می‌توان با سیستم دیگری که درجه نامیده می‌شود به انواع درجه یک ، درجه دو و درجه سه تقسیم‌بندی کرد که خفیفترین نوع آن سوختگی درجه یک است. سوختگیهای درجه یک و دو از نوع با ضخامت نسبی و درجه سه از نوع تمام ضخامت هستند.

۱) سوختگی درجه یک

سوختگی سطحی خفیفترین نوع سوختگی است که فقط لایه خارجی پوست یعنی اپیدرم را درگیر می کند. علل آن سوختگی ناشی از شعله ملایم است.
▪ ظاهر سوختگی
پوست در محل سوختگی گرم ، قرمز و دردناک (گاهی درد شدید) و حساس به لمس است و می‌تواند کمی متورم باشد وقتی با نوک انگشت به ملایمت به ناحیه سوخته فشار وارد کنیم، قرمزی بطور موقت سفید می‌شود. سوختگی درجه یک در ابتدا بسیار دردناک است ولی معمولاً در عرض چند روز بدون بر جای گذاشتن جوشگاه و گوشت اضافه (اسکار) ، با پوسته ریزی محل سوختگی ، بهبودی می‌یابد.

۲) سوختگی درجه دو

سوختگی با شدت متوسط است که فقط اپیدرم و قسمتی از درم (اما نه همه درم) را مبتلا می‌کند و به بافتهای زیرین آسیبی نمی‌رساند. این نوع سوختگی مانند سوختگی درجه یک از نوع با ضخامت نسبی است. علل آن ریختن مایعات داغ (مثل آب جوش یا چای داغ ) روی پوست ، شعله آتش ، آفتاب سوختگی شدید و غیره هستند.
▪ ظاهر سوختگی
محل سوختگی دارای قرمزی قابل توجه ، تاول و ظاهری توری مانند یا شبکه‌ای شکل است. مانند سوختگی درجه یک با فشار انگشت در محل قرمزی ، سفیدی موقت ایجاد می‌شود. معمولاً شکافهای کوچکی در اپیدرم و تاولهای بزرگ پر از مایع دیده می‌شوند.

از آنجایی که پلاسما ( بخش خون) و مایعات بافتی به تراوش خود ادامه داده و باعث برآمده شدن لایه فوقانی پوست می‌شوند ممکن است تا ۴۸ ساعت پس از وقوع آسیب نیز تشکیل تورم و تاول ادامه داشته باشد. پوست ناحیه سوختگی در ظاهر متورم و خیزدار بوده و مرطوب و عرق کرده به نظر می رسد.
مشخصه این نوع سوختگی درد بسیار شدید و عمیق می‌باشد و سوختگی بینهایت به لمس حساس است بطوری که حتی برخورد باد یا جریان هوا با آن سبب درد سوزاننده‌ای می‌شود.

اگر سوختگی درجه دو بطور مناسب درمان و مراقب شود خودبخود بهبودی می‌یابد و جوشگاه بسیار کمی بر جای می‌گذارد. در این نوع سوختگی امکان عفونت یافتن زخم سوختگی وجود دارد که باید از این نظر مراقبت شود.

۳) سوختگی درجه سه (سوختگی تمام ضخامت)

در سوختگی درجه سه تمام ضخامت پوست ، یعنی اپیدرم و درم ، تخریب می‌شود و حتی ممکن است آسیب عمیقتر شده و بافتهای زیر پوستی (چربی ، ماهیچه و استخوان) را نیز درگیر کند. گاهی تمایز سوختگی درجه سه از سوختگی درجه دو مشکل می‌باشد؛ با این وجود ناحیه سوختگی در نوع درجه سه معمولاً سیاه رنگ و یا خشک و سفید است اما در نوع درجه دو قرمز و مرطوب بوده و ظاهر عرق کرده دارد.

از طرفی در سوختگی درجه دو بیمار درد شدیدی دارد ولی در سوختگی درجه سه به علت از بین رفتن اعصاب زیر جلدی معمولاً بیمار دردی احساس نمی‌کند؛ بجز مواردی که در اطراف سوختگی درجه سه ، مناطقی از سوختگی درجه دو نیز وجود داشته باشد.
علل سوختگی درجه سه عبارتند از مایعات بسیار داغ ، شعله شدید آتش ، جریان الکتریکی ، مواد شیمیایی قوی مانند فسفر سفید. عمق سوختگی نه تنها به شدت حرارت عامل سوزاننده بستگی دارد بلکه با مدت تماس ماده سوزاننده با پوست نیز ارتباط دارد.
▪ ظاهر سوختگی
پوست سوخته ، سفید مرواریدی یا زرد و قهوه‌ای و بعضی مواقع سیاه و زغالی است. بعضی از مناطق پوست ممکن است شفاف شود و می‌توان در زیر آن شبکه‌ای از سیاهرگهای حاوی لخته‌های خون را دید. پوست مرده که شامل پروتئینهای منعقد شده است. لایه‌ای سخت و غیر قابل ارتجاع به نام اسکار (جوشگاه) می‌سازد.

جوشگاه خشک و سخت است و به علت از بین رفتن پایانه‌های اعصاب پوست ، در لمس حساس نیست و دردی ندارد. برای ترمیم زخم سوختگی درجه سه ممکن است به پیوند پوست نیاز شود. عفونت مسئله عمده‌ای در ارتباط با این نوع سوختگی است.

● دسته بندی سوختگی بر اساس شدت

برای مشخص نمودن نوع و ترتیب مراقبت و درمان و ترتیب انتقال مصدومین باید سوختگیها را بر اساس شدت آنها طبقه بندی کرد. بر این اساس سوختگیها را به انواع خفیف ، متوسط و بحرانی (شدید) طبقه ‌بندی می‌کنند.
الف) سوختگیهای خفیف
۱) سوختگیهای درجه سوم که کمتر از ۲% سطح بدن به غیر از نواحی صورت مبتلا کرده‌اند، دست و پا (پایینتر از مچ) کشاله‌های یا مفاصل بزرگ.
۲) سوختگیهای درجه دوم که کمتر از ۱۵% سطح بدن را در گیر کرده‌اند.
۳) سوختگیهای درجه اول با سطحی کمتر از ۲۰ درصد سطح بدن.
ب) سوختگیهای متوسط
۱) سوختگیهای درجه سوم با وسعتی بین ۲تا۱۰% سطح بدن ، البته به غیر از نواحی صورت دستها ، پاها ، کشاله ران یا مفاصل بزرگ.
۲) سوختگی درجه دوم با سطح معادل ۱۵ تا۳۰% سطح بدن.
ج) سوختگیهای بحرانی
۱) تمام انواع سوختگی که با ضایعات دستگاه تنفسی ، آسیبهای بافتهای نرم و استخوانها همراه شده‌اند.
۲) سوختگی درجه سوم و دوم نواحی صورت ، دست و پا (پایینتر از مچ) ، کشاله ران و مفاصل بزرگ.
۳) سوختگی درجه سوم که بیش از ۱۰% سطح بدن را درگیر کرده باشد.
۴) سوختگی درجه دوم که با وسعتی بیش از ۳۰% سطح بدن.
۵) سوختگی درجه اول با وسعتی بیش از ۷۵% سطح بدن.
۶) سوختگی الکتریکی لبها و دریچه‌ها به علت خونریزی شدید که ممکن است ایجاد شوند، تحت عنوان سوختگیهای شدید طبقه‌بندی می‌شوند.

● چگونه عمق سوختگی را تشخیص دهیم؟

عمق سوختگی ممکن است در طی چند روز اول تغییر کند. خصوصا در سوختگی هایی مانند سوختگی با بنزین که علاوه بر سوختگی حرارتی در ابتدا، سوختگی شیمیایی ناشی از اثر تماس بنزین با پوست در روزهای بعد ظاهر شده و عمق و درجه سوختگی را شدت می بخشد.

● سوختگی سطحی پوست یا درجه اول:

فقط شامل لایه سطحی پوست بوده و در آن پوست دردناک ، خشک و قرمز می شود و هنگام فشردن محل ضایعه، سفید می گردد. سوختگی سطحی معمولا بین سه تا شش روز بدون بجا گذاشتن اثری التیام می یابد. سوختگی ناشی از نور آفتاب مثال خوبی از یک سوختگی سطحی است.

● سوختگی درجه دو سطحی:

علاوه بر لایه سطحی، لایه عمیق تر پوست نیز آسیب می بیند. در این حالت پوست بسیار دردناک است و حتی با جابجایی هوا یا تغییرات دما درد تشدید می شود. محل ضایعه قرمز بوده و معمولا تاول می زند. این نوع سوختگی نیز همانند نوع سطحی با فشار دادن محل سوختگی، سفید می شود. اغلب ظرف مدت هفت تا ۲۱ روز التیام می یابد ولیکن پوست منطقه سوخته ممکن است برای همیشه روشنتر یا تیره تر بماند. آفتاب سوختگی که منجر به ایجاد تاول شود مثالی از این نوع سوختگی است.

● سوختگی درجه دو عمقی:

لایه سطحی و لایه عمقی (درم) می سوزد. درد این نوع سوختگی با فشار دادن ایجاد می شود و همیشه همراه با تاول است و با فشار دادن محل ضایعه سفید نمی شود. برای التیام معمولا به بیش از ۲۱ روز درمان نیاز دارد و اثر سوختگی نیز بجا می ماند که در برخی موارد بسیار بدشکل می شود.

● سوختگی درجه سوم:

در این نوع سوختگی تمام لایه های پوست (سطحی، عمقی، چربی زیر پوست) می سوزد و پوست بطور کامل از بین می رود. در این حالت پوست بصورت یک تکه چرم در می آید که ممکن است سیاه و یا سفید باشد. التیام این سوختگی معمولا بدون درمان های جراحی و پیوند پوست ممکن نیست.

درمان سوختگی در منزل:

محل سوختگی را باید بلافاصله تمیز کرده و با آب فراوان خنک شستشو دهید و درد را نیز به کمک مسکن ها کنترل کنید. البته جریان خنک آب نیز به التیام درد نیز کمک می کند.لباس را از محل سوخته باید حذف کرد خصوصا در مواردی که لباس به یک ماده شیمیایی مانند بنزین آغشته است.

ولی چنانچه لباس به پوست چسبیده است ، سعی نکنید آن را به زور جدا کنید.محل سوختگی را می توان با ملایمت با آب خنک و صابون شست و نیازی به استفاده از مواد ضدعفونی کننده مانند الکل یا بتادین نیست.محل سوختگی را خنک نگه دارید. این کار را می توان با کمپرس سرد انجام داد (قرار دادن چند تکه یخ درون یک پارچه و گذاشتن آن روی محل سوخته و یا قرار دادن بطری خنک آب).

توجه کنید که یخ را بطور مستقیم روی پوست نگذارید چراکه ممکن است صدمه بیشتری به محل سوخته وارد آورد.پیشگیری از عفونت برای سوختگی های درجه دو سطحی و عمقی ضروری است. می توان از پماد آلوورا و یا یک کرم آنتی بیوتیک مانند باسی تراسین برای این منظور استفاده کرد. از بکار بردن سایر پماد ها در محل سوخته اجتناب کنید.

سوختگی های کوچک را می توان پانسمان و بانداژ کرد خصوصا در مواردی که سطح پوست تاول زده است و پانسمان دوبار در روز بایستی عوض شود.به هیچ عنوان تاول را چه با سوزن و چه با دست نترکانید؛ این امر خطر ایجاد عفونت را افزایش می دهد. تاول خود بخود و به موقع پاره می شود.

چنانچه از آخرین زمان دریافت واکسن کزاز بیش از ۵ سال می گذرد و سوختگی درجه دو و یا با شدت بیشتر است یک دوز واکسن کزاز بزنید. اگر سابقه مشخصی از واکسیناسیون علیه کزاز ندارید، علاوه بر واکسن نیاز به دریافت پادتن کزاز نیز دارید.

برای کنترل درد، محل سوخته را در سطحی بالاتر از سطح قلب قرار دهید تا ورم و درد آن کم شود. علاوه بر آن می توانید از داروهای مسکنی مانند استامینوفن و ایبوپروفن استفاده کنید. چنانچه را رعایت تمام این نکات هنوز از درد رنج می برید با پزشک خود تماس بگیرید. در سوختگی های شدید ممکن نیاز به تجویز مسکن های تزریقی باشد.

از خاراندن محل سوخته اجتناب کنید بسیاری از افراد از خارش محل سوختگی به دنبال التیام آن رنج می برند. این حالت با استفاده از یک کرم مرطوب کننده ممکن است تقلیل یابد.

چنانچه بس از چند روز محل سوخته رو به بهبود نباشد و یا درد بیشتر شود و یا ظاهر عفونی و چرکی پیدا کند بایستی بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

اغلب سوختگی ها کوچک و سطحی هستند و در عرض یک هفته بهبود می یابند. در سوختگی های درجه دو سطحی ممکن است پس از بهبود، محل سوخته تیره تر یا روشن تر شود ولیکن بدشکلی بجا نمی گذارد.

جلوگیری از سوختگی پوست:

اغلب با ایجاد تغییراتی در خانه می توان از بروز سوختگی جلوگیری کرد:

شمع روشن، کبریت و فندک را از دسترس اطفال دور نگه دارید.
زمانی که خواب آلوده هستید و یا قرص خواب و آرامبخش مصرف کرده اید سیگار نکشید.
غذا و نوشیدنی داغ و یا اطوی داغ را از لبه میز یا پیشخوان دور نگه دارید.
از دستگا های بخور با بخار آب سرد به جای دستگاه های مرطوب کننده با بخار آب داغ استفاده کنید.
کودکان را از گاز و شومینه روشن دور نگه دارید.
دسته کتری همیشه به سمت دیوار باشد و در صورت امکان در بیرون از منزل آشپزی کنید.
هرگز کودکتان در هنگام پخت و پز در بغلتان نباشد.
در هر طبقه خانه دستگاه تشخیص دهنده دود را نصب کنید و باتری آن را هر ماه چک کرده و در صورت نیاز عوض کنید.
لباس خواب کودک باید از پارچه غیر قابل اشتعال باشد.
شلواری که ایجاد عرق می کند و یا تی شرت گشاد جایگزین خوبی برای لباس خواب کودک نیستند. همچنین لباس خواب کودک بایستی کاملا اندازه باشد.
ترموستات آبگرمکن را برای دمای بیش از ۴۹ درجه تنظیم نکنید. اگر قادر به تنظیم ترموستات آب گرمکن نیستید یک دستگاه جلوگیری کننده از آب جوش روی دوش حمام نصب کنید.
اگر در یک روز خیلی گرم مجبورید ماشین را در آفتاب پارک کنید، روی صندلی ها، کمربند و فرمان ماشین را با پارچه بپوشانید. خصوصا روی صندلی بچه چراکه می تواند برای کودک بسیار داغ باشد.
با استفاده از کرم های ضد آفتاب از پوست خود در برابر اشعه آفتاب محافظت کنید و در صورت امکان به محل های سایه بروید و از آفتاب مستقیم پرهیز کنید.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:48 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

آشنایی با انواع زگیل و روش های درمان آن

ظاهر یک زگیل بستگی به محل پیدایش آن دارد. زگیل ها معمولا به رنگ پوست بوده و در لمس زبر و ناصاف هستند اما گاهی هم می توانند تیره یا صاف و هموار باشند. انواع مختلف از زگیل وجود دارد که عبارتند از: زگیلهای صاف، زگیلهای کف پا، زگیلهای صاف، زگیلهای تناسلی.
زگیل معمولی:
این نوع زگیل معمولا اطراف ناخن، روی انگشتان و پشت دست دیده می شوند. این نوع زگیل‌ها بیشتر در نواحی‌ای که در پوست خراشیدگی ایجاد شده است( مثلا به دنبال جویدن ناخنها یا کندن گوشه های ناخن) به وجود می‌آیند.

زگیل‌های پا:

این زگیلها که معمولا در کف پا ایجاد می‌شوند و به تعداد زیاد و دسته دسته به وجود می‌آیند، زگیلهایی موزائیکی خوانده می‌شوند. بیشتر زگیلهای کف پا( بر خلاف زگیلهای معمولی) به سمت خارج پوست برجسته نمی‌شوند. زیرا فشار حاصل از راه رفتن روی کف پا، باعث صاف و پهن شدن آنها شده و آنها را به داخل پوست فشار می دهد.

در سطح این نوع زگیلها اکثرا نقاط سیاهی دیده می‌شود که همان عروقی خونی است که تغذیه آنها را به عهده دارند.
زگیلهای کف پا ممکن است دردناک باشند مثل اینکه سنگی در کفش قرار گرفته باشد.

زگیلهای مسطح:

این زگیلها از زگیلهای دیگر کوچک تر بوده، سطحی هموارتر دارند و اکثرا به تعدا زیاد ایجاد می‌شوند (۲۰ تا ۱۰۰) . ممکن است هر جایی از بدن را درگیر کنند ولی در کودکان بیشتر روی صورت به وجود می‌آیند. این زگیلها در بزرگسالان بیشتر اوقات در آقایان، در نواحی رویش ریش و در خانمها روی ساق پا پیدا می‌شود. احتمالا صدمه دیدن پوست هنگام تراشیدن موهای آن ناحیه علت ایجاد این پدیده است.

زگیل تناسلی:

این زگیل ها شکل شایع نگران کننده ای در بالغین به شمار می روند و اکثرا کوچک و صاف هستند. ولی می‌توانند باریک و بلند هم باشند. این زگیلها نرم بوده و برخلاف بقیه زگیلها زبر و پوسته پوسته نیستند. زگیلهای تناسلی ممکن است، داخل مهبل یا گردن رحم در خانمها، اطراف معقد و یا داخل راست روده را گرفتار کنند.
ویروس‌هایی که عامل زگیلهای تناسلی هستند به ندرت باعث زگیلهای دست یا پا می‌شوند، ولی می‌توانند باعث پدید آمدن زگیلهایی در دهان شوند. به نظر می‌رسد زگیلهای تناسلی با سرطانهای ناحیه تناسلی مرتبط می‌باشند.

علت ابتلا به زگیل چیست؟

زگیلها می‌توانند از شخصی به شخص دیگر، گاهی بطور غیر مستقیم از طریق وسایل آلوده منتقل شوند. از اولین تماس با ویروس تا زمانی که زگیل آنقدر بزرگ شود که با چشم قابل دیدن باشد، معمولا چندین ماه طول می‌کشد. خطر ابتلا به زگیلهای دست، پا و زگیلهای صاف کم است.
به نظر می‌رسد که زگیلهای تناسلی بیشتر واگیردار باشند. معمولا چندین ماه طول می‌کشد. خطر ابتلا به زگیلهای دست، پا و زگیلهای صاف کم است.
به نظر می‌رسد که زگیلهای تناسلی بیشتر واگیردار باشند. بنابراین لازم است تدابیری به کار برده شود که از انتقال زگیلهای تناسلی از بیمار به همسر او جلوگیری شود.
برخی از مردم، به علت ضعف ایمنی نسبت به این ویروس، هر بار که با ویروس زگیل تماس پوستی داشته باشند مبتلا به ضایعات جدید می‌شوند. اگر پوست به هر شکل آسیب ببیند، ویروسها راحت تر زگیل ایجاد می‌کنند.
به همین دلیل کودکانی که ناخن خود را می جوند یا گوشه‌های ناخن خود را می‌کنند بیشتر مبتلا به زگیل می‌شوند، برخی نیز بیشتر از بقیه مبتلا به زگیل می‌شوند. همچنین بیمارانی که سیستم ایمین ضعیفی دارند بیشتر مستعد عفونت با ویروسهای زگیل هستند.
ضرورت درمان زگیل تا چه اندازه است؟
در کودکان، معمولا زگیل، بدون درمان و پس از طی دوره‌ای چند ماهه تا چندین ساله ناپدید می‌شود. با این وجود، از آنجا که احتمال گسترش زگیل به سایر نواحی بدن فرد مبتلا و یا انتقال آن به افراد دیگر وجود دارد، درمان زگیل منطقی به نظر می‌رسد.
بویژه هنگامی که زگیلهای باعث ناراحتی یا درد شوند، درمان ضرورت می‌یابد. در زگیلهای تناسلی مزمن، احتمال ابتلا به سرطان پوست تا حدودی افزایش پیدا می‌کند.
همچنین در خانمهای مبتلا به زگیلهای تناسلی، احتمال ابتلا به سرطان گردن رحم بیشتر است. به همین دلایل، همه بالغین مبتلا به زگیل تناسلی باید تحت درمان قرار گیرند. تمامی خانمهای مبتلا به زگیل تناسلی حتی پس از درمان باید بطور منظم آزمون پاپ اسمیر را انجام دهند.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:44 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

آنتی هیستامین ها

Dimenhydrinate
دیمن هیدرینات در درمان سر گیجه ، تهوع ، بیماری مسافرت و همچنین سر گیجه ناشی از بیماری هایی که بر روی بخش دهلیزی گوش اثر می گذارند(مانند التهاب لابیر نت ) به کار برده می شود.
دیمن هیدرینات یک داروی آنتی هیستامین است و احتمالا با اثر ضد موسکارینی مر کزی باعث کاهش فعالیت لابیر نت و مر کز CTZ در بصل النخاع می شود و باعث مهار سر گیجه و تهوع می گردد.
Tablet:50mg

Cyproheptadine Hydrochloride
سایپروهپتادین برای درمان آلرژی ناشی از تب یونجه ، کهیرو کهیر غول آسا ، کهیر ناشی از سرما، میگرن ودرمان بیماری کوشینگ استفاده شده است.
این داروآنتاگونیست گیرنده های H 1و سروتونینی می باشد. به دلیل خاصیت آنتی هیستامینی آن ،اثر ضد آلرژی دارد .
Tablet:4mg

Cyclizine
این دارو یک مشتق piperazine است و یک آنتی هیستامین آرام بخش با فعالیت آنتی موسکارینی که البته آثار آرام بخشی آن قابل توجه نیستند. از این دارو به عنوان یک ضد تهوع در درمان حالت تهوع و استفراغ استفاده می شود از جمله در حالات بعد از عمل جراحی و یا رادیوتراپی و در مورد تهوع و استفراغ ناشی از دارو. هم چنین درعلائم درمانی سرگیجه ناشی از بیماری مینیر یا اختلالات وستیبولار به کار می رود. در درمان تهوع و استفراغ این دارو با دوز معمول mg 50 تا 3 بار در روز به صورت هیدروکلرید و به طریق خوراکی تجویز می گردد اگرچه در صورت لزوم دوزهایی تا حد 200 میلی گرم در 24 ساعت تجویز می شوند. این دارو به صورت لاکتات به طریق داخل عضلانی یا داخل وریدی تجویز می گردد و دوزهای تجویزی آن مشابه با دوزهای فرم هیدروکلرید خوراکی می باشند.

Clemastine Fumarate
کلماستین در درمان علامتی رینیت آلرژیک فصلی یا دایمی التهاب آلرژیک ملتحمه، خارش ناشی از واکنش های آلرژیک و کهیر و به عنوان درمان کمکی شو ک آنلا فیلا کتیک به کار می رود.
اثر ضد آلرژی آن ناشی از رقابت با هیستامین برای اتصال به گیرنده های H1 است .
Tablet:1mg
Injection:2mg/2ml

Cinnarizine
سیناریزین برای رفع اختلالاتی مثل سر گیجه، وزوز گوش، تهوع، و استفراغ ، در بیماری منییر ،بیماری مسافرت، بیماری عروق محیطی و سند روم رینود تجویز می شود.
اثرات این دارو ناشی از مهار گیرنده H2 هیستامینی است.
Tablet:25ml
Tablet:75ml

Chlorpheniramine
کلرفنیرآمین در درمان علامتی رینیت آلرژیک فصلی یا دایمی، وازوموتور والتهاب آلرژیک ملتحمه ناشی از استنشاق یا بلع مواد الرژن،کهیرو کهیر غول اسا و به عنوان داروی کمکی در درمان شوک آنا فیلاکتیک به کار می رود .
اثر ضد آلرژی آن ناشی از مهار گیرنده های H1 هیستامینی است. همچنین دارای آثارآنتی کلینرژیک است .
Syrup:2mg/5ml
Tablet:4mg
SR- Tablet:8 mg
Injection:10mg/ml

Cetirizine Hydrochloride
ستریزین در درمان علامتی رینیت الر ژیک فصلی یا دائمی، التهاب آلرژیک ملتحمه، خارش،
کهیر،عطسه وآب ریزش از بینی و همچنین در کاهش علایم ناشی از آسم آلرژیک مصرف می شود.
اثرات آنتی هیستامین این دارو به علت رقابت با هیستامین در اتصال به گیرندهH1 است . کاربر د آن در کاهش علایم ناشی از آسم آلرژیک ممکن است به دلیل جلوگیری از اثرات انقباضی هیستامین در برونش ها در این بیماران باشد .
F.S.Tablet:5mg
F.S.Tablet:10mg

Antihistamine Decongestant
اين دارو براي بهبود موقت احتقان بيني و سينوس ها، عطسه ها و آبريزش از بيني ناشي از سرماخوردگي و رينيت آلرژيك مصرف مي شود.
كلرفنير امين با اثر بر روي گيرنده هاي H1 اثرات هيستامين را مهار مي كند. اثرات ضد موسكاريني اين دارو تا حدي سبب خشك شدن مخاط بيني مي شود. فنيل امين بر روي گيرنده هاي آلفا آدرنرژيك مجاري تنفسي اثر كرده و با ايجاد تنگي عروق موجب رفع احتقان مي شود. فنيل پروپانولامين اثر تحريكي بر روي CNS دارد.
Tablet:chorpheniramine Maleate 2.5 mg + phenylephrine HCl 5 mg + phenypropanolamine HCl 20 mg

Diphenhydramine Compound
این دارو برای تسکین سرفه و نشانه های احتقانی آن مصرف می شود همچنین انقباض نایژه ها ناشی از هیستامین را نیز تخفیف می دهد.
این تر کیب دارای اثر ضد هیستامین و ضد کولینرژیک است و باعث تسکین سرفه می شود . به دلیل داشتن کلرور آمونیوم داری اثر خلط آورو به دلیل داشتن اثر آنتی کولینرژیک باعث کاهش ترشحات نایژه می شود . در ضمن علایم احتقان را که اغلب با سرفه همراه است از بین می برد و با عث کاهش احتقان بینی و نایژه می شود .
Syrup:(Diphenhydramine HCI 12.5 mg + Sodium Citrati 50 mg + AmmoniumChloride 125 mg + Menthol 1 mg )/5 ml

Naphazoline Antazoline
اين فراورده به منظور تخفيف تحريك يا احتقان چشم يا درمان علائم آلرژيك، التهاب يا عفونت چشم به كار مي رود.
نفازولين يك آمين مقلد سمپاتيك است كه با تحريك مستقيم گيرنده هاي آلفاي موجود در شريانچه ها، موجب تنگ شدن اين عروق و رفع احتفان در چشم مي گردد. آنتازولين يك مسدودكننده گيرنده H1 هيستامين است كه پاسخ عضلات صاف را نسبت به اثر هيستامين مهار مي كند.
Drops:Naphazoline HCl 0.05% + Antazoline phosphate 0.5 %

Cromolyn Sodium
اين فراورده براي درمان كراتوكونژيكتيويت فصلي، كونژكتيويت فصلي و كراتيت فصلي بكار مي رود.
كرومولين دگرانولاسيون ماست سل هاي حساس بعد از مجاورت با آنتي ژن هاي خاص و آزادسازي مياني هاي التهابي را مهار ميكند.
Eye drop:20mg/ml

Diphenhydramine
دیفن هیدرامین در درمان علامتی رینیت وازو موتور، کهیر و کهیر غول آسا، در درمان علامتی پارکینسون و واکنشهای اکستراپیرامیدال ناشی ازداروها، تهوع واستفراغ ناشی از مسافرت یا حرکت ، به عنوان بی حس کننده موضعی در دندان پزشکی و به عنوان بی حس کننده مو ضعی در دندان پزشکی و به عنوان یک خواب آور ملایم بکار می رود.
اثر ضد دارو به علت با رقابت با آنتی هیستامین برای اتصال به گیرنده های H1 است . اثر ضد سرفه دیفن هیدرامین به علت اثر مستقیم بر مرکز سرفه در بصل النخاع است . این دارو بر گیرنده هایH1 مغز اثر گذاشته موجب اثرات خواب آور می گردد. اثر بی حس کنندگی موضعی آن به دلیل شباهت ساختمانی آن با بی حس کننده های موضعی است .
Elixixr:12.5 mg/5 ml
Tablet:25 mg

Loratadine
لوراتاد ین در درمان علامت رینیت آلرژیک ملتحمه ، خارش، کهیر عطسه و آب ریزش از بینی و همچنین در کاهش علائم ناشی از آسم آلرژیک مصرف می شود.
اثرات آنتی هیستامین این دارو به علت رقابت با هیستامین در اتصال به گیرنده H¬1 ¬است . کاربرد آن در کاهش علائم ناشی از آسم آلرژیک ممکن است به دلیل جلو گیری از اثرات انقباضی هیستامین بر برونش ها در این بیماران باشد.
Tablet: 10mg
Syrup:1 mg/ ml

Promethazine
پرومتازين براي درمان علامتي حساسيت‌هايي چون تب يونجه، كهير، درمان فوري واكنش‌هاي آنافيلاكسي، درمان تهوع، سرگيجه، اختلالات لابيرنت، بيماري مسافرت و داروي بيهوشي مصرف مي‌شود.
تصور مي‌شود كه اين دارو به طور غير مستقيم باعث كاهش تحريك سيستم مشبك تنه مغزي مي‌گردد. همچنين از طريق رقابت با هيستامين براي اتصال به گيرنده H1 در سلول هدف، از واكنشهايي كه تنها با واسطه هيستامين بروز مي‌كند ، جلوگيري مي‌نمايد، ولي در صورت بروز آنها را از بين نمي‌برد.اين دارو احتمالا با مهار گيرنده‌هاي شيميايي در بصل‌النخاع (CTZ) اثر ضد استفراغ و ضد سرگيجه خود را اعمال مي‌كند.
Coated Tablet:25mg
Syrup: 113mg/100ml(as HCI)
Injection: 25mg /1 ml

Terfenadine
ترفنادین برای جلوگیری از علائم ناشی از حساسیت ، مانند تب یونجه و کهیر به کار برده می شود.
اثر ضد آلرژی این دارو ناشی از رقابت آن با هیستامین برای اتصال به گیرنده های H1 است و به این ترتیب از بروز اثرات هیستامین جلو گیری می کند.
Tablet: 60mg

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:35 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

انواع سوندهاي ادراري و جايگذاري سوند ادراري در مردان

انديکاسيون ها

از جايگذاري سوند ادراري در مردان براي مقاصد تشخيصي و درماني استفاده مي گردد. در جنبه درماني مي توان از سوند براي کاهش فشار مثانه در بيماران دچار احتباس ادراري حاد يا مزمن در نتيجه وضعيت هايي چون انسداد مجاري ادراري زير مثانه يا مثانه نوروژنيک استفاده نمود. در مبتلايان به هماچوري آشکار ممکن است سوندگذاري و سپس شست وشو براي خارج کردن خون و ل_خ_ته ها از مثانه لازم گردد. در جنبه تشخيصي مي توان از جايگذاري سوند ادراري جهت گرفتن نمونه ادرار غيرآلوده براي آزمون هاي ميکروب شناختي، اندازه گيري برون ده ادراري در بيماران به شدت ناخوش يا طي اقدامات جراحي و يا اندازه گيري حجم ادرار باقي مانده پس از ادرار کردن در صورت عدم دسترسي به روش هاي غيرتهاجمي (مثل سونوگرافي) استفاده کرد.

نبايد از سوند گذاري به عنوان درمان روتين بي اختياري ادراري استفاده نمود. در صورت امکان بايد از اقدامات کمتر تهاجمي (مثل پد بي اختياري، سوندگذاري متناوب يا سوندهاي پوشاننده پنيس(?)) بهره گرفت تا از ايجاد عوارض ناشي از سوند پايدار جلوگيري به عمل آيد. به علاوه در برخي بيماران، جراحي براي تصحيح بي اختياري يا استفاده از داروهاي ضد موسکاريني مي تواند مفيد باشد.

کنترا انديکاسيون ها

تنها کنترا انديکاسيون مطلق جايگذاري سوند ادراري عبارت است از آسيب به پيشابراه (چه تاييد شده و چه مشکوک). آسيب به پيشابراه معمولا در بيماراني وجود دارد که دچار تروماي قابل ملاحظه به لگن يا شکستگي لگن شده اند. يافته هاي فيزيکي مرتبط با آسيب به پيشابراه عبارتند از وجود خون در مئاتوس پيشابراه و هماچوري آشکار (که در بيش از ?? موارد گسيختگي پيشابراه يافت مي شود)، هماتوم پرينه و «بالا بودن

(high riding)» غده پروستات. ممکن است بالا بودن غده پروستات در اثر وجود هماتوم بزرگ لگن مخفي شود يا در صورتي که بيمار به خاطر تندرنس ناحيه، مايل به انجام معاينه دقيق نباشد، ناديده گرفته شود. در صورت شک به آسيب به پيشابراه، استفاده از اورتروگرافي رتروگراد قبل از سوندگذاري اجباري است. کنترا انديکاسيون هاي نسبي جايگذاري سوند ادراري عبارتند از تنگي پيشابراه، جراحي اخير پيشابراه يا مثانه و مقابله يا عدم همکاري بيمار.

آمادگي

وسايل مورد نياز براي جايگذاري سوند ادراري غالبا در يک مجموعه آماده موجودند. اين مجموعه نوعا حاوي دستکش استريل، محلول ضدعفوني کننده، پارچه [شان] استريل، سوند فولي، لوبريکان استريل، فورسپس و پنبه توپي، آب مقطر جهت پر کردن بالون و لوله و کيسه جمع آوري ادرار است. ديگر تجهيزات مورد نيازي که غالبا در اين مجموعه آماده نيستند، عبارتند از ليدوکايين غليظ، نوارچسب يا وسيله ديگري براي ثابت کردن سوند به بيمار و گاه محلول ضدعفوني کننده.

انواع سوندهاي ادراري با اندازه هاي مختلف موجود است. بيشتر از سوند فولي (سوندي با مجراي دو گانه و نوک مستقيم) استفاده مي گردد. نوک سوند کوده (caude&#???;) نيمه سفت و خميده است و جايگذاري سوند را در بيماران دچار بزرگي پروستات تسهيل مي نمايد. سوندهاي سه مجرايي (سه راه) مسيري اضافه براي شست وشوي مثانه دارند. بيشتر سوندها داراي يک بالون احتباسي در انتهاي ديستال خود هستند که وقتي با آب پر شود، سوند را در محل خود در مثانه نگه مي دارد.

براي بيشتر مردان، اندازه مناسب سوند ?? يا ?? فرنچ است. ممکن است در بيماران دچار تنگي پيشابراه، سوندهاي کوچک تر (?? ?? فرنچ) و در بيماران مبتلا به بزرگي پروستات، سوندهاي بزرگ تر (?? ?? فرنچ) جهت جلوگيري از گره خوردن (kinking) سوند در هنگام عبور از پيشابراه پروستاتي، لازم باشد. در بيماران دچار هماچوري آشکار نيز بايد از سوندهاي بزرگ تر استفاده نمود تا از انسداد مجرا توسط ل_خ_ته هاي خون و متعاقبا احتباس ادراري پيشگيري شود.

بسياري از سوندها از لاتکس ساخته شده اند؛ البته انواع سيليکوني نيز براي مبتلايان به حساسيت يا آلرژي به لاتکس موجودند. سوندهاي داراي پوشش آلياژ نقره در مقابل رشد باکتري مقاوم هستند و در بيماران پرخطر از نظر ابتلا به عفونت مي توان از آنها استفاده نمود.

سوندگذاري

تمام وسايل را وارسي کنيد و در ميز کنار تخت در دسترس قرار دهيد. براي بررسي تماميت کارکرد دريچه، موقتا بالون احتباسي را باد کنيد و سوند را به لوله روي کيسه جمع آوري وصل کنيد.

بيمار را روي برانکارد در وضعيت خوابيده به پشت قرار دهيد و اگر ختنه نشده است، پره پوس را کاملا عقب بکشيد. با يک سرنگ بدون سوزن ?? ?? ميلي ليتر ليدوکائين غليظ را وارد مئاتوس پيشابراه نماييد تا مخاط بي حس و پيشابراه متسع گردد؛ در اين صورت سوندگذاري تسهيل مي شود. پس از تزريق ليدوکائين نوک پنيس را چند دقيقه فشار دهيد تا ژل در پيشابراه باقي بماند.

جايگذاري سوند ادراري تحت شرايط استريل انجام مي گيرد و در ادامه کار بايد هميشه دستکش استريل به دست داشت. پس از پوشاندن ناحيه عانه و پروگزيمال ران ها با پارچه، شفت پنيس را با دست غيرغالب خود بگيريد و پنيس را در حالت کشيده با زاويه قائمه نسبت به صفحه بدن بيمار نگه داريد. اکنون اين دست غيراستريل محسوب مي شود و نبايد پنيس را رها يا وسايل استريل را لمس کند. گلنس پينس را با حرکت چرخشي و با استفاده از پنبه توپي آغشته با ماده ضد عفوني کننده پاک کنيد.

قبل از داخل کردن سوند، نوک آن را با ژل استريل يا ليدوکائين غليظ لغزان کنيد. در صورت استفاده از سوند کوده، نوک آن را در وضعيت ساعت ?? بالا بگيريد تا عبور آن از لوب مياني غده پروستات تسهيل گردد. سوند را به ملايمت وارد مئاتوس کنيد و آن را در پيشابراه به آهستگي به سمت پروگزيمال برانيد. اگر در اين مرحله با مقاومت زيادي مواجه هستيد، سوند را به زور نرانيد زيرا اين رويکرد احتمالا ناموفق خواهد بود و ممکن است به تروماي پيشابراه بينجامد. در فاصله ?? ?? سانتي متري که ناحيه اسفنکتر خارجي است، ممکن است مقاومتي احساس گردد. از بيمار بخواهيد اسفنکتر را شل کند و نفس عميقي بکشد؛ اين کار ممکن است عبور سوند را تسهيل نمايد. سوند را تا سطح قسمت باد کردن بالون پيش برانيد.

ورود ادرار به لوله جمع آوري کننده، به معناي مناسب بودن موقعيت سوند است. اگر ژل لغزان ساز کاتتر را مسدود کرده يا مثانه خالي باشد، ممکن است جرياني ايجاد نگردد. سوند را با سالين پاک کنيد؛ بازگشت آزاد ادرار يا سالين، مناسب بودن موقعيت سوند را تاييد مي کند. سپس بالون را با ?? ميلي ليتر آب باد کنيد (ظرفيت بالون در انواع سوندهاي مختلف ممکن است فرق داشته باشد؛ براي دانستن حجم مناسب قسمت باد کرده را در انتهاي ديستال سوند وارسي کنيد). فقط بايد از آب استفاده نمود چرا که هوا ممکن است از بالون نشت کند و سالين ممکن است کريستاليزه شود و باعث کارکرد نادرست دريچه يا انسداد مجرا شده، مانع خالي شدن مناسب گردد. بسيار مهم است که بالون هنگامي پر شود که کاتتر به طور کامل جايگذاري شده است تا از باد شدن آن در داخل پيشابراه اجتناب گردد.

سرانجام سوند را به عقب بکشيد تا بالون مقابل جدار مثانه قرار بگيرد. در بيماران ختنه نشده، جهت پيشگيري از پارافيموز (paraphimosis) اطمينان حاصل نماييد که پره پوس به موقعيت آناتوميک خود برگشته است. با نوارچسب يا يک وسيله تثبيت کننده ديگر، سوند را به ران يا جدار قدامي شکم بيمار ثابت کنيد و کيسه جمع آوري را آويزان قرار دهيد.

رفع مشکل

در بيماران دچار بزرگي پروستات ممکن است در فاصله ?? ?? سانتي متري، مقاومت در برابر راندن سوند ايجاد گردد. در اين بيماران سوندگذاري موفق با سوند کوده حاصل مي شود. در صورت در دسترس نبودن سوند کوده، مي توان از سوند فولي و بزرگ (?? ?? فرنچ) استفاده نمود. بايد از استفاده از سوندهاي کوچک پرهيز نمود زيرا ممکن است درصورت مواجهه با مقاومت گره بخورند.

اگر در اثر فيموز شديد يا تنگي مئاتوس نتوان سوند را وارد نمود يا اگر حين وارد کردن سوند مقاومت زيادي وجود داشته باشد، بايد به مشاوره اورولوژي اقدام نمود. اگر سوند در پيشابراه گره بخورد و ترشح خوني ديده شود، امکان دارد پيشابراه سوراخ شده باشد. در اين صورت بايد سوند را درآورد و ديگر تلاشي در جهت راندن سوند ننمود و اقدام به مشاوره اورولوژي کرد.

عوارض

عفونت هاي مجاري ادراري پس از جايگذاري سوند ادراري شايع هستند و در ?? ? بيماران به ازاي هر روز داشتن سوند رخ مي دهند. هر چند بسياري از عفونت ها تنها باکتريوري بي علامت هستند، در برخي موارد، پيلونفريت، باکتريمي و اوروسپسيس ايجاد مي گردد. امکان ايجاد بيماري خطرناک يا مرگ واقعا وجود دارد زيرا معلوم شده است که عفونت هاي بيمارستاني مجاري ادراري، زمان بستري در بيمارستان را ? روز افزايش مي دهند و ميزان مرگ و مير را در بيماران داراي سوند ? برابر مي کنند. بيماراني که در معرض خطر بيشتري براي عفونت هاي مرتبط با سوند قرار دارند، عبارتند از سالمندان، ديابتي ها و مبتلايان به نارسايي زمينه اي کليه يا بيماري هاي پيشرفته تهديدکننده حيات.

موثرترين راه براي پيشگيري از عفونت هاي مجاري ادراري، اجتناب از سوندگذاري در حد امکان است. در صورت ضرورت سوندگذاري، اقدامات پيشگيرانه عبارتند از استفاده از روش سوندگذاري کاملا آسپتيک، بسته نگه داشتن سيستم جمع آوري ادرار با دقت و کاهش مدت سوندگذاري. استفاده روتين از آنتي بيوتيک هاي پروفيلاکتيک مفيد نيست و تکثير گونه هاي مقاوم را باعث مي گردد. البته براي بيماران پرخطر از نظر ابتلا به عفونت و بيماراني که تحت برخي اقدامات تهاجمي از جمله رزکسيون پروستات از طريق پيشابراه و پيوند کليه قرار دارند، بايد درمان آنتي بيوتيکي مدنظر قرار گيرد.

ديگر عوارض سوندگذاري عبارتند از پارافيموز و تروما به پيشابراه و مثانه. گاه ممکن است در اثر انسداد مجراي دوم يا کارکرد نادرست دريچه، خالي کردن بالون احتباسي مقدور نباشد. در صورت معيوب بودن دريچه، بريدن بازوي کناري و برداشتن دريچه ممکن است مشکل را حل کند. در صورت عدم موفقيت اين کار، مشاوره اورولوژي انديکاسيون دارد چرا که ممکن است لازم باشد بالون از طريق س_و_پ_ر اپوبيک و تحت هدايت سونوگرافي سوراخ شود.

انديکاسيون ها

از جايگذاري سوند ادراري در مردان براي مقاصد تشخيصي و درماني استفاده مي گردد. در جنبه درماني مي توان از سوند براي کاهش فشار مثانه در بيماران دچار احتباس ادراري حاد يا مزمن در نتيجه وضعيت هايي چون انسداد مجاري ادراري زير مثانه يا مثانه نوروژنيک استفاده نمود. در مبتلايان به هماچوري آشکار ممکن است سوندگذاري و سپس شست وشو براي خارج کردن خون و ل_خ_ته ها از مثانه لازم گردد. در جنبه تشخيصي مي توان از جايگذاري سوند ادراري جهت گرفتن نمونه ادرار غيرآلوده براي آزمون هاي ميکروب شناختي، اندازه گيري برون ده ادراري در بيماران به شدت ناخوش يا طي اقدامات جراحي و يا اندازه گيري حجم ادرار باقي مانده پس از ادرار کردن در صورت عدم دسترسي به روش هاي غيرتهاجمي (مثل سونوگرافي) استفاده کرد.

نبايد از سوند گذاري به عنوان درمان روتين بي اختياري ادراري استفاده نمود. در صورت امکان بايد از اقدامات کمتر تهاجمي (مثل پد بي اختياري، سوندگذاري متناوب يا سوندهاي پوشاننده پنيس(?)) بهره گرفت تا از ايجاد عوارض ناشي از سوند پايدار جلوگيري به عمل آيد. به علاوه در برخي بيماران، جراحي براي تصحيح بي اختياري يا استفاده از داروهاي ضد موسکاريني مي تواند مفيد باشد.

کنترا انديکاسيون ها

تنها کنترا انديکاسيون مطلق جايگذاري سوند ادراري عبارت است از آسيب به پيشابراه (چه تاييد شده و چه مشکوک). آسيب به پيشابراه معمولا در بيماراني وجود دارد که دچار تروماي قابل ملاحظه به لگن يا شکستگي لگن شده اند. يافته هاي فيزيکي مرتبط با آسيب به پيشابراه عبارتند از وجود خون در مئاتوس پيشابراه و هماچوري آشکار (که در بيش از ?? موارد گسيختگي پيشابراه يافت مي شود)، هماتوم پرينه و «بالا بودن

(high riding)» غده پروستات. ممکن است بالا بودن غده پروستات در اثر وجود هماتوم بزرگ لگن مخفي شود يا در صورتي که بيمار به خاطر تندرنس ناحيه، مايل به انجام معاينه دقيق نباشد، ناديده گرفته شود. در صورت شک به آسيب به پيشابراه، استفاده از اورتروگرافي رتروگراد قبل از سوندگذاري اجباري است. کنترا انديکاسيون هاي نسبي جايگذاري سوند ادراري عبارتند از تنگي پيشابراه، جراحي اخير پيشابراه يا مثانه و مقابله يا عدم همکاري بيمار.

آمادگي

وسايل مورد نياز براي جايگذاري سوند ادراري غالبا در يک مجموعه آماده موجودند. اين مجموعه نوعا حاوي دستکش استريل، محلول ضدعفوني کننده، پارچه [شان] استريل، سوند فولي، لوبريکان استريل، فورسپس و پنبه توپي، آب مقطر جهت پر کردن بالون و لوله و کيسه جمع آوري ادرار است. ديگر تجهيزات مورد نيازي که غالبا در اين مجموعه آماده نيستند، عبارتند از ليدوکايين غليظ، نوارچسب يا وسيله ديگري براي ثابت کردن سوند به بيمار و گاه محلول ضدعفوني کننده.

انواع سوندهاي ادراري با اندازه هاي مختلف موجود است. بيشتر از سوند فولي (سوندي با مجراي دو گانه و نوک مستقيم) استفاده مي گردد. نوک سوند کوده (caude&#???;) نيمه سفت و خميده است و جايگذاري سوند را در بيماران دچار بزرگي پروستات تسهيل مي نمايد. سوندهاي سه مجرايي (سه راه) مسيري اضافه براي شست وشوي مثانه دارند. بيشتر سوندها داراي يک بالون احتباسي در انتهاي ديستال خود هستند که وقتي با آب پر شود، سوند را در محل خود در مثانه نگه مي دارد.

براي بيشتر مردان، اندازه مناسب سوند ?? يا ?? فرنچ است. ممکن است در بيماران دچار تنگي پيشابراه، سوندهاي کوچک تر (?? ?? فرنچ) و در بيماران مبتلا به بزرگي پروستات، سوندهاي بزرگ تر (?? ?? فرنچ) جهت جلوگيري از گره خوردن (kinking) سوند در هنگام عبور از پيشابراه پروستاتي، لازم باشد. در بيماران دچار هماچوري آشکار نيز بايد از سوندهاي بزرگ تر استفاده نمود تا از انسداد مجرا توسط ل_خ_ته هاي خون و متعاقبا احتباس ادراري پيشگيري شود.

بسياري از سوندها از لاتکس ساخته شده اند؛ البته انواع سيليکوني نيز براي مبتلايان به حساسيت يا آلرژي به لاتکس موجودند. سوندهاي داراي پوشش آلياژ نقره در مقابل رشد باکتري مقاوم هستند و در بيماران پرخطر از نظر ابتلا به عفونت مي توان از آنها استفاده نمود.

سوندگذاري

تمام وسايل را وارسي کنيد و در ميز کنار تخت در دسترس قرار دهيد. براي بررسي تماميت کارکرد دريچه، موقتا بالون احتباسي را باد کنيد و سوند را به لوله روي کيسه جمع آوري وصل کنيد.

بيمار را روي برانکارد در وضعيت خوابيده به پشت قرار دهيد و اگر ختنه نشده است، پره پوس را کاملا عقب بکشيد. با يک سرنگ بدون سوزن ?? ?? ميلي ليتر ليدوکائين غليظ را وارد مئاتوس پيشابراه نماييد تا مخاط بي حس و پيشابراه متسع گردد؛ در اين صورت سوندگذاري تسهيل مي شود. پس از تزريق ليدوکائين نوک پنيس را چند دقيقه فشار دهيد تا ژل در پيشابراه باقي بماند.

جايگذاري سوند ادراري تحت شرايط استريل انجام مي گيرد و در ادامه کار بايد هميشه دستکش استريل به دست داشت. پس از پوشاندن ناحيه عانه و پروگزيمال ران ها با پارچه، شفت پنيس را با دست غيرغالب خود بگيريد و پنيس را در حالت کشيده با زاويه قائمه نسبت به صفحه بدن بيمار نگه داريد. اکنون اين دست غيراستريل محسوب مي شود و نبايد پنيس را رها يا وسايل استريل را لمس کند. گلنس پينس را با حرکت چرخشي و با استفاده از پنبه توپي آغشته با ماده ضد عفوني کننده پاک کنيد.

قبل از داخل کردن سوند، نوک آن را با ژل استريل يا ليدوکائين غليظ لغزان کنيد. در صورت استفاده از سوند کوده، نوک آن را در وضعيت ساعت ?? بالا بگيريد تا عبور آن از لوب مياني غده پروستات تسهيل گردد. سوند را به ملايمت وارد مئاتوس کنيد و آن را در پيشابراه به آهستگي به سمت پروگزيمال برانيد. اگر در اين مرحله با مقاومت زيادي مواجه هستيد، سوند را به زور نرانيد زيرا اين رويکرد احتمالا ناموفق خواهد بود و ممکن است به تروماي پيشابراه بينجامد. در فاصله ?? ?? سانتي متري که ناحيه اسفنکتر خارجي است، ممکن است مقاومتي احساس گردد. از بيمار بخواهيد اسفنکتر را شل کند و نفس عميقي بکشد؛ اين کار ممکن است عبور سوند را تسهيل نمايد. سوند را تا سطح قسمت باد کردن بالون پيش برانيد.

ورود ادرار به لوله جمع آوري کننده، به معناي مناسب بودن موقعيت سوند است. اگر ژل لغزان ساز کاتتر را مسدود کرده يا مثانه خالي باشد، ممکن است جرياني ايجاد نگردد. سوند را با سالين پاک کنيد؛ بازگشت آزاد ادرار يا سالين، مناسب بودن موقعيت سوند را تاييد مي کند. سپس بالون را با ?? ميلي ليتر آب باد کنيد (ظرفيت بالون در انواع سوندهاي مختلف ممکن است فرق داشته باشد؛ براي دانستن حجم مناسب قسمت باد کرده را در انتهاي ديستال سوند وارسي کنيد). فقط بايد از آب استفاده نمود چرا که هوا ممکن است از بالون نشت کند و سالين ممکن است کريستاليزه شود و باعث کارکرد نادرست دريچه يا انسداد مجرا شده، مانع خالي شدن مناسب گردد. بسيار مهم است که بالون هنگامي پر شود که کاتتر به طور کامل جايگذاري شده است تا از باد شدن آن در داخل پيشابراه اجتناب گردد.

سرانجام سوند را به عقب بکشيد تا بالون مقابل جدار مثانه قرار بگيرد. در بيماران ختنه نشده، جهت پيشگيري از پارافيموز (paraphimosis) اطمينان حاصل نماييد که پره پوس به موقعيت آناتوميک خود برگشته است. با نوارچسب يا يک وسيله تثبيت کننده ديگر، سوند را به ران يا جدار قدامي شکم بيمار ثابت کنيد و کيسه جمع آوري را آويزان قرار دهيد.

رفع مشکل

در بيماران دچار بزرگي پروستات ممکن است در فاصله ?? ?? سانتي متري، مقاومت در برابر راندن سوند ايجاد گردد. در اين بيماران سوندگذاري موفق با سوند کوده حاصل مي شود. در صورت در دسترس نبودن سوند کوده، مي توان از سوند فولي و بزرگ (?? ?? فرنچ) استفاده نمود. بايد از استفاده از سوندهاي کوچک پرهيز نمود زيرا ممکن است درصورت مواجهه با مقاومت گره بخورند.

اگر در اثر فيموز شديد يا تنگي مئاتوس نتوان سوند را وارد نمود يا اگر حين وارد کردن سوند مقاومت زيادي وجود داشته باشد، بايد به مشاوره اورولوژي اقدام نمود. اگر سوند در پيشابراه گره بخورد و ترشح خوني ديده شود، امکان دارد پيشابراه سوراخ شده باشد. در اين صورت بايد سوند را درآورد و ديگر تلاشي در جهت راندن سوند ننمود و اقدام به مشاوره اورولوژي کرد.

عوارض

عفونت هاي مجاري ادراري پس از جايگذاري سوند ادراري شايع هستند و در ?? ? بيماران به ازاي هر روز داشتن سوند رخ مي دهند. هر چند بسياري از عفونت ها تنها باکتريوري بي علامت هستند، در برخي موارد، پيلونفريت، باکتريمي و اوروسپسيس ايجاد مي گردد. امکان ايجاد بيماري خطرناک يا مرگ واقعا وجود دارد زيرا معلوم شده است که عفونت هاي بيمارستاني مجاري ادراري، زمان بستري در بيمارستان را ? روز افزايش مي دهند و ميزان مرگ و مير را در بيماران داراي سوند ? برابر مي کنند. بيماراني که در معرض خطر بيشتري براي عفونت هاي مرتبط با سوند قرار دارند، عبارتند از سالمندان، ديابتي ها و مبتلايان به نارسايي زمينه اي کليه يا بيماري هاي پيشرفته تهديدکننده حيات.

موثرترين راه براي پيشگيري از عفونت هاي مجاري ادراري، اجتناب از سوندگذاري در حد امکان است. در صورت ضرورت سوندگذاري، اقدامات پيشگيرانه عبارتند از استفاده از روش سوندگذاري کاملا آسپتيک، بسته نگه داشتن سيستم جمع آوري ادرار با دقت و کاهش مدت سوندگذاري. استفاده روتين از آنتي بيوتيک هاي پروفيلاکتيک مفيد نيست و تکثير گونه هاي مقاوم را باعث مي گردد. البته براي بيماران پرخطر از نظر ابتلا به عفونت و بيماراني که تحت برخي اقدامات تهاجمي از جمله رزکسيون پروستات از طريق پيشابراه و پيوند کليه قرار دارند، بايد درمان آنتي بيوتيکي مدنظر قرار گيرد.

ديگر عوارض سوندگذاري عبارتند از پارافيموز و تروما به پيشابراه و مثانه. گاه ممکن است در اثر انسداد مجراي دوم يا کارکرد نادرست دريچه، خالي کردن بالون احتباسي مقدور نباشد. در صورت معيوب بودن دريچه، بريدن بازوي کناري و برداشتن دريچه ممکن است مشکل را حل کند. در صورت عدم موفقيت اين کار، مشاوره اورولوژي انديکاسيون دارد چرا که ممکن است لازم باشد بالون از طريق س_و_پ_ر اپوبيک و تحت هدايت سونوگرافي سوراخ شود.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:33 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

آشنایی با گل مژه ( hordeolum ) و شالازیون ( Chalazion)


گل‌مژه، بیماری شایعی است که می‌تواند افراد را در سنین مختلف گرفتار کند. گل‌مژه به‌صورت یک توده متورم، حساس و دردناک و قرمز رنگ در نزدیکی لبه پلک تظاهر می‌کند.
این توده در حقیقت یک آبسه کوچک است که در اثر عفونت یا التهاب ریشه مژه‌ها یا غدد ترشح‌کننده چربی پلک ایجاد می‌شود. تماس دست آلوده با چشم (به‌خصوص اگر با ترشحات بینی آلوده شده باشد) و التهاب لبه پلک از عوامل مهمی هستند که باعث بروز گل‌مژه می‌شوند.
علائم و نشانه‌های گل‌مژه
- احساس سنگینی و درد پلک،
- ایجاد یک توده برجسته قرمز رنگ دردناک در لبه پلک،
- سوزش و خارش و اشکریزش،
- خروج موردی ترشحات چرکی از گل‌مژه،
- تاری دید: تاری دید از عوامل معمول گل‌مژه نیست اما اگر گل‌مژه نسبتا بزرگ باشد با فشار روی قرنیه باعث ایجاد آستیگماتیسم و تاری دید می‌شود.
درمان
اکثر گل‌مژه‌ها ظرف چند روز به‌تدریج بهبود می‌یابند و مشکل خاصی ایجاد نمی‌کنند. در چند روز اول، استفاده از کمپرس گرم باعث تسکین درد می‌شود و ممکن است به سرباز کردن گل‌مژه و تخلیه ترشحات چرکی کمک کند. برای این منظور یک حوله تمیز را با آب جوشیده گرم (نه داغ!) مرطوب کنید و برای مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه روی چشم مبتلا قرار دهید.
ماساژ ملایم هم به تسکین درد و تخلیه ترشحات کمک می‌کند. ماساژ کمپرس گرم را می‌توان روزی ۴-۳ بار انجام داد تا ترشحات تخلیه شود و گل‌مژه بهبود پیدا کند. هرگز سعی نکنید گل‌مژه را بترکانید یا به زور تخلیه کنید، این کار می‌تواند باعث گسترش عفونت به بافت‌های مجاور و یا حتی ورود عفونت به مغز شود. اگر پس از چند روز گل‌مژه بهبود پیدا نکرد حتما به چشم پزشک مراجعه کنید.
چشم پزشک می‌تواند در صورت لزوم با یک جراحی کوچک گل‌مژه را تخلیه کند. تخلیه گل‌مژه با بی‌حسی موضعی با استفاده از قطره بی‌حس‌کننده انجام می‌شود و گل‌مژه از سمت پشت پلک تخلیه می‌شود.
داروها
ممکن‌ است‌ پمادها یا کرم‌های‌ آنتی‌بیوتیکی‌ موضعی‌ مثل‌ اریترومایسین‌ یا باسیتراسین‌ تجویز گردند. از آنها مطابق‌ دستورالعمل‌ پزشک‌ استفاده‌ کنید.
در گل‌مژه‌های معمولی استفاده از قطره‌های آنتی‌بیوتیک یا آنتی‌بیوتیک خوراکی فایده‌ای ندارد. اما در بچه‌های کوچک یا افرادی که گل‌مژه‌های شدیدا ملتهب دارند ممکن است لازم باشد با نظر چشم پزشک آنتی‌بیوتیک خوراکی برای جلوگیری از گسترش عفونت به بقیه پلک و قسمت‌های مجاور استفاده شود.
پیشگیری
در برخی از افراد گل‌مژه، مکررا عود می‌کند. برای پیشگیری از تماس دست آلوده با چشم جلوگیری کنید، بهداشت پلک را رعایت کنید. شست‌وشوی منظم پلک‌ها با آب ولرم یا شست‌وشوی لبه پلک با شامپو بچه رقیق شده می‌تواند به جلوگیری از عود گل‌مژه کمک کند.
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، در صورت بروز گل‌مژه‌های مکرر حتما به چشم پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات بیماری‌های چشمی دیگر مثل بلفاریت (التهاب لبه پلک) یا مشکلات غدد ترشح کننده چربی باعث بروز گل‌مژه مکرر می‌شود که تشخیص و درمان این بیماری‌ها توسط چشم پزشک باعث جلوگیری از عود گل‌مژه می‌شود.
به علاوه گاهی اوقات بعضی از بیماری‌های جدی پلک‌ها (مثلا تومورها) ممکن است به‌صورت گل‌مژه‌های مکرر تظاهر کند که در این موارد معاینه توسط چشم پزشک راهگشاست.
کسانی که به دفعات دچار گل‌مژه می‌شوند باید روش‌های پیشگیری را جدی بگیرند. اصل کلی پیشگیری این است که چشممان را در معرض آلودگی قرار ندهیم. بنابراین از مالیدن چشم‌ها با دست یا پاک کردن صورت با حوله‌های آلوده خودداری کنید و هنگام گرد و غبار سعی کنید با عینکی مناسب از چشم‌ها محافظت کنید.
لوازم آرایشی خانم‌ها یکی از مهمترین منابع آلودگی برای رشد میکروب و ایجاد گل مژه است. معمولاً توصیه می‌شود که خانم‌ها هر شش ماه این لوازم به خصوص آنهایی را که در آرایش چشم دخالت دارند عوض کنند تا از عوارضی مثل گل‌مژه در امان بمانند.
شالازیون ( Chalazion)
شالازیون، برجستگی کوچکی در لبه پلک و در زیر پوست است که در اثر انسداد مجرای غدد ترشح کننده چربی و تجمع مواد ترشح شده در غده ایجاد می شود.
شالازیون ممکن است در ابتدا ملتهب باشد و باعث ایجاد درد و قرمزی شود که در این حالت شبیه گل مژه است، اما پس از مدتی درد و قرمزی فروکش می کند و توده متورمی در لبه ی پلک باقی می ماند.
گاهی اوقات شالازیون از ابتدا فقط به صورت یک توده ی برجسته ظاهر می شود و با درد و قرمزی همراه نیست.
اندازه این برجستگی ثابت نیست و ممکن است به تدریج بزرگ تر یا کوچک تر شود.
شالازیون معمولا مشکل چشمی مهمی ایجاد نمی کند و پس از چند هفته تا چند ماه، خود به خود کوچک می شود و از بین می رود.
کمپرس گرم (روزی ۲ تا ۳ بار و هر بار ۵ تا ۱۰ دقیقه) با استفاده از حوله تمیز و ماساژ ملایم برجستگی، ممکن است به باز شدن مجرای غده چربی کمک کند و باعث بهبود سریع تر شالازیون شود.
درمان
شالازیون‌های خیلی کوچک که ظاهر ناخوشایندی ندارد احتیاج به درمان خاصی ندارند و معمولاً به مرور زمان خود به خود خوب می‌شوند. شالازیون‌های بزرگتر به دو علت اصلی نیاز به درمان پیدا می‌کنند:
اول آنکه شالازیون‌های بزرگتر ظاهر ناخوشایندی دارند و از لحاظ زیبایی ظاهری مشکل ساز هستند، ضمن آنکه بهبود خودبخودی آنها ممکن است چندین ماه طول بکشد.
دوم آنکه شالازیون‌های بزرگ به خصوص در پلک بالایی روی قرنیه فشار می‌آورند و با تغییر شکل قرنیه باعث ایجاد آستیگماتیسم و تاری دید می‌شوند.
پس در اینگونه موارد برای درمان حتماً از چشم پزشک کمک بگیرید.
روش اصلی درمان در این حالت جراحی شالازیون است که با استفاده از بی‌حسی موضعی انجام می‌گیرد. روش دیگر تزریق داروهای استروئیدی در داخل ضایعه در لبه پلک است که معمولاً در مواردی به کار می‌رود که یا تعداد زیادی شالازیون کوچک وجود داشته باشد که نتوان آنها را با جراحی خارج کرد و یا شالازیون در جایی باشد که جراحی آن احتمال ایجاد آسیب در ساختمانهای مجاور را به همراه داشته باشد.
شالازیون‌های مکرر
در برخی از افراد شالازیون مکرراً عود می‌کند. در این حالت لازم است فرد حتماً توسط چشم پزشک ویزیت شود زیرا:
اولاً گاهی اوقات بیماریهای جدی چشمی مثل تومورهای بدخیم پلک به صورت شالازیونهای مکرر تظاهر می‌کنند که تشخیص آنها از شالازیون معمولی فقط از عهده چشم پزشک برمی‌آید.
ثانیاً در برخی از موارد بیماریهای دیگر چشمی مثل التهاب لبه پلک (بلفاریت) یا مشکلات غدد ترشح کننده چربی لبه پلک (میبومینیت) باعث ایجاد شالازیونهای مکرر می‌شود. در این حالت کنترل این بیماریها توسط چشم پزشک به جلوگیری از عود شالازیون کمک می‌کند.
شالازیون های خیلی کوچک که ظاهر ناخوشایندی ندارند، احتیاج به درمان خاصی هم ندارند و معمولا به مرور زمان خود به خود برطرف می شوند.
شالازیون های بزرگ تر به دو دلیل، نیاز به درمان پیدا می کنند:
۱- شالازیون های بزرگ تر ظاهر ناخوشایندی دارند و از لحاظ زیبایی ظاهری، مشکل ساز هستند، ضمن آن که بهبود خود به خودی آن ها ممکن است چند ماه طول بکشد.
۲- شالازیون های بزرگ به خصوص در لبه پلک بالایی چشم، روی قرنیه فشار می آورند و با تغییر شکل قرنیه باعث ایجاد آستیگماتیسم و تاری دید می شوند.
پس در این گونه موارد برای درمان حتما از چشم پزشک کمک بگیرید.
روش اصلی درمان در این حالت، جراحی شالازیون است که با استفاده از بی حسی موضعی انجام می گیرد.
به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز ، روش دیگر، تزریق داروهای استروئیدی در داخل برجستگی لبه ی پلک (شالازیون) است که معمولا در مواردی به کار می رود که یا تعداد زیادی شالازیون کوچک وجود دارد که نتوان آن ها را با جراحی خارج کرد، و یا شالازیون در جایی باشد که جراحی آن احتمال ایجاد آسیب چشمی را به همراه داشته باشد.
در گل مژه‌های معمولی استفاده از قطره‌های آنتی‌بیوتیک یا آنتی بیوتیک خوراکی فایده‌ای ندارد. اما در بچه های کوچک یا افرادی که گل مژه های شدیداً ملتهب دارند، ممکن است لازم باشد با نظر چشم پزشک آنتی بیوتیک خوراکی برای جلوگیری از گسترش عفونت به بقیه پلک و قسمت های مجاور استفاده شود.
شالازیون های پی در پی
در برخی از افراد، شالازیون مکررا عود می کند. در این حالت لازم است فرد حتما توسط چشم پزشک معاینه شود، زیرا:
الف) گاهی اوقات بیماری های خطرناک چشمی، مثل تومورهای بدخیم پلک، به صورت شالازیون های مکرر تظاهر پیدا می کنند که تشخیص آن ها و تمایزشان از شالازیون معمولی، فقط از عهده چشم پزشک برمی آید.
ب) در برخی موارد، بیماری های دیگر چشمی مثل التهاب لبه پلک (بلفاریت) یا مشکلات غدد ترشح کننده چربی لبه پلک (میبومینیت) باعث ایجاد شالازیون های مکرر می شوند.
در این حالت کنترل این بیماری ها توسط چشم پزشک، به جلوگیری از عود شالازیون کمک می کند.
نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:31 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

مروری بر بیماریهای قارچی پوست

عامل ایجاد تینئا ها قارچی میکروسکوپی بنام درماتوفیت می باشد که سه خانواده بزرگ از این قارچ وجود دارد که عبارتند از تریکوفیتون ها ، میکروسپوروم ها و اپیدرموفیتون ها . براساس محل ایجاد بیماری ، تینئا ها پسوند می گیرند مثلا” کچلی سر را تینئا کاپیتیس می گویند که تینئا همان بیماری قارچی و کاپیتیس به معنی سر می باشد .

درماتوفیتها براساس محل زندگی شان به انواع خاک دوست ، حیوان دوست وانسان دوست تقسیم می شوند که این به معنی آن است که هرگروه از این قارچها تمایل به زندگی در آن محیط بخصوص را دارند ودر صورتی که در محیطی غیر از محیط خاص مورد علاقه خود رشد کنند می توانند در میزبان خود باعث التهاب زیادی شوند که این بعلت پاسخ شدید سیستم ایمنی میزبان به قارچ است .

بطورکلی هرچه محیط قارچ بیماری زا از محیط طبیعی زندگی قارچ دورتر باشد التهاب ایجاد شده نیز شدیدتر است بنابراین قارچهای خاک دوست بیش از حیوان دوست واینها بیش از انسان دوست ها باعث التهاب درپوست انسان می شوند .

کچلی سر

بیماری کچلی سر بیماری کودکان است که بیشتر درسنین دبستان رخ می دهد . این بیماری بعلت درماتوفیتهای حیوان دوست ویا انسان دوست ایجاد می شود . کچلی سر می تواند به شکل التهابی ویا غیر التهابی رخ دهد .

درنوع التهابی که بیشتر به علت قارچهای حیوان دوست رخ می دهد ودرمناطق روستایی شایعتراست ضایعات شدیدا” التهابی به شکل کیستهای چرکی وگاه دردناک همراه با ترشح چرک و خون می باشد که پس از مدتی باعث ریختن موها درمنطقه مبتلا می گردد واین ریزش مو به صورتی است که دیگر برگشت پذیر نبوده وبرای همیشه باعث طاسی آن ناحیه می شود به همین علت تشخیص این بیماری باید خیلی سریع داده شود ودرمان شروع گردد تا از این عارضه بد شکل کننده همیشگی جلوگیری شود .

طاسی بوجود آمده دراثراین بیماری معمولا” کمتر ازآن چیزی است که درابتدای بیماری انتظار می رود وغالبا” ازبین ضایعات موهایی بصورت دسته دسته دوباره رویش می کند که این بستگی به شروع سریع درمان دارد . درمان این نوع کچلی با داروی خوراکی گریزئوفولوین می باشد وطول درمان نیز حداقل ۶ هفته است . این دارو را باید همراه غذا مصرف نمود تا جذب آن بهتر شود و می توان دردو نوبت آن را مصرف نمود .

پایان درمان را می توان بر اساس بهبودی ضایعات تعیین نمود وبهتر است که آزمایش قارچ شناسی پس از درمان نیز انجام گیرد تا از نبود عوامل قارچی درضایعات نیز اطمینان حاصل شود .

کچلی بدن

این نوع کچلی قارچی درتنه واندامها رخ می دهد و می تواند بعلت قارچهای حیوان دوست ویا انسان دوست رخ دهد . ضایعات مشخصه آن به شکل تغییر رنگ گرد وهمراه با پوسته ریزی وخشکی درحاشیه ضایعات می باشد . این ضایعات از اطراف بزرگ شده ودروسط بهبودی نشان می دهند که به این نوع ضایعات ، آنولر گفته می شود .

تعداد این ها می تواند یک ویا چند عدد باشد واندازه آنها نیز از کوچک تا خیلی بزرگ متفاوت است . این ضایعات معمولا” خیلی خارش دارنیستند وتنها وجود ضایعات پوستی باعث مراجعه بیمار به پزشک می گردد.

گاهی این نوع کچلی درباشگاههای ورزشی بخصوص باشگاههای کشتی شایع می شود که این بعلت تماس پوست به پوست ورزشکاران با هم است . درمان کچلی بدن نیز استفاده از داروهای موضعی ضد قارچ مانند کلوتریمازول ومیکونازول است اما بهتر است از داروهای خوراکی ضد قارچ استفاده شود تا پاسخ بهتری بگیریم .

کچلی کشاله ران

این نوع بیماری قارچی در آقایان ودر ناحیه کشاله ها رخ می دهد و در ورزشکاران شایعتر است . ضایعات به شکل تغییر رنگ با حدود مشخص بصورت دو طرفه در کشاله هاست که می تواند بخصوص در مناطق گرم همراه خارش زیاد وحتی افزایش ضخامت پوست در اثر خارش گردد.

این نوع کچلی از انواع شایع در تابستانها بوده و انتقال ازطریق پوست به پوست ویا استفاده از لباسها ویا حوله فرد مبتلا می باشد و در استخرها می تواند این انتقال راحتتر انجام شود .

در درمان این بیماری نیز از داروهای ضد قارچ خوراکی مانند گریزئوفولوین ، تربینافین ویا ایتراکونازول می توان استفاده نمود . البته گاه این بیماری با درمانهای موضعی نیز قابل درمان است اما درمان خوراکی بهتر وسریعتر باعث بهبودی می گردد .

کچلی پا

این نوع کچلی نیز درتابستانها ودرکسانی که از استخرهای عمومی استفاده می کنند ویا مدت زمان زیادی از روز باید از کفشهای بسته استفاده کنند شایعتر است . ضایعات به چند شکل می تواند رخ دهد .

گاهی این بیماری تنها با پوسته ریزی مرطوب بین انگشتان پاها بروز می کند و حتی بیمار نیز متوجه آن نمی شود . گاه به شکل ضایعات پوستی قرمز رنگ همراه پوسته ریزی خشک وبدون خارش درکناره وکف پاها بروز می کند .

گاه نیز به شکل تاولهای بزرگ وکوچک در کف پاها بروز می کند که می تواند همراه خارش نیز باشد در این شرایط گاه بعلت کلفتی پوست کف پا تاولهای سالم بزرگی ایجاد می شود که سقف این تاولها سفت می باشد .

کچلی پا را بیماری پای ورزشکاران نیز می گویند که این شیوع بیشتر درورزشکاران بعلت تعریق واستفاده از کفشهای بسته لاستیکی می باشد که درمدت طولانی می تواند باعث تسهیل ورود قارچ به پوست می گردد .

درمان این نوع کچلی نیز استفاده از داروهای ضد قارچ خوراکی بوده وجهت پیشگیری نیز باید استفاده از کفشهای باز و خشک نمودن پاها پس از شستشو را مورد توجه قرارداد .

انواع دیگر کچلی

کچلی دست ، کچلی ناخن ، کچلی صورت از انواع دیگر کچلی می باشد که در مورد کچلی صورت و دست تقریبا” شبیه همان کچلی بدن بوده با این تفاوت که درصورت احتمال افزایش شدت بیماری با آفتاب وجود دارد ودر مورد دست نیز شباهت این بیماری با بیماری اگزمای دست ویا همان حساسیت پوست دست می تواند درتشخیص ایجاد اشکال کند .

کچلی ناخن نیز با تغییر رنگ ناخن و جدایی صفحه ناخن از بستر آن خود را نشان می دهد وبا آزمایش مستقیم قارچ شناسی می توان به تشخیص این بیماری رسید و به درمان پرداخت که درمان این نوع کچلی نسبت به بقیه موارد طولانی تر است .

کاندیدیازیس

این بیماری توسط یک نوع قارچ مخمر بنام کاندیدا آلبیکانس ایجاد می شود . این قارچ گاهی به شکل غیربیماریزا در دهان ، واژن ، کشاله ران وزیربغل ودیگر مناطق مرطوب پوست وجود دارد .

شایعترین کاندیدیازیس همان بیماری برفک شیرخواران ونوزادان می باشد که نوزاد بعلت عبوراز کانال زایمانی وبعلت وجود کاندیدا درآنجا دچار این بیماری می شود .

برفک به شکل برجستگیهای سفید خاکستری درروی مخاط دهان وزبان بروز کرده که با کندن این ضایعات مناطق خونریزی دهنده ایجاد می شود . درمان این نوع برفک استفاده از داروهای ضد کاندیدا مانند نیستاتین می باشد که به صورت قطره نیز وجود دارد .

برفک دربزرگسالان معمولا” رخ نمی دهد مگر در موارد نقص ایمنی که باید علت این نقص ایمنی حتما” بررسی شود . گاهی کاندیدیازیس دهانی با کاهش پرزهای زبانی بروز می کند که به این نوع ، کاندیدیازیس آتروفیک می گوییم .

گاهی نیز بصورت برجستگیهای سفت وچسبنده وشبیه سنگ در مخاط دهان رخ می دهد که به آن لوکوپلاکی کاندیدایی ویا کاندیدیازیس هیپرتروفیک می گوییم . البته علل لوکوپلاکی موارد دیگری نیز هست مانند سیفلیس ، سیگار ، سرطان مخاط دهان ، استفاده از ادویه جات و… که باید احتمال آنها رانیز در نظر داشت .
کاندیدیازیس درپوست به شکل های مختلفی بروز می کند که یکی از شایعترین آنها اینترتریگوی کاندیدایی است که بیشتر در کشاله ها ، زیربغل ها ، زیر ووسط پستانها ، باسن ، بین انگشتان دست می تواند رخ دهد . ضایعات در این موارد به شکل قرمزی براق وهمراه پوسته ریزی در حاشیه ضایعات و معمولا” مرطوب و ترشح دار می باشد .

در شیرخواران در ناحیه پوشک کاندیدیازیس می تواند باعث تشدید درماتیت پوشک گردد وتشخیص آن با ضایعات اقماری قرمز رنگ در اطراف ضایعه اصلی می باشد . در این موارد معمولا” قعر شیار کشاله ران نیز دچار قرمزی والتهاب است که دردرماتیت پوشک چنین چیزی وجود ندارد واین ناحیه معمولا” مبتلا نیست .

کاندیدیازیس بین انگشتان دست در زنان میانسال ومسن که به مدت طولانی دستهایشان درآب ودر حال شستشو هستند شایعتر است ودر افراد دیابتیک نیز می تواند با وفور بیشتری رخ دهد .

تینئا ورسیکالر( کچلی رنگارنگ)

این بیماری بعلت یک نوع قارچ بی آزار پوست رخ می دهد که دربعضی شرایط به نوع بیماریزا تبدیل شده وایجاد لکه های پوستی می کند . نوع بیماریزای این قارچ را مالاسزیا فورفور می گویند .

این بیماری درگردن ، بازوها وساعدها ، زیربغل ها وتنه به شکل لکه های کوچک یا بزرگ ، پررنگتر ویا کمرنگتر از پوست رخ می دهد که ممکن است روی آنها پوسته ریزی ظریفی بصورت آردی نیز رخ دهد .

گاهی این لکه هاسطح وسیعی از پوست تنه را درگیر می کند به شکلی که نمی توان پوست سالم را از پوست مبتلا افتراق داد . این لکه ها معمولا” خارش ندارند وبا حمام رفتن رنگ آنها کمترشده وگاهی به سختی دیده می شود .

اگر پوست آفتاب خورده وبرنزه باشد این لکه ها کمرنگتر از پوست بروز می کند ودر صورتی که پوست برنزه وآفتاب خورده نباشد ، لکه ها پررنگتر از پوست ایجاد می شود . علت این بیماری و تبدیل نوع غیر بیماریزای قارچ به نوع بیماریزا خیلی مشخص نیست اما عواملی می تواند باعث تسهیل آن شود که عبارتند از رطوبت وتعریق پوست ، چاقی ، استفاده از قرصهای ضد بارداری ، حاملگی ، وراثت ، سوء تغذیه و…. اما گاهی هیچکدام از این زمینه ها نیز وجود ندارد .

این بیماری ( اگر بتوان نام آن را بیماری نهاد ) را می توان با شامپوها ویا لوسیونهای ضد قارچ درمان نمود . اما معمولا” عود کننده بوده و ممکن است هرسال یکی دوبار فرد را مبتلا کند .

این حالت درجوانان وافراد میانسال شایعتر از کودکان وافراد مسن می باشد . در کودکان این حالت می تواند کناره های صورت رانیز گرفتار کند وبا لکه های کمرنگی که ایجاد می کند والدین را نگران سازد.

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:28 |  لینک ثابت   • 

چهارشنبه نهم اسفند ۱۳۹۱

عفونت گوش میانی یا اوتیت مدیا (Otitis Media)

● اوتیت مدیا به سه صورت دیده می شود :

۱) اوتیت مدیای حاد (AOM:Acute Otitis Media ) معمولاً یک عفونت باکتریائی حاد بهمراه عفونت دستگاه تنفسی فوقانی می باشد .
۲) اوتیت مدیای حاد عود کننده : اگر اوتیت مدیای حاد سه بار یا بیشتر در ۶ ماه یا ۴ بار یا بیشتر در یک سال اتفاق افتد از نوع عود کننده می باشد .
۳) اوتیت مدیای منتشره (OME:Otitis Media with Effusion ) عفونت مقاوم و بدون علامت مایع گوش میانی که به اوتیت مدیای حاد عود کننده بدون سابقه ابتلا به AOM منجر میشود .
کودکان تا سن ۷ سالگی ۹۳ درصد یک مورد یا بیشتر و ۳۹ درصد ۶ مورد یا بیشتر ابتلا به این بیماری را تجربه می کنند . تغذیه با شیر مادر و سیگار نکشیدن در منزل احتمال ابتلا به اوتیت مدیای حاد را کاهش می دهد .
علائم AOM شامل درد گوش ، تب (ولی در برخی موارد بدون تب) ، آبریزش بینی و سرفه و کاهش شنوائی می باشد . در اطفال چند ماهه ممکن است بدون علامت باشد در این مورد حساسیت زیاد اغلب نشانه درد گوش و AOM می باشد .
اوتیت مدیای منتشره ( OME ) اغلب بدون علامت می باشد . سیگار کشیدن ، سابقه فامیلی ابتلا به بیماری اوتیت میانی ، جنس پسر ، ابتلا به اوتیت مدیای حاد در سال اول زندگی از عوامل مستعد کننده ابتلا به این بیماری می باشد .
گرچه این بیماری ممکن است در هر سنی روی دهد، عمدتا نوزادان و کودکان کم‌سن را مبتلا می‌کند. اکثر کودکان تا سن سه سالگی دست کم یک بار به آن مبتلا شده‌اند.
این امر ممکن است به علت باریک‌تر بودن لوله‌های استاش (که گوش میانی را به حلق متصل می‌کنند) در کودکان نسبت به بزرگسالان باشند. در نتیجه به علت تخلیه نشدن ترشحات گوش میانی، زمینه برای عفونت فراهم می‌آورد.
● اوتیت مدیا براساس تظاهرات بالینی طبقه بندی می شود.
۱-اوتیت مدیا حاد:
وجود مایع در گوش میانی که با علائم و نشانه های حاد بیماری در موضع ‍( مانند گوش درد، خروج ترشحات گوش میانی، تورم پرده صماخ ) و یا در کل بدن مانند تب همراه می باشد.
۲-اوتیت مدیا مقاوم:
وجود علائم تقریبا شدید (درد و تب) پس از سه روز درمان با ‎آنتی بیوتیک و ادامه فشار و التهاب در پشت پرده صماخی.
۳- اوتیت مدیا با ترشح:
ترشح گوش میانی ۶ روز پس از یک دوره درمان آنتی بیوتیکی برای اوتیت مدیا حاد، ادامه دارد که ممکن است تا چند هفته یا چند ماه طول بکشد.
۴-اوتیت مدیا راجعه:
وقوع حداقل ۳ دوره اوتیت مدیا حاد در ۶ ماه و یا ۴ دوره اوتیت مدیا حاد در ۱۲ ماه.

● عوامل زمینه‌ساز

عوامل معینی – چه محیطی و چه عواملی فراسوی کنترل فرد – وجود دارد که ممکن است خطر عفونت گوش را در کودک افزایش دهد. ار جمله:
•قرار داشتن در معرض دود سیگار محیطی.
•داشتن سابقه عفونت‌ گوش، سرماخوردگی‌های مکرر، یا داشتن سابقه خانوادگی عفونت‌های گوش.
• رفتن به مهد کودک.
• به طور نارس یا کم‌وزن متولد شدن.
• به خواب رفتن با بطری شیشه شیر یا استفاده از پستانک.
• پسر بودن.
• داشتن آلرژی‌های که به احتقان یا پرخونی مخاط بینی منجر شود.

نشانه‌های عفونت گوش در کودکان

متاسفانه کودکان کم‌‌سن نمی‌توانند حرف بزنند تا به شما بگویند که چه ناراحتیی‌ دارند.
وجود این نشانه‌ها در کودک‌تان ممکن است بیانگر ابتلای او به عفونت گوش میانی باشد:
• درد، که ممکن است به صورت ناآرامی کودک، دست زدن و کشیدن گوش،
•تحریک‌پذیر بودن حین تغذیه، یا به گریه‌افتادن کودک هنگام خواباندن او خود را نشان دهد.
•ترشح سفید یا زردرنگ از گوش که ممکن است بویی نامطبوع داشته باشد.
• تب که معمولا بین ۳۷٫۷۸ تا ۴۰ درجه سانتی‌گراد است.
•اشکال در شنوایی

● اپیدمیولوژی:

در کودکان بسیار شایع است و بیشترین وقوع آن از ۶ ماهگی تا ۳ سالگی می باشد.
اتیولوژی: ریسک فاکتورهایی که بروز اوتیت مدیا را افزایش می دهند عبارتند از: فصل ( در زمستان بیشتراست)، ناهنجاری مادرزادی، فاکتورهای محیطی، نژاد ( در سفید پوستان بیشتر است)، سن اولین ابتلا( هرچه سن ابتلای اولیه کمتر باشد، دوره های وقوع بیماری شدیدتر و مقاومتر بوده و احتمال عود آن بیشتر است ) و جنس ( در پسران بیشتر است ).

● میکروبیولوژی:

استرپتوکوکوس پنومونی(۳۵%)، پاتوژن باکتریایی غالب است که با اوتیت مدیا حاد در ارتباط است. پاتوژن های رده دوم و سوم به ترتیب عبارتند از هموفیلوس آنفولانزا(۲۵% ) و موراکسلا کاتارالیس(۱۵%). از دیگر باکتری های پاتوژن می توان از استافیلوکوک اورئوس، استرپتوکوک پیوژن، اشرشیاکولی نام برد.

● درمان :

اگر کودک شما عفونت گوش میانی دارد، مهم است کودک را برای تشخیص و درمان مناسب به نزد دکتر ببرید. متخصص اطفال تعیین خواهد کرد که ٱیا این عفونت باکتریایی است یا ویروسی.
گر عفونت باکتریایی باشد، دکتر شما آنتی‌بیوتیک تجویز خواهد کرد. اگر عفونت ویروسی باشد، آنتی بیوتیک آن را درمان نخواهد کرد، بنابراین تجویز آنها نه تنها فایده‌‌ای ندارد، بلکه ممکن است عارضه ایجاد کند.
با توجه به این که عفونت‌های ویروسی شایع‌تر هستند، پزشکان در بسیاری موارد در کودکانی که از جهات دیگر سالم باشند، آنتی‌بیوتیک تجویز نمی‌کنند و منتظر رفع خودبخودی عفونت باقی می‌مانند.
اما در هر حال موارد عفونت گوش میانی کودکان نیاز به ویزیت پزشک دارند
برای تسکین درد می‌توانید به کودکتان مسکن‌هایی مانند استامینوفن یا ایبوپروفن بدهید. به کودکتان آسپیرین ندهید، مگر اینکه دکترتان آن را تجویز کند. همچنین گذاشتن یک بالشتک گرم‌کننده روی گوش کودک بگذارید هم به تسکین او کمک می‌کند. دکتر ممکن است قطره گوش هم برای کودک تجویز کند.
در کودکانی که دچار عفونت‌‌های مکرر گوش می‌شوند، ممکن است با جراحی لوله‌هایی در گوش کار گذاشته شود تا به کاهش تجمع مایع در گوش میانی- که زمینه‌ساز عفونت است- کمک کند.
۱- هدف:
کنترل درد، ریشه کنی عفونت، جلوگیری از عوارض و پیچیدگی، جلوگیری از بازگشت عفونت، جلوگیری از مصرف آنتی بیوتیکهای غیر ضروری و کاهش عوارض ناشی از درمان.
۲- آنتی بیوتیک درمانی:
انتخاب آنتی بیوتیک بر اساس حساسیت میکروبی، میزان نفوذ به مایع گوش میانی، اثر بخشی بالینی، میزان تحمل بیمار، سن بیمار و
قیمت دارو می باشد. استفاده از آنتی بیوتیک برای درمان اولیه اوتیت مدیا ترشح دار توصیه نمی شود.
علیرغم آن که یک سوم انواع هموفیلوس آنفولانزا و حداقل سه چهارم انواع موراکسلا کاتارالیس بتالاکتاماز تولید می کنند، آموکسی سیلین هنوز اولین خط درمان است که علیه استرپتوکوک پنومونی اثر عالی و بر اکثر هموفیلوس آنفولانزاهای موجود در گوش میانی نیز موثر است. از داروهایی که بر مولدهای بتالاکتاماز موثرند می توان از کوآموکسی کلاو، کوتری موکسازول، اریترومایسین/سولفی سوکسازول، کلاریترومایسین، برخی سفالوسپورین های خوراکی نسل دوم و سفیکسیم نام برد.
جهت درمان پنوموکوک های مقاوم به پنی سیلین، که هم اکنون مشکل بزرگی شده است، استفاده از دوز بالای آموکسی سیلین ، اریترومایسین و یا کوتری موکسازول ممکن است موثر باشد.

● درمان داروئی :

داروی انتخابی برای این بیماری آموکسی سیلین می باشد که با دوز ۴۰mg/kg/day منقسم در ۳ دوز برای ده روز متوالی تجویز می شود . در اوتیت مدیای حاد عود کننده آموکسی سیلین ۲۰mg/kg/day برای ۶ ۳ ماه یا در طول تابستان تجویز می شود .
در موارد زیر می توان از داروهای آلترناتیو دیگر استفاده کرد :
۱) بیماران مبتلا به اوتیت مدیای حاد که به پنی سیلین آلرژی دارند .
۲) مشاهده علائم مقاومت به داروی آموکسی سیلین بعد از ۷۲ ۴۸ ساعت
۳) اگر اوتیت مدیای حاد با فاصله ۴ ۳ هفته از یک اوتیت مدیای حاد قبلی اتفاق افتد .
۴) اوتیت مدیا با گوش درد شدید
۵) اطفال کمتر از ۶ ماه با تب بالا
۶) بیماران با ضعف سیستم ایمنی
داروهای آلترناتیو که بر پاتوژنهای مقاوم به آموکسی سیلین موثر هستند شامل :
۱) کوآموکسی کلاو (آموکسی سیلین + کلاونیک اسید ) با دوز ۴۰mg/kg/day
۲) سفیکسیم (سوپراکس ) با دوز ۸mg/kg/day ، دو بار در روز
۳) کوتریموکسازول ( باکتریم ) با دوز ۴۰/۸ mg/kg/day ، دو بار در روز
۴) سفاکلور که از دیگر آلترناتیوها کمتر موثر می باشد .

نوشته شده توسط دکتر ساسان اسدپور در 21:27 |  لینک ثابت   • 
مطالب قدیمی‌تر